Alle inzendingen van Jan

Mijn leven: een boot meeuwen schuimende golven ruime sop tijd voor iets Jij dook op uit het niets maar wél aan boord geen land mee te bezeilen ... Toen werd ik door jou gekust.…

't Is nog vroeg. 't Zwakke ochtendlicht staat op het punt zich in mijn oog te openbaren, mijn wereld weer te vullen met gevaren en een oud begin: een dag in delen, geen gezicht, geen wollen donker, dáár is het gezwoeg.…

De maan staat op de Yo Mei-berg, een boordevolle schaal; Zijn glans vloeit in de oeverdamp en wordt daar droef en vaal. Lang leefde ik met je in deze stad, vannacht moet ik weer varen. Soms heeft een mens volmaakt geluk, maar kan het nooit bewaren.…

Hij stond aan de kant en op de golven dobberde Marie en hij riep maar: Stop! Hou ze! Hou ze tegen! Keilde stenen voor haar boeg. Maar ja, wat wil je, na zeven jaar windkracht tien was haar ankerketting geknapt, zwaar aangetast door roest. Daar dreef ze verder weg even ontroerd als blij. Hij bleef snikkend achter op de wal en werd schouderbreed…

Soms is het zó stil om me heen, dat ik opsta om te kijken of er buiten nog wel mensen lopen. Soms geeneen en dan denk ik: ze hebben groot gelijk, het is er veel te stil. Soms één, die ik vang in mijn blik en volg, waardoor hij een onbehaaglijk gevoel krijgt en schrikt van z'n eigen voetstappen. Soms legt een spitsuur een knoop…

Hij liep over straat achter een fles aan te slingeren. Moest af en toe van een straatlamp een liedje zingen. Wist bij God niet waarom hij waar dan ook was en plaste huilend een plas in een plas. Ach m'neer, riep-ie lallig naar een meelevende spar; één hand in z'n haar zonk-ie neer, in de war, in de tuin lag-ie languit z'n verdriet…

Ze hebben hun moskee gebouwd om onze gulden van god. Ze zijn gekomen als soldaten maar zonder geweer. Hun wapen is honger. Ze zijn hier als veroveraars van recht op leven. ------------------------------ uit: 'Verzameld werk', 1990.…

Hoeveel pogingen ondernamen ze: wetenschappers, filosofen, dichters, theologen, politici, zoekers naar een Hooiberg in een speld? Het licht, de zon, de natuur, het gelaat van de ander, het allerdiepste ik in de gedachten. Er werd gevonden: een Speld in een hooiberg. Vragen, onzekerheden, angsten, twijfels, irritaties, verdachtmakingen…

De ploeg gleed door de aarde als een naald over een plaat, maar de trillingen kwamen niet verder dan de boer en die sprak dialect.…

Meer vlak en stil flarden van mist om de waterwortelende bomen langzaam staan ze op uit de spiegel een beweging slechts zichtbaar voor eeuwen Lang zat ik er in de boot worstelend met lege uren lege jaren zonder Over de bootrand keek maar één gezicht Met voor de boeg niet meer dan kabbelend water een flits in die beweging van…

Een man leest een gedicht, vergeet het over te schrijven en gooit het weg. Een dag later mist hij het gedicht als zijn allergrootste liefde, zijn toeverlaat, zijn steun. Hij zoekt naar de zinnen, de woorden, de komma's, de punten. Het blijft een groot vraagteken. Waar is het gebleven? Ligt het al in de vuilniswagen? Rijdt dat gore…

In de wachtkamer wordt vooral gewacht, zoals een vader op het antwoord van zijn zoon: rustig en gelaten. Zittend tussen doe maar kalmpjes aan en schiet een beetje op. En er wordt zeer veel gezucht, lucht die overschiet, als na het zingen van een lied, buiten adem en ook weer niet.…

Man staat voor het raam. Het sneeuwt in zijn hart. Hij draagt een witte trui. Achter hem een lege stoel. Er omheen de ruimte van de stilte. Hij kijkt achterom. Hij ziet niets, behalve dan de lege stoel. Wanneer hij zich weer omdraait, ziet hij in de weerkaatsing van de ruiten dezelfde leegte, maar dan buiten.…

De man vraagt me heel vriendelijk - ik vind het zelfs verdacht - of ik even tijd heb. Een afgemeten antwoord rolt over mijn lippen, stuitert een paar keer tegen de man zijn oren en verdwijnt met het regen- water in een afvoerputje. Hij draait zich om, een straatkrant in de hand, op zoek naar een volgende passant. Ik ben het weer. En knik…

‘Het leven is een geschenk, maar we krijgen het niet cadeau’ Okke Jager Zie ginds gaat de stoomboot. Onder een grote witte pluim - in de vorm van een uitroepteken - zie je alleen een schipper achter het levensstuur dat hij vasthoudt alsof het om het allerduurste cadeau van Sinterklaas gaat. En zo is dat. Hij leeft! Dus: pak uit…

Begin december spelen wij een spel met kleine kinderen en grote mensen. Verlangen rijmt op hartenwensen. We vragen soms te veel, weten we wel. Begin december spelen wij een spel. Zonder verliezer is iedereen tevreden. Zo ging het vroeger, zo gaat het in het heden. Begin december spelen we een spel.…

Oh, het diepste verlangen weer kind te mogen zijn. Met grote ogen te kijken naar het ‘Sinterklaasjournaal’. In bed liggen dromen van Pieten bij de voordeur. Zou er morgenochtend misschien? Misschien een boek van mijn lijstje? Of toch die DVD? De enige die dat weet is Sinterklaas. En of die wil bestaan?! * Onder de titel…

Een stoomboot in de mist. Het mysterie tijdelijk verborgen. Het roepen achter dranghekken is veilig, is geborgen. Op de kade het verlangen. Zwaaien verkleint de afstand tussen wat is en wat gaat komen. Zie de maan en zie de bomen. De wind waait letters door het woeste water. Komt hij nu of komt hij later? Een moeder sust.…

De zee, het enige leven dat strekt Van begin tot einde -Terwijl alle andre, voor kort gewekt, Gedwee en weerloos verdwijnen- Geeft in eeuwige breking De grote, zachte verzekering Dat, wanneer allen versterven, verstijven, Zij bevallig zal blijven. En als ik ga gehaast, Genaderd en genaast Door de jagende dood, Hoor ik de troost Van ’t…

‘Cogito sum’ R. Descartes Sinterklaas keek in de spiegel. Hij twijfelde aan alles: zijn baard, zijn mijter, zijn tabbert, zijn staf. Alles een groot vraagteken! Toen ging hij zitten. Een oude wijze man keek in de spiegel van zijn ziel. En hij zag dat hij bestond: een oude wijze man die nadacht over het leven. 12-11-2006…

Mijn kinderen weerhouden me ervan om te schrijven hoeveel ik om ze geef. Een man met een vlag zwaait of zijn leven ervan afhangt. Koninginnedag valt vroeg dit jaar. De plaatselijke fanfare is ziek. Waar hebben we dit allemaal eerder gehoord? Waar hebben we dit allemaal eerder gelezen? Een dame in oranje tikt me op de schouder: zijn…

Zij kijkt op een wijze die doet denken aan Da Vinci. Alles in evenwicht. Ze neemt een slokje van haar Cola Light. Haar witte zomerrokje waait een beetje op. Ze zegt: ‘Geluk bestaat. Zie je het voor je?’ Hij kijkt. Ziet mannen met een bierbuik en vrouwen met een grote onderkin. Mensen bezitten een te veel aan ik. Ze knipoogt. Zij…

Het toont zijn kunstjes. Draait rondjes in de piste, terwijl de kinderen klappen denkt het aan het oerwoud. Ook een soort van circus met al die bomenkap en illegale teelten, nog maar te zwijgen over de jacht.…

Hij wilde weer gaan schrijven over die gebeurtenis, de tweede dinsdag in september. Hoe hij ook begon, elke keer kwam hij niet verder dan die zondagmiddag. Zij zaten samen in het parkje, twee blokken naar rechts om de hoek. Picknick en veel lachen. Praten over koetjes, kalfjes, schapen, een herder. Alles was zo vredig, alles was zo hier…

We studeren treinen, stoomlocomotieven met een sissende s. Een overhoring. Een dikke Duitse diesel dendert donderend door. Achter hem aan: een rijtje stilzwijgende goederenwagons. Nu even niet associëren. Bij de les blijven dus en onthouden hoe deze trein er nu uitziet. Dit is een repetitie. Vandaag leer je voor morgen. En morgen rijden…

Hij zwaait. Een gebaar overbrugt de afstand tussen vader en dochter. Voor een paar seconden bestaat er geen schoolplein, geen hek, geen groep roepende moeders om kwart over drie. Ogen doen de rest. Het vest, de tas, ze vliegen door de lucht. De dochter zweeft en vader vangt haar op een manier die doet denken aan de Vader die zijn Zoon…

Misschien is dit het laatste dat zal blijven, flarden landschap meestal niet huis te brengen maar autonoom van helderheid. Platanen in hun blote bast langs een herkende weg - maar waar, waar ook alweer - in een bestofte hitte die lijkt op ongevraagd geluk. Zich zomaar in den vreemde thuis te voelen, en dat bewaard voor wel een tel of…

Hij stond bij het doopvont Het ventje van vijf Vroeg de dominee De toga van het lijf Op simpele vragen is een antwoord Maar raakt het onze grenzen Dan aarzelt een ieder Waarom gaan de mensen … Toen hij de moed vond Gaf hij zich bloot En vroeg de dominee: Waarom gaan de mensen dood?…

Snel gaan de jaren. - Vroeger wist ik het niet, Wel in mijn rijpheid. Ik weerhield ze niet. Leed en teleurstelling van al mijn jaren Kwamen met mij in de eenzame tuin hier samen. In ’t midden van een perk sta ik lang stil, De zonneschijn is dun, de wind snerpt kil, De bloemen zijn verrot en uitgeroeid, De volle zomerbomen uitgebloeid; Alleen…

stelletje lummels, kijk nou, de melk kookt over, het is vier uur 's nachts…