Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.519):

De zon is fel

De zon is fel
zoals de werkelijkheid zijn kan
en elk geluid moet zwoegen
in deze golf van hitte
Straks kook ik eieren
in mijn hersenpan
en verstop me dan in het bos
als een witte wolf

Het is de genadige aarde
die mij verkoeling brengt
de bla’ren van de struik
de schaduwen vormen
mijn blik op deze wereld
welbewust verengt
en ik diepere gevoelens deel
met de aanwezige wormen

Om hun normen in de omgang
met elkaar en overigen te leren
het perspectief van
een natuurlijke ander aan te nemen
alle dualistische gedachten
binnenstebuiten te keren
geen ondeelbare ruimte
voor mijzelf meer te claimen

Want leven wij niet
als gelijken onder de zon?
Vanzelfsprekend
laat zij ons de zin van alles zien
zo wij kunnen dromen
van Olympus én de Helikon
zelfs al stijgt de temperatuur
nog een graad of tien