Alle inzendingen van Nietsweter

Het gras ligt plat waar de wind heen wil hooi ruikt nog groen tussen stengels die knappen. Flessen staan onopgehaald schoenen droog bij de deur het lijf dat bukte is hard. Schaduw op de muur rug naar het warme iemand telt ver over honderd. Je blijft staan.…

In het dal staat de abdij bijna verborgen. Een oude melkkar tut voorbij de muren, brengt stilte aan de deuren in plaats van melk. Dieper dan het pad opent zich een ravijn. Op de bodem openen zich bloedbloemen, rood en wonderlijk zonder gevaar. Ik zeg nee tegen de haast van het verkeer. Eén maat rust, brood gebroken zonder woorden. De dagen…

de winter komt en gaat, 'k en vinde noch rijm noch dichtje meer! de winter is 't, die naast, — en toch blijft het vragen — mij plagen, als ik bidden wou! en 't al het land uit blaast vergeefs gezocht, vergeefs, o wee, De zomer ging voorbij,…

De klok... die tikt niet, zij verslindt. En wat ik dacht te zijn, begint te rimpelen in de stroom van het misschien Is dit de wereld? Of slechts het zien van wat ik... wat ik... wil geloven? Want als de rede dooft, wat blijft er boven? Ben ik de denker? Of het ding dat wordt gedacht? Een flits van zin... in een zee van nacht. Ik... ik ben...…

Traagzaam trekt de witte wagen door een straat die niemand noemt, stap voor stap de hoeven klagen wat geen mens nog hardop roemt. Onder ’t zeil — een adem minder, onder ’t hout — een naam te klein, en de paarden, stille kinderen, kijken of het anders kan zijn. Navond ligt al in hun ogen, hoewel ’t morgenlicht nog brandt, alsof dag en nacht…

Hoor! de klokke klinkt en zingt over velden, verre, wijde; 't avondliedeke dat springt langs de beemden, blij ter zijde! Gouden glansen gaan en glijden waar de zon ten dale daalt, en de kleuren, klaar, verblijden 't oog dat stillekes hen staalt. Luistert! luistert! lieve lieden, hoe de wind in 't riet mag ruischen, hoe de vogeltjes hun lieden…

Door ongebaande sneeuw te gaan, zo lustig, hoe leutig, met jou, bij Breda station zoek 'k 't busje, zie ginds oranje, klim erin, geef een kusje. We rijden over bruggen, tunnels door, langs 't water, beluisteren lachliedjes, zo mooi, zo diep, zo inspirationeel, zo irreëel, zo prachtig, zo machtig. Hoe zwart staan al de bomen…

In t duistre der nacht waar de wind wild waait En takken kraken in kille klacht Daar wortelt de ziel in aardes rust Gelijk een boom die t licht begroet met lust O vleugels wijd in hemels adem zwevend Waar wolkjes walsen in de zonneschijn De stilte streelt de bladeren beven En t hart herleeft in t vrije vaste zijn Geen muil…

het is een troostloos bitter zeggen ik heb dit en dat gehad wat baat ons nu de gouden wijn die gisteren fonkelde in het vat zwijgt liever van de diepe beke als t water traag en moede is de molenwieken vangen nimmer de wind die reeds vervlogen is…

Winterstilte in het laagland In winters ijzig hart stort de hemel neer, grijs gewaad wurgt aarde in sluimer, velden wit doorsneden, rivieren kristal graf. Bomen verminkt in kou, armen wanhopig naar bloedende zon, sneeuw raast in ballet van verdoemenis, verscheurd door tijds klauwen. Toch laait vuur in hel: vogelspoor bloederig, haardgloed verslindt…

De zee klotst voort in eindeloze deining, maar nu zonder daglicht, zonder spiegel van de ziel; zij draagt stilte als een mantel van zwart fluweel, en haar golven, klein en gedempt, fluisteren slechts wat ze niet meer durven zingen. In deze nacht wordt zij korf vol bijen zonder zoem, bos vol wind die zichzelf niet meer beweegt;…

Alles in beweging We rennen door de dagen, koffie in de hand, de stad ademt haastig onder neonlicht en zand. Gedachten flitsen sneller dan het wifi-signaal, we swipen door het leven zonder begin of verhaal. Maar soms, heel even, valt alles stil- de zon door de ramen, een glimlach, een wil. Dan dansen we langzaam op het ritme van nu,…

Sommigen houden ervan. De rest koopt chips. En da’s ook poëzie, maar dan met E-nummers. Je zoekt een antwoord in een vers, vindt een sticker op een banaan. Je denkt: “wat is dit allemaal?” En poëzie denkt: “ja, precies.”…

Je doet altijd zoveel zonder er iets van te maken. Een kop thee, een blik, je voelt gewoon wat nodig is. Vandaag zeg ik: dank je, voor al die kleine dingen die eigenlijk heel groot zijn.…

Zij dansen, licht als lindeblad, naar het oneindig blauw, terwijl hij, door de tijd gespleten, zijn spoor herneemt. Verwonderd vangt zijn blik het azuren spel der vonken dat dartelt voor het grauwe doek der eeuwigheid. In ’t kolkend hart der stad, waar licht en schaduw trouwen, versmelten hun adems tot een vuur dat minuten duurt.…

De klok liep achter. Toch kwam de lente op tijd. Een sok in de vaas. De koffie hield zich stil. Buiten bloeide een vergissing…

Jij — ja, jij — hierzie : de "Sterrenhand", golfbreker over water. Ha! Ademtochtsonnet, laat die woordenstroom nu maar komen, vers na vers, niets dan woordzucht! Krekenbrekershoofd, na de inktzeeletters op het niets — behalve sporen van de strijd, wat blijft er dan nog over? Klankenhamermuurbreker, gewrocht in tijdshand — hoe…

Trek je linker sok aan je rechtervoet en vergeet je sleutels in de koelkast. Zwaai naar de buurman die een cactus uitlaat, tel de wolken, maar begin bij zeven. Ontbijt met een appel en een raadsel, schrijf een boodschappenlijstje in geheimschrift. Laat je schaduw thuis, neem de bus naar nergens en stap uit bij misschien. Fluit een liedje dat…

[ ] iets zacht openscheurt geen woord alleen een vouw in het niets licht of wat overblijft als het sterft jij – niet als naam maar als beweging in mijn binnenrand ik adem misschien misschien niet maar het trilt nog…

Kwetter, kwetter in de lucht, vliegen, fluiten in de vlucht. Tjilp, tjilp, merelvuur, korte piep, maar o zo puur. Mezen, mussen, vinken snel, zwellen knoppen, elzenpel.…

Kusjes glippen van je lippen, zacht, als licht dat valt op water, rollen, hollen, vallen op mijn huid, zonder maat, zonder einde, alles is verlangen. Jouw mond — ik zoek hem in de stilte, kusjes als dauw op de ochtend, als regen in het gras, ik voel ze, ik weet ze, ik ben vol van hun licht. En ik wou het zeggen, hoe ik je kussen wil, hoe…