Noordzee in januari

De wind snijdt scherp en koud door leeg en grauw strandzand,
meeuwen zweven stil als eenzame zielen in grauwe lucht gevangen,
golven rollen traag en zwaar, een dof, vermoeid gezang van rouw,
schuim spreidt broos en wit, vervliegt als laatste hoop van het niets.
De hemel hangt als lood, een zwaar, ondoordringbaar gewelf van smart,
geen licht dat binnendringt, geen kleur die ooit nog troosten kan,
toch ademt hier de zee haar oeroud, teder wreed geheim,
een kracht die ouder is dan tijd, dan graf, dan onvervuld verlangen.
Hier houdt de tijd zich in, tussen duin en kim geklemd,
waar mens slechts even staat, een schaduw, broos en diep eenzaam,
en de zee, onverschillig groot, eeuwig en ongenaakbaar koud,
voortgaat met haar trage, onverbiddelijke, stille rouw.

zee

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 16