Kust perikelen

De golven dreunen op de kust,
Kalft zo steeds verder af,
Toch, en toch blijft de kust kust,
Daarvan sta je toch paf.

Alleen ’t land wordt steeds minder,
Verzwolgen door de zee,
Geeft voor de kuststrook hinder,
Die zitten daar mooi mee.

Gedreun komt steeds dichterbij,
De huizen moeten wijken,
Daarmee zijn de bewoners niet blij,
Hebben allen ’t nakijken.

Bij storm en springtij gaat ’t snel,
Gaat met meters tegelijk,
En alsdan, ja, dan weet je het wel,
Is de zee meester te rijk.

Biografie van deze schrijver

kust perikelen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0