Een Nieuwe Winterreis in Liefde

Door ongebaande sneeuw te gaan,
zo lustig, hoe leutig, met jou,
bij Breda station zoek 'k 't busje,
zie ginds oranje, klim erin, geef een kusje.

We rijden over bruggen, tunnels door,
langs 't water, beluisteren lachliedjes,
zo mooi, zo diep, zo inspirationeel,
zo irreëel, zo prachtig, zo machtig.

Hoe zwart staan al de bomen in
de witheid, onverwacht,
van 't overdadig sneeuwen, dat 't gedaan heeft,
van de nacht! Ze staan daar, als gekoolzwart.

Je voelt je teloor gaan aan deze grootmacht,
maar ik snap het echt niet, velen zeggen van wel,
dus kan iemand het mij uitleggen?
Ze zeggen dat ze het snappen, maar niet bij liefde passen.

Toch is de titel niet voor niets liefde, toch?
Arriveren na twee uur, wachten op parkeerplaats,
met onze mobiels, in de koude beven,
't Nieuwjaar! Och! 't is altijd 't oude.

Ze 'n roeren, noch ze 'n poeren en,
bij 't nachtelijk gestraal, men zweren zou
dat 't spoken zijn, of lachliedjes in de sneeuw,
zo'n dag met jou moet ik beschrijven, opdat het beklijft.

liefde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 17