Alle inzendingen van Dabda

In ’t zachte schijnsel van een lamp die knippert als een oog vol pret, waar schaduwen dansen als dronken engelen op de muur, luistert mijn ziel naar een stem uit de broodrooster, die fluistert door de kruimels: “Kom, mijn lief, toast mij en omhels de dag.” De keuken draagt geur van verse koffie en stoute geheimen, raakt mijn neus als…

Uit as en sneeuw bloeit de roos, rood over wit, bloed dat sneeuw kust zonder vlek, zonder smelten. Kelk ademt één: wit hart drinkt rood sap, rood fluweel houdt wit licht vast, geen scheiding meer. Doornen, ooit prikkend in zwarte lust, nu kroon rond openheid, scherp maar teder strelend. Geur: rozenolie met munt-dauw, muskus die zingt: “Ik…

HEDEN NACHT ​De wind raast. De takken breken. De tijd tikt door als een defecte hartslag. In de zwartste hoek kijken sterren toe. Zwijgend. Als getuigen van niks. ​De nacht houdt z n muil. Geen genade. Maar dan: Het grijs breekt. Het licht dondert binnen. Niet lullen. Niet hopen. Gewoon: Gaan.…

De wind snijdt scherp en koud door leeg en grauw strandzand, meeuwen zweven stil als eenzame zielen in grauwe lucht gevangen, golven rollen traag en zwaar, een dof, vermoeid gezang van rouw, schuim spreidt broos en wit, vervliegt als laatste hoop van het niets. De hemel hangt als lood, een zwaar, ondoordringbaar gewelf van smart, geen licht dat…

De stilte die je naliet is geen lege kamer, maar een kamer die zichzelf heeft dichtgevouwen als een blad dat nooit meer openspringt Toch groeit er iets tussendoor, een dunne, zilveren draad van licht die niet durft te spreken maar wel blijft trillen wanneer de wind van vroeger erlangs strijkt Ik tel de seconden niet…

Hart klopt zacht, stilte spreekt, in jouw ogen, vind ik mezelf weer. Zonder woorden, voel ik het licht, een fluistering, die nooit zwicht.…

Zachtjes glijdt de nacht langs muren en ramen fluistert een geheim alleen voor jou alleen vannacht…

Jij in kleine dingen Je hand in de mijne, zacht als ochtendlicht dat door de gordijnen valt- stil geluk dat nergens om vraagt. Je lacht en de kamer wordt lichter, alsof alles even mag rusten in het warme midden tussen ons. In jouw blik vind ik thuis, elke dag opnieuw, zonder woorden of beloften- alleen jij, meer dan voldaan…

In de stad waar lichten fluisteren en dromen op stoeptegels vallen- adem ik tussen mensen die ik nooit zal kennen, maar elke glimlach is een kleine zon in de regen van vandaag.…

je naam als dauw in mij geen woord dat scheidt twee harten — één klank aan elkaar vastgedroomd…

de stilte schuift langs de muren alsof ze iets zoekt dat net niet aanwezig is er hangt een kleur geen naam voor maar je voelt het in je schouders iets kijkt maar zonder ogen en jij kijkt terug met iets dat niet van jou is de tijd is traag vandaag als verf die weigert te drogen als adem in een kamer waar niemand wordt gemist…

vijf lichamen – vlammen die handen vastgrijpen en niet meer loslaten de aarde onder hen is groen alsof ze dansen op een begin nog voor taal, voor schuld voor schoenen hun huid is rood niet van zon maar van binnenuit – alsof kleur is gaan ademen en spieren geworden is ze draaien geen rondje ze maken tijd ze zijn klokken zonder wijzers…

Onder de bomen waar het licht schommelt in schaduwen en de wereld draait, nog altijd, adem ik langzaam het heden in. Ik ben nergens, of onderweg, een lege plek in het hoge gras, een kano schuivend onder de maan waar de rivier de nacht kust. Geef me je hand- ik wil kijken naar de beweging van je lippen en denken aan de warmte die blijft als…

Kleine held, op fiets zo licht,
zweeft door ’t heelal, een sterrengezicht.
Geen knal, maar zachte trap,
de maan is klein, de hemel wijd open. Voorbij planeten, groot en klein,
de sterren twinkelen, ’t is fijn.
Een droomreis, zo oneindig klaar,
een kind op de fiets, wonderbaar. Geen verdriet hier, enkel lach,
fietsend door de sterrenpracht.
Zo klein…

Openbaar Vervoer: Handleiding voor Beginners Stap in, zegt de conducteur, maar waarheen precies, vraagt niemand hardop. De bus rijdt op tijd, behalve als hij niet rijdt, en de trein rijdt perrongeluk precies op schema. Kedengedeng, kedengedeng, de coupé wiegt als een wieg voor volwassen dromen. Zullen we samen ontsporen? vraagt iemand met een…

De stad ademt traag onder lantaarnlicht, iemand vergeet zijn naam in het blauw van de ochtend. Er is een hand die zwaait, een mond die zwijgt, het raam staat op een kier voor wat niet gezegd wordt. In het gras liggen de schaduwen te wachten, een kind telt de wolken, een moeder haar zorgen. Ergens schrijft iemand een gedicht over verdwalen en…