Alle inzendingen van Joris+Olivier

Zij diende de soep heet op, Te heet om zo tot je te nemen, Maar de volgende gang Diende zich al aan, en moest Ik de soep dus overslaan. Ik nam nog snel een hete hap Dat was ’n domme stap, Verbrandde m’n lippen en tong, Zat figuurlijk op de blaren.…

Hij was oost-indisch doof, Had naar eer en geweten altijd gelijk, Gaf daarvan iedereen blijk, Door over alles en over iedereen Zijn finaal oordeel te vellen. Tot op zekere voor hem nare dag, Een meisje van zes Hem interrumpeerde en weersprak. Daarvan stond hij te kijken Hij liet daarmee iedereen blijken, Dat zijn doofheid Slechts een schild…

Ik vraag mij wel eens af, Komt eerst de wens En daarna de gedachte, Of is ’t omgekeerd? Het gezegde luidt: ‘De wens is de vader van de gedachte’, Al zou dat impliceren, Dat de wens voorloopt op de gedachte, Weet ik het nog zo zeker niet, Ik blijf er over tobben, Lood om oud ijzer is ’t niet, Kom er niet uit, ’t kan vriezen of dooien.…

Het regent, ’t regent al dagenlang, ’t Is oktober en niet mei, Dán maakt de regen blij, Nu word je er maar chagrijnig van. Alleen dat is wel kortzichtig gedacht, Ook wat egoïstisch voorwaar, Want de natuur snakt er naar, Die heeft er al heel lang op gewacht. Dus het is maar hoe je ’t beziet, Of het fijn of vervelend is, Maar dat het al…

Zij voelde zich Op het droge Als een vis In het water, Want zwemmen, Dát kon ze niet Zo heel erg goed. Maar rennen Én dichten Des te beter, Dát kan een vis Noch zeehond Allemaal niet. Maar een vogel, Kan vliegen, En dát kan ze niet, Zou ze wel willen, Maar zij die Dát probeerden, Overleefden Dat niet.…

Een compliment kost de gever niets, Is gratis en voor niks, Voor de ontvanger is ’t onbetaalbaar, Diens kostbare bezit.…

Als de zin ontbreekt, Is dat leeftijd of hoofdpijn, En soms allebei.…

Schone schijn gaat ’t gerucht, Biedt niets dan gebakken lucht, Bovendien schijn bedriegt, En, ook dat er niet om liegt. Jij zit dan met de gebakken peren, Daar kan je niks anders van leren Dan dat het boter bij de vis is, Tis zo weinig je ’t niet mist. Maar zit niet bij de pakken neer, Want wat je er wel van leert, Is dat er altijd wel…

Zij sprak woorden, Die hij niet verstond, Maar klanken die zij vormde, Klonken als muziek in zijn oren, Zo mooi hij nooit eer hoorde, Hem de adem benam.…

Zijn verlangen is zeer groot, Verdriet is groter dan groot, Helse storm inwendig woedt, Tranen vloeien in overvloed. In de beken van zijn verdriet Zie je de storm niet, Tranen kunnen van vreugde zijn, En onzichtbre zielpijn. Maar nimmer meer, Komt wat hij zo zeer verlangt, Bleef achter in weleer.…

Mijn gewoonten zijn zo gewoon, Die niet meer als mijn gewoonten zie, Maar als normaal deel van mijzelf, Als zodanig niet meer kan herkennen. Ik heb dus geen idee welke het zijn, Het niet meer weten daarvan, Hoewel eigenlijk gewoon, doet pijn, Daar snap ik, snif, niks van.…

Staand op het lege strand, Beluisterend d’zacht fluisterende branding, verstond hij, Verhalen van verre landen, Hij niet kon duiden, Hem nochtans verlokten Door onuitgesproken woorden, Naar verre oorden. Blootsvoets liep hij Door de branding naar d’eindloze zee. Verlokkend deinend, Voerde de zee hem mee Naar een groene wereld beneê…

De zwart geblakerde stammen Weerspiegelden het verdriet Dat zijn hart verscheurde door Wat hem zonder kleur achterliet. De verschroeide aarde hij stond, Zijn voeten en zijn lijf verbrandde, Bood geen zicht op 'n toekomst, Waarin hij nu alleen leven moest. Maar achter hem ligt het verleden Vol geluk en levensmoed, Die herinneringen zijn…

Ik wandel in de regen, Het regent hard, De regen deert me niet. Rondom me waart de geur van Wat je alleen kunt ruiken na regen, Gevallen op een warme straat, Anders ruikt dan op warme aarde. De geur die mij ’t meest bekoort, Is de geur van jou, Staand onder een hete douche.…

Mijn moeder zei altijd, Waar een wil is, is een weg, Alleen, ik weet hier heg noch steg, Zoek nu al een lange tijd. Er was weliswaar een wegwijzer, Maar die lag op z’n kant, De richting nu lood om oud ijzer, Geen idee welke kant Ik nu uit moet gaan. Ik kan beter wel een kant op, Anders blijf ik staan, En dat schiet niet op, Dus ik…

In de ochtend van mijn leven Kwam ik veel moois tegen. In de middag van mijn bestaan Kwam er meer lekkers aan. In de avond die daarna kwam, Plukte ik de vruchten ervan. In de nacht, ’t eind op d’aard, Wordt in de dood niets bewaard.…

Haar liefde kende geen grenzen, Haar eindeloze liefde Heeft ze altruïstisch geschonken, Zonder eigen wensen. Nu zij haar liefde niet meer schenkt, Ik die al lang ontbeer, Besef ik meer en meer D’onbetaalbaarheid van zo’n geschenk. De schat die ik in al die tijd heb opgespaard, Is opgeborgen en koester ik In de schatkamer van mijn hart…

Elke keer als ik m’n tablet open, Kijkt ze mij lachend aan, En dan denk ik elke keer weer, Je bent een schat. Alleen, je bent niet meer, Mijn lieve schat is weg van hier, Komt nooit meer, Voorgoed uit mijn leven verdreven. Alleen zij weet dat niet meer, Zij is opgehouden te zijn, Zal nooit meer kunnen lachen, Alleen nog op m’n tablet.…

Mijn leven kende vele ups, Daarnaast ook nog downs. Het meeste ik genoot Van m’n leven op deez kloot, Was de liefdes ik ervoer. D’eerste kwam van mijn moer, En van vader, zus en broer, De mooiste van mijn lief. Daarnaast een caleidoscoop Van ontelbre ervaringen, Zowel groot als heel erg klein, Zowel langdurig als kort. Ik ben over…

Ik heb helemaal niks met engeltjes, En toch koester ik er twee, In kerststukjes die ik kreeg Van mijn helaas overleden vriend. De ene staat te pronken naast de TV, En de tweede waar ik eet, Zodat ik er altijd eentje heb in ’t zicht, Niet dat ik 't zie als mijn plicht, Maar omdat mijn vriend weer even Bij mij lijkt, en dat doet…

Het kind is toch zo opgetogen, het volwassen spelen is zwaar, maar moet het kind gedogen, met tegenzin, toch moet ’t maar. Ze huppelt door het natte gras, lammetjes huppelen mee, ram en ooi vinden ’t geen pas, zijn boos wat het kind dee. De zon heeft een andere kijk, schijnt uitbundig op ’t tafereel, maakt van het gras gouden tijk, ooi…

De liefde smaakt zoet, Liefde krijg je nooit genoeg, Je wilt altijd meer.…

In het duister van de nacht Fluister ik heel zacht, Dat mijn verdriet is verzacht, En 'k nog naar je smacht. Jij kunt dat niet horen, Wijl dood alles doet smoren, Ons zijn nooit als tevoren, Dat is voor ons altijd verloren. Dat verlies mis ik nog zeer, Blijft knagen, ’k Weet, jij komt nooit weer. Gemis van onze liefde van weleer Voel…

Wijl hij blikte in haar donkre kijkers Fluisterde hij in haar oren, ‘Mijn liefde reikt tot in de hemel’. Zij beantwoordde hem met De woorden ‘Mijn liefde is de hemel’.…

Dit gedichtje is niet door AI gecreëerd, Dat is objectief door AI geverifieerd. Dat kan AI absoluut stellig zo stellen, Zo zijn AI algoritmes geprogrammeerd. Wel werd door AI hierover opgebiecht, Dat AI zonder dat AI daarover liegt, Zonder tussenkomst van de mens Joris Olivier, AI dit zeker had gekund, Ad infinitum kan AI niet alles overnemen…

Hand in hand, in gelijke tred, Op de weg naar het geluk, Begeleid door hemels gezang Van ’n biddende leeuwerik, In ’n landschap zonder einder, Vol met bloemen en vlinders, Zwijgend harmonieus hartgetik.…

Denkend aan haar, Voel ik weer haar warmte, Die zij zo lang met mij deelde, En onvoorwaardelijk gaf. Dromend van haar, Waan ik mij weer in ons Eden, Ons paradijselijk samen zijn, Van onmetelijke liefde. Herinneringen ongelooflijk zoet, Zo intens voelbaar, Niets anders er nog toe doet. In het heden ik nu in verkeer, Alleen leegte,…

Haar onovertroffen schoonheid Trof hem diep in zijn hart, Doch tot zijn bittre smart Leefde zij en hij in een andere tijd. Hij begon een jarenlange queeste Naar haar evenbeeld, Die ook zijn hart steelt, Maar ervoer, zoals hij al vreesde, Dat hij vond zijn Helena van Troje niet; Op geen der continenten, Wat hem tot diep in zijn hart verdriet…

Zij ligt met d’ogen open Te wachten dat deze nacht Haar de dromen brengt, Zij in stilte verwacht. In gedachten proeft ze Zijn kussen, teder en zacht, De kussen zij al zo lange mist, Deze nacht verwacht. Hoopvol slaapt zij in, En dan treft ze de hij zij op wacht, Krijgt ze haar gehoopte zin. In de ochtendstond, Wacht ze hunkrend en…

In het duister van de nacht Fluister ik heel zacht, Dat mijn verdriet is verzacht, En 'k nog naar je smacht. Jij kunt dat niet horen, Wijl dood alles doet smoren, Ons zijn nooit als tevoren, Dat is voor ons altijd verloren. Dat verlies mis ik nog zeer, Blijft knagen, ’k Weet, jij komt nooit weer. Gemis van onze liefde van weleer…