Alle inzendingen van Hector+Havermout

Als ik alles mag vergeten over het leven en het daten, slaap ik mijn eenzame roes uit op de grond bij de verhalende boom. Ik kan het niet weten, ik ben slechts een droom. Een heilige man misschien, die ons de leugens opnieuw toont omdat genegenheid moet zwijgen nu alle lasten getuigen aan de horizon, neergeslagen in de krappe beurs.…

In hoeverre het waarheid is, hetgeen jij schreef vanuit de diepe armoede van het bloed, de maag en het eenzame brein waar jij verborgen achter muren leeft – ik weet het niet; ik ben het die jij ontmoet binnen het grensgebied van dit gedicht. Ik tast de letters af die jij liet staan de muren zijn van steen, het bed is koud jij schrijft de…

In de plooien van het gesuikerde geheugen leven herinneringen aan de havenboezem. Ik proef nog het zout op je sleutelbeen, zie de trilling van je wimpers in het halfduister— een ragfijn detail, het goud van die ene, lome middag bij het zoetwatermeer. Laat de wereld buiten haar wetten dicteren, wij consumeren onze passie in de marge, als…

De ronde kamer breekt. Het vroege licht snijdt als een mes door het bedorven blauw. Het laken valt. Daar staat zijn bleek gezicht, een marmeren torso in de ochtendkou. Het is een hard begin. De droom is dood, zijn trekken door de nuchtere tijd getekend. Wat is verlangen als het tedere lijf besloot dat op de hartstocht niet meer wordt gerekend…

Zijn sterke handen zijn ouder geworden, door daden en dingen die tot actie dwingen. Hij mist de lenigheid van vroeger, de vlotte vingers van weleer, en de soepele omgang met de natuur. Stevige schoenen met versleten zolen, eelt op zijn taaie, doorleefde ziel. Zijn te strakke broek toont nog altijd trots; zijn billen raken nooit vermoeid van…

Een storm van Huid — van zoutig Slijm — de Nacht ruikt naar de vochtige Aarde — totdat het Ik — blind in de Lust — zijn Eenzaamheid ontwaart — Rond breekt de Kamer open — het Laken valt — en zwijgt — daar staat hij in het vroege Licht — waar ’t Vlees te aarzelen dreigt — De blonde Jongen van het Strand — wordt Vreemde — naakt en broos —…

De ronde kamer breekt open. Het laken valt af. Hij staat daar. Naakt in het vroege licht. Het is een moeizame start. Zijn gezicht is getekend. Zijn illusies zijn weg. Wat is verlangen als het vlees aarzelt? De ander blijft een schim in de nacht. Hij zoekt de warmte van een lijf. De geur van huid. De zwaarte van bloed. Maar er is een…

De ronde geheimkamer breekt open, het okerkleurige linnen valt af, en hij staat daar, naakt in het kille, vroege licht. De scheppende start is een moeizaam graf voor de illusies op zijn getekend gezicht. Want wat is verlangen als het vlees nog aarzelt, en de ander slechts een schim blijft in de nacht? Hij tast naar de warmte van een levend…

De tijd dacht de jeugd in het verleden te laten, maar uit een eigenzinnige bron welt zij weer op. Daar gaat de zwerver, die geen spiegel kent, gedreven door de drang diep vanbinnen, hij zoekt de luwte waar het hart aan wenst, als witte wolken boven ’t zengend land. Naakt wil hij rusten in het koele linnen kleed, waarmee hij door de hete…

Een vreemdeling zonder realistisch spiegelbeeld ging over de stoffige wegen van het beruchte moerasland, zoekend naar de warmte van de late middag en de koele aanraking van wit linnen op de naakte huid. Buiten zinderde de zon genadeloos over het landschap. In de schaduw van mijn geest gaf ik hem een thuis. Ik stelde me voor dat hij in…

Zwerver zonder spiegelbeeld je wilt naakt zijn, aan de warme kant, onder de koelte van wit katoen Zon zindert over het land ik fantaseerde dat je in mijn wezen woonde Een jongeman nog, spelend in het rulle zand zoals de jeugd zich langzaam aan mij toonde: onhandig, en met bloemen zonder taal.…

Het oude gedachtelandschap slaapt in vergeelde mist waar dronken denkers door het dichte duister dwalen zij zoeken troost in vage broze droomverhalen waarin de dwaze geest zich telkens weer vergist de diepe wijsheid die men in de nacht beslist blijkt in het kille ochtendlicht te verkleuren wat in de schaduw leek op openzwaaiende deuren is slechts…

De hemel bloedde in zeven kleuren, maar de nacht vroeg om een dieper zwart. Toen de schemering de muren deed scheuren, stapte jij traag de cirkel in, volhard. Een luie stap, een roofdier in het licht, het linnen losjes om je borst gevouwen. De zinderende spanning op je gezicht, dwong de trotse vijand te benauwen. Je stem een hese, lage melodie…

Hij verlangt zijn fantasieën dieper in het duister van de nacht hij doet alles wat gij wilt hij lijkt wel gek de eerste twijfelende traan rolt over zijn slapende gezicht wat hij nu voelt is onbeschrijfbaar zijn avontuur wordt intenser in de cadans van zijn bezielde hart beantwoordt hij zijn dromen grondig hij zou iets willen dichten…

Voel jij ook de extase in de taal van fladderende voorjaarsvlinders herinneringen naast het gammele liefdesbed voeden vieze schimmen op het vale behang rebelse ratten onder het beschimmelde bed behoorlijk onvoorzichtig, het is wrang witte lakens een beetje smoezelig kreukels in een gezond verstand in een hotelkamer vol eenzaamheid aan…

Ooit weet ik waarom ik het zeker weet over die stille bloei onder de boomschaduwen in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden psychiaters, dominees, critici, politici ze zijn voor mij te kil, te liefdeloos berekenend in het doorzagen van mijn dagelijkse geneugten in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden omdat door deftigheid zoete…

Kleine erupties in een zee van tijd onbereikbaar voor jouw nijverheid waar bloemen in wildernis dansen via breekbare momenten schuldbewust in jouw perspectief bestaat er nieuw gerief door onuitputtelijke drang reeds uitgerust schaduwen verborgen door zilte wind onbereikbaar voor harde werkelijkheid in eigen fantasie een vreemde bemind…

Iedereen heeft zijn eigen gave in de neurotische enclave alle registers geopend het publiek vol verbazing hier is het aardse paradijs eerbiedig oud en wijs een geheim vertaald in tijd in zinnen van pijn en leed meer dan alleen gezelligheid voor oude vileine bokken geen nieuwswaardigheid hier houdt men niet van jokken en blijft de…

In hoeverre het waarheid is hetgeen je dikwijls beweerde zo dichter bij de letterlijke armoede in ontroerende liefdesbrieven uit een achterbuurt van een verlegen land vol verborgen leed kan ik je niet vertellen, ik ben onwetend het wekt verbazing dat ik in gedachten witte en rode rozen kan laten verwelken in de eenzame roze vaas op het grenen…

Ze vertellen dat er zure regen komt alleen in woordloze gebaren over liefde om het seizoen te vieren in al haar naaktheid hij begraaft herinneringen naast het liefdesbed zijn handen voeden schimmen op het behang met wat de stille slaapkamer heeft te bieden er is een engelgezicht van een kameraad uit niemandsland omdat er liefde nodig is om…

De schrijver is niet het gedicht laat het gedicht zichzelf zijn een spiegelbeeld zonder ego je komt een dichter tegen in een droom nabij een bos waar raven leven waar raven zwervend zweven zijn achterdochtige gedachten staan voor werelddelen van verwarring met zijn sterke handen knijpt hij hersenwolken dood hij verzint geen literair…

Het stemt mij verdrietig dat ik nu als waarheid moet lezen dat jij in jouw stilte bent verdwaald stille vriend, beleden schaduw eenzaat van de wandeling in de witheid van de winter ik volg je, ik volg je   ritmisch vormen zinnen strofen onderweg naar nergens op zoek naar niemand en eindelijk zonder vermoeden terwijl een enkeling het…

Ritmisch vormen zinnen strofen in nergens zal je iemand zijn die het ontkennen gaat vergeten en emoties zullen het duister dragen zonder antwoorden of nieuwe vragen afhankelijk van de wrede pijn van trots jouw heldere glimlach zal de zon doen schijnen in kalme stilte van ons innig samenzijn plezier in het leven, ruimte om elkaar te beminnen…

Het is alsof er een landschap slaapt in het oude landschapsschrift nevelend door de droomwereld in de geesten van dronken filosofen door lelijkheid getroffen herzien zij de ernst van hun geschriften totdat er niets meer over is van de schoonheid in de wereld die als een vloerkleed aan hun voeten ligt.…

Het landschap schildert zich zelfstandig in de geest van een dronken matroos onderweg naar een ontlading een vrouw die verdrinkt in haar eigenwaan mannen die alle kritische noten weerstaan een vis die eet van een oude banaan bruine ruimte stroomt vol met domme dwazen in verdachte omstandigheden op hobbelpaarden laakbaar amusement viert hoogtij…

De dwaalsteden waar ik dikwijls mijn hart verlies in arme wijken kennen niet de weidse verhalen van het platteland achter de dijken de momenten uit mijn vroege jeugdjaren die intiem waren met wildernis en natuur maken de eenvoud van mijn herbeleving intens en onverschrokken spontaan en puur alsof ik voor het eerst in korte broek in de bewoonde…

Wil je de vrolijke stem horen van een overleden moeder die sombere gedachten steelt bij de rivier met jeugdige energie luister met die eerbiedige glimlach doe het op een windloze zomerse dag wanneer vlinders op bloemen dansen zwaluwen onder zwoele wolken zweven je kunt haar horen met jouw hart.…

Ik heb de oude steden gezien onder een zinderende zon allemaal marmeren beelden de aap in mij is steeds meer mens geworden, sindsdien en door de bossen geslenterd een onvermoeibare zwerver whiskyflessen gevuld met water de mens in mij is toch een beetje aap gebleven, sindsdien schilderijen mocht ik bewonderen onder de adem van…

Al een poos zonder lucide dromen was ik mijn lichaam met warm water schoner dan voorheen, het vuil spoelt weg een trein uit het verre Noorden brengt ons verse dromen het is de tijd voor zoete pret ik wil puur zijn voor wat komen gaat nu mijn dromenland ons samenbrengt in het mysterieuze spel van de liefde al lang geen fantasie meer doop…

Voel jij ook in alle talen van voorjaarsvlinders essentie in warme volle magen talloze onbeantwoorde levensvragen onder blauwe lucht van dromen waar je ademt in vertrouwen bemerk jij ook dit vroeg ontwaken dan is het vanwege prille liefde verliefd zijn op een onontdekte schat volg blijmoedig het droomkompas.…