Waar het lichtkind waakt

De dichter leeft ergens buiten bereik,
zijn werk klein als een handvol stof,
maar in hem draagt een wereld
die niemand zoekt.

Hij spreekt niet luid.
Hij wordt gelezen wanneer het te laat is.

En toch —
op een dag brak iets open in hem,
iets lichts, iets dat geen naam verdroeg.

Een kind, haast zonder gewicht,
woonde eerst in een bloem,
vier bladen als muren,
een denken zo stil dat het niet bestond.

Tot verlangen haar vond.

Zij liet haar schuilplaats los,
de lente zonder verwondering,
alsof schoonheid haar niet meer hield
en kwam tot hem.

Legde haar handen
op zijn vermoeide hoofd
en nam, zonder vragen,
de schaduw een beetje weg.

Sindsdien leeft zij in hem,
niet als troost alleen
maar als een zachte dwang
om te blijven zien.

En de bloemen —
die weten meer dan zij zeggen.

Zij fluisteren in schemering,
van leven dat naast dood ademt,
van beloften die zich openen
en tegelijk verdwijnen.

Herwaarts, derwaarts,
de tijd wiegt zichzelf,
en niemand weet nog
waar het begin lag.

Dan sluit iemand de luiken.

Niet uit angst,
maar om het breekbare te bewaren.

Een lichaam ligt stil.
Een naam wordt zacht uitgesproken
alsof hij nog luistert.

Te late woorden zoeken een mond,
herinneringen bloeien
sneller dan ze verdragen kan.

En hij —
de dichter die niemand zag —
zit daar tussen licht en verlies,

met in zich
het kind dat niet weg wil,
de bloemen die blijven spreken,
en de dode die niet zwijgt.

Misschien is dit zijn werk:
niet bouwen, niet zingen,
maar waken —

waar iets sterft
en iets anders, onzichtbaar,
begint.

lichkind

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 19