Alle inzendingen van Stoker

soms zou er een verhaal moeten zijn over een raadgever die vulkaan werd die woorden uitspuwt door het vuur uit het hart van toen te verbranden de stroom zal dat voorval omvatten hels drukkend op de grote slagaders in kale halzen van kokende rivieren waar de vissen als mieren uitvlogen en andere dieren als wezensvreemde schepsels die…

Binnen handbereik is de teruggedraaide fantasie dat wij sterven, en zij dwaalt door dromen maar wij raken de weg niet kwijt in ‘de profundis’ ondanks de pech van de overwonnenen tot in de verloren hel doelloos stilstaan en zijn is nu ons leven doelloos leven voor de geopende muren was deze leugen vandaag ook onherroepelijk? luide wortels…

Hij wil helemaal niet bezig zijn met dagelijkse aardse zaken hij wil een godenleven lang de tijd hebben zich af te vragen waarom Medusa juist hem niet in steen veranderen kon hoe het komt dat deze pijl wel feilloos en zonder gif het bijpassende hart vond. De nachten wil hij nog altijd niet doorbrengen met de dichtgevallen ogen…

Ik leef niet in een land van bergen van tergende dalen zonder einde tussen bomen donderende draken noodzakelijke tovenaars of -essen door hekserij brandende pruttelbrij. De varens zijn vooralsnog op ware grote meerderheden van de bloemen en bijtjes zijn al uitgestorven of gaan straks dood alles wordt steeds uitgesprokener minder in onbetrouwbaar…

mensen gooien hun woord vaak nog verkeerd gespeld en in non-poëtische zinnen zonder goed na te denken zomaar overboord in deze snelstijgende zee waarin ook wij gespiegeld leven moeten mensen lezen niet weten niet wat er al geschreven is wat al zolang bestaat want dat is niet waar het om gaat waar het wel om gaat is dat zij ook…

veel commentaar wordt gekuist wat raaskallende stroompjes juist geopend bloot kan leggen in de zon zodat zij opwarmen kunnen voor een [eventuele] volgende ronde -ting- zodat het leven een kans heeft in helder dromend water met bij tij en weide een plons een opdwarrelend wolkje zand of modder met lodderige beestjes -ting- -ting…

Op deze plek geen happy end, geen blij ei te vinden. Toch voel je de dans van de hanen, dit klooien in plooien van ritmische goochelarij, als thematisch gewelf gespannen hangend aan de dunne lijntjes van talent. Geen gevoel kan tegen zulke bergen op, misschien dan, als kennis dat handje schept. Maar men zou ook gewoon door de dalen…

Mijn handen verdwijnen na elk woord, de lamp flikkert boven de kooi, maar blijft storend branden; pantalon en colbert half los, op het nachtkastje wacht wankelend een waterglas; zing voor mij, Lorelei, voor de dag zacht door de boeg breekt, maar net krachtig genoeg. De panden strak gestreken, mijn luik op een kier, toch bleken jouw…

Waar wij niks over weten, daarover moeten wij lezen, spreken, wezenlijk dichten. De schoonheid van het al staat los van onze beleving, bezichtiging of beeldtaal. Wij denken dat wij denken, maar onze ervaringen, pijn, bewijzen dat wij levend zijn. Onze filosofische overwegingen leiden tot god die een creatie is van een fantasierijke…

Komt u allen naar binnen, loop de deur maar plat, wij gaan prat op onze gastvrijheid, vrijheid en blijheid is er zat; verwijdt de taal hoe het u blieft, het interesseert ons niet echt wat u wel of niet te melden heeft, niemand hier geeft daar überhaupt om. Wij doen gewoon alsof en geven de grootste prutser het liefste complimentje…

Nadat zij weer een aanval hadden gedaan, op ingezonden zinnen die nergens op zouden slaan, mogen zij dit snel weer vergeten. Dat is beter; zij hoeven jullie niet per se met huid & haar op te vreten. Een gedicht zou artistiek kunnen, nee, moeten (!), worden weergegeven, dat zou zeker fijn zijn, dan doet een foutje hier en daar niet zo…

laat ons het vochtig gras verruilen de tintelingen van het snelle lopen smuilend inkuilen in versgespoten sneeuwtoppen het zweet en de tranen bevriezen op ijzige banen der milliseconden de sporters voor ronde plakken in nog strakkere pakken proppen maar laat ons nooit verkiezen te stoppen met zotte bedottende bodems in zinnen als archeologische…

sterke banden vonden de weg langs de zilverspiegelende rivier op-en-neer naar de haag van het oosten waar de reuzendoder met zij die mij zeer bekoort hun brood en mosterd met mij delen wilden maar het scheelde niet veel of ik werd voor de keuze gesteld als R.E.U.S. ten onder te gaan of in Roblox het onderspit te delven het voelt…

de woorden die hij zocht op de muren het scherm benauwen vernauwen hem maar als hij de vogels volgt in vlugge formatie duikend in de toekomst die te na komt over die lijn die middenlijn deze witte regels als witte muren schurende deuren op losse kieren gezet dat drukt de pret zogezegd daarom refereren ‘zijn’ vogels ook…

afgeschermd van het lawaai het chagrijn dat terugtrekt de gedachte wenkt de lege leegte verlost dit moet verdwijnen zelfs als het wild groeit levend door de polyfonie van de wereld lichter door de liefde vreugde verspreidt zich meer dan onbekende delen samen kunnen zijn dit zal verheffen wat behouden blijft geconserveerd en wel…

De ontwikkeling van het ik, het ego, is een precair proces, zo blijkt maar weer. En wat waar, of waarheid, is, is afhankelijk van wat je definitie is. Ik denk dat mijn gevoel mijn gevoel is; ik voel dat mijn pijn mijn pijn is; ik zie dat de waarheid verloren gaat in de zeeën van ikken, van ego's, die de waarheid toe-eigenen…

Hij liep naast je, maar jij zag niets. Niet zijn ogen, niet zijn stilte, niets wat hij brak met elke adem. Hij sprak, maar zijn woorden vielen tegen, op de grond als hopeloze scherven. Hij is er niet meer, niet in jouw wereld, niet in die van ons. Hij is verdwenen, uitgewist, vergeten voordat hij schreeuwen kon. Hij is weg,…

Het gaat weer helemaal nergens over, of heen; het laatste plukje zin weggesmolten in een winterse zon die scheen. Woorden als vervangende warmtebronnen voor opstandigheden tegen oneerlijke verdeling van ideeënrijkdom, -door te lezen nota bene. De vrees voor vers verworven perspectieven, bestookt met misplaatste olie, buitengaatse…

een ruimte die mij niet aankijkt waar stilte ondersteunend blijft muren adem dragen van anderen de tijd die niets van mij verlangt ik voel hoe ik hier mag rusten als een vorm van aandacht licht door hoge ramen valt stil ligt op steen en hout ik hoef niet meer te worden dan wanneer ik uiteindelijk opsta de ruimte in verstilling verlaat…

dagelijks doodlopend op een muur van leegte van zwijgende beelden op ieder niveau en front verdwaalde herhalingen in verhullende vormen flegmatiek van de fabrieksband op vaste promptstand ijdele hoop veinzend voor een poëtisch vuur vol kundige dromers door enkel liefde en wil gedreven verheffingen stimulerende strofen fantasie als…

Jullie worden bedrogen, voorgelogen over ware bedoelingen, opgezadeld met wassen vleugels; jullie worden beduveld, gruwelijk voor de gek gehouden, afgetuigd met voorgevlochten zwepen. Zij vallen door manden, ver over de randen van betamelijkheid, vergaloppeerd op eigen leugens; zij vallen na het opstaan, begaan dezelfde fouten als altijd…

ach de bomen vroeger wiegden zoals het geschreven is in d’oude verzen waarin gelezen werd of het gedrukt staat dat de nachten vol met zwartheid als dagen zonder randen waren van vreemde angsten waarvoor verdronken werd door onderdrukking van de stormen over meren desnoods in koele vormen in ogen gelegd waardoor de leugen bleef…

Ik zag hem toen gaan, Oek die als veel te boek stond, nooit zuiver geduid werd, bedroefd: ‘Een droom kan afstanden verkleinen, het kwijnen stoppen; ik wil dat lied wel zingen!’ Ik zie hem nog staan, met zijn tenen over de rand, de boeg als springplank, zingend: ‘Met zand kun je kastelen maken, met water wolken; we gaan dit land bevolken…

misschien is dit niet de plek nooit het juiste moment om tegen alle verhoudingen in de grote bek die op en neer door deze en gene verweten en dikwijls gebezigd wordt uit of in naam en/of namen van de hogere waarden dan die van de andere of anderen waarmee de strofen gekruist de verzen te gebald worden over woorden van meer of minder reikende…

als zo’n Murakami-verhaal draaiend om de vermenging van een verengde herinnering met de regelrechte absurditeit der gedroomde werkelijkheid zo’n klassiek vakantiekiekje gravend tegen verzakkingen van de vertakte kanalisering langs eroderende vestingwallen tegen instromende zeekwallen zo’n fantasie om te verzwijgen als gespierde stier…

op het napruttelen verwaaiende rookwolkjes de laatste stootjes verhitting de rommelende aardverschuiving een hernieuwde wereld stichten aan na-ijlende paniek verscheurde verbanden opgeblazen vertrouwen ineengestorte levens een open blik overhouden in dood en verderf uitgestorven soorten pandemieën en plagen ondergraven vrede een hand…

laten wij het geheel eens vanuit de lucht bekijken zodat het hoge water onze lippen niet bereiken kan en als het dan zo vast staat dat dit zangzaad niet goed is dan wil ik ook weten hoe het gaat met onze gebroeders of dat het gebroed gezond en wel de winter doorkomt -dit alles terzijde voordat ik werkelijk problemen opsom van boven ziet…

hij dwaalt liever door de diepste dalen dan steeds naar nieuwe toppen te reiken in falen is hij zo onderhand dan ook goed getraind zijn benen bezwijken bij de minste geringste tegenwind, zijn knieën zijn van kindsbeen zwak een wrak is een te mooi woord om hem te beschrijven dan zou hij eerst nog iets gaafs geweest zijn…

wederom was ik ironisch genoeg met dat paradoxale sarcasmesausje en een vleugje cynisch seniorisme ondeugdelijk aan het verengen tot de heksenketel ronkend rookte de tovenaar dronken van weemoed a-mythisch achterbleef als lyrisch spook echter wist de ‘wizard of blizzard’ niet goed noch eenieder met mij in het bloed waartoe hij/zij/hen diende…

‘de werkelijke universiteit is niets anders dan het eeuwig voortbestaande complex van de zuivere rede’ * wij vertoeven in het paradijs laat ons daar beginnen niet te midden van de mensen noch in de stad doch in de zuiverste natuur alsnog in de schaduw der platanus gelegen op dit heetste uur van deze bijzondere dag als de krekelzang…