Bij ieder spreekwoord komt het erop aan
Dat het steeds zijn bestaansrecht moet bewijzen.
Voldoet het bij een toets weer aan de eisen
Dan kan het spreekwoord daarna verder gaan.…

Om haar te ontlopen hield ik
van niemand. Ik schreef in de spiegel
een vrouw van ivoor,
knielde, aanbad, en bleef groot.…

Achter mij de brandende schepen, de kaarten verbrand,
de veilige haven geruild voor dit woelende zand.
De storm sneed de touwen, de kompassen bezweken,
elk baken dat vaststond is al gauw gebleken…

Een gevallen blad
rust stil in het ochtendgras
de wind weet van niets
Het laat zich niet haasten, dat loslaten…

Daarom, laat af van hoop en wanhoop, kom
waar vrouwen lachen en waar om en om
de wijnkan rondgaat, drink voordat uw stof
wordt omgearbeid tot een andre kom.…