Alle inzendingen van paul

Een splitsing van wegen zodat de auto's niet door het gebouw heen hoeven; slapstick, staan blijven, vieren want hier komen dingen samen. In een verkeer aan vogelgeluiden en te midden van vrije-wereldhandel-zeepliedjes staat, in kruidigst sepia, puntig, ongerijmd en sur place; een wandelaar - ---------------------------------------- uit…

flirt nou eens met je anonieme hoofd en je leuke lach, dan zie ik je fluister nou eens je naam en je woonplaats en wat voor mooie toekomst wij hebben, dan hoor ik je schreeuw nou eens! en zeg dat ik alles voor je ben en dat je altijd bij me blijft! dan geloof ik je! mis mij nou eens en zeg ik mis je.…

Futiele naald, fragiele vliegmachine wiens stiekem drenzen op mijn zenuw kauwt; minieme nachtmerrie met cellofanen wiekjes uit chips en microdraad gebouwd. O dracula, aërodynamisch vormgegeven, je plat slaan is een zonde tegen 't leven: dus kruip ik weg in laken, rook en net. Heer, door vlerk voor gek gezet. --------------------------- uit…

de ziel vast de sleutel kwijt overal en nergens geen tijd handeling voor handeling automatisch maar ziet niks stenen praten muren bewegen waar is het vuur van mijn hart gebleven? Burn-out....…

Als alle bladeren zijn gevallen en de boom weer leeg is dan vult mijn brein zich met wortels vanuit de grond van mijn hart het verleden verlaten alle gedachtes in het hier en nu maar herinneringen blijven van de bomen die tegen over mij stonden die ik zag, toen ik het licht zag de wortels van de bomen zijn spiegels van mijzelf al zijn…

De gekte waart hier rond in witte doeken, Geruisloos en gestadig slaat zij toe. Het is een lief soort kolder, je moet zoeken Welk kwaad zij doet - maar plotsklaps ben je moe. Je rede of verzet zijn niet toereikend, Geen aards begrip aan deze pest gewaagd. Geleidelijk als op een golf gelijkend Dringt ze naar binnen, zelden ongevraagd Maar…

Ik kreeg bij leven, na lang wachten een nieuwe long, een hart, een nier en jaren toegevoegd vertier is wat de artsen mij zo brachten. Uit dank voor dit verlengd plezier mag wetenschap mij terug verwachten zo plande ik in mijn gedachten al mijn vertrek uit nu en hier. Een wachtlijst wordt opnieuw mijn lot zo lees ik heden in de kranten:…

Het mag natuurlijk niet gebeuren dat door zo'n grote vliegmachien al is de kans daarop miniem een slachtoffer valt te betreuren. Laat de destructielijn dus werken, pak het probleem maar bij de kop maak er gehakt van, dat lucht op, geen reden om ons te beperken. Daarna laat ik mij blij verrassen door dit bericht van goede hoop: "Te koop…

Hoe vaak in zwart doorwaakte nachten de dood ook kalm zijn troost aanprees, steeds overwon (uit hoop of vrees?) het ongewetene dat wachtte. Wat alles nog voor mij beschoren zo in de schoot der goden lag, ik strekte naar de nieuwe dag opdat het mij zou toebehoren. En wat mij wacht aan gene zijde van dit bestaan aan zacht soelaas: als ik…

Gehuld in dampe sluier vaart veerman weer zijn wrange vracht door gele schijnsels van de nacht als `s levens laatste kruier. De zielen onder zijn gezag zij gaan van licht naar duister of wezenlijker juister zij reizen naar de nieuwste dag. De ongekende dageraad door Charon aangeboden hij lenigt alle noden en lost de laatste levensdraad…

Gehuld in strelend ochtendlicht komt mij jouw silhouet van korte afstand tegemoet uit ons gedeelde bed. Een zonnestraal beschijnt nu zacht de rand van je gelaat gewis dat hij de drang je te beroeren niet weerstaat. Heel even laat ik hem begaan dan kus ik je gezicht: ik wil je zelfs niet delen met een sprankje zonnelicht.…

Hij krijgt het doosje met daarin de ridderorde, “Het is de hoogste die we hebben” , prijst zij aan. Hij lacht beleefd – zo is de Sultan van Oman - en ziet zijn prijzenkast hiermee nog voller worden. Ik kijk ernaar en poog de afschuw nu te wegen van onderdanen die verdiend een lintje kregen.…

Vanavond zal ik proeven jouw huid op die van mij mijn zinnen langs jouw zij en stilaan meer behoeven. Ons stoffelijke wezen brengt dichter zo bijeen wat heel was, lang voorheen; geen tel is meer na deze. En langzaam cel na cel ga ik zo in op jou en jij dan op in mij met innig zielespel. Een eindeloos moment van goud en Godsbeminnen…

als nachten vergaan en dagen vervliegen blijft mijn liefde in een doosje met hartjes bestaan als engelen hen beschermen die waken over mijn geliefden kan mijn hart rustig kloppen zonder een klop over te slaan als duiveltjes komen dan zullen engeltjes vliegen en ze verwoesten en verslaan dan zou zijn leven in dit wereldje van haat en…

Wat als de tijd ons zo misleidt als toen en nu en straks wat als hij sluw en achterbaks zijn leugens toebereidt als jaar of uur noch tel verglijdt geen zandloper of lijn als nu en straks en toen niet zijn maar alles is altijd dan zijn wij straks en nu en toen in oneindig gebed en was en is en zal heeft met ons wezen niets van doen.…

Men schrikt van het gezicht dat aan haar hoofd kleeft haar wezen moet daaronder nog wel zijn geen tekens meer van sporen die de tijd geeft de lippen groot, de ogen net te klein. Verdwenen nu de frisse doodgewoonheid de basis voor het eens zo trots gelaat die kracht gaf aan haar schitterende schoonheid haar trekken plooien als een slecht gewaad…

Zacht fluister ik je naam op de grens van slaap en waak en breng mijn liefde over in woorden die ik maak. Je kunt ze niet echt horen maar toch treffen ze doel je ziel staat er voor open en weet hoe ik het voel. Mijn woorden en mijn kussen ik dek je er mee toe en word het lichte strelen in duizend jaar niet moe. Nog één keer zachtjes…

We waren eigenlijk al tijden geen stel meer maar nog wel tezaam en wie van ons nog monogaam was, was bepaald niet te benijden. De korte tijd van ons bestaan kon ik jou en jij mij wel lijden om zo de leegte te bestrijden; het was goddank ook snel gedaan. Ach, zo’n verzuurd retrospectief maakt wat ons pijn deed beter draagbaar, al blijft…

Geef mij schreeuwen, vechten, gooien om al dat wat jij mij deed en waarmee ik mij ontkende - dat wat nu nog aan mij vreet – uit mijn lijf en ziel te braken voor het alsnog mij verteert en de zegen van mijn woede in zijn tegendeel verkeert. Geef mij kracht en het vertrouwen dat het vuur dat in mij woedt in een schitterende uitbraak alles…

Van oude liefdes moet men zwijgen, wat eens zo brandde, is nu as. En of men toen gelukkig was of wat gewenst werd niet kon krijgen, blijf woorden niet tot zinnen rijgen het is banaal en geeft geen pas: van oude liefdes moet men zwijgen wat eens zo brandde, is nu as. Het heden weer met ooit bedreigen, niet zien wat is, maar steeds wat was…

Soms krijg je zomaar in het heden een stukje van weleer te zien. Iets wat je lief was ooit, misschien of wat je liever had vermeden. De tijd lijkt omgekeerd vergleden. Al duurt het maar een tel of tien, het eens geziene weer te zien, is als herdoen wat wij al deden. Of is wat toen zich openbaarde niets meer dan slechts de tirannie, de…

Het zand in haar navel, een ijsje in haar hand. Smelt het, dan zand erover. Strand vlakt uit. Ze noemt de wind een val, blaast hem aan bovenhuids. Uit de zee doemt mist die haar inkuilt in een glazen kist. IJsbloem in de zomer. Loodzwaar achter een raam met leeftocht staan. Het licht doorwaden in een lens. Tintelingen in een glasfiguur. Slaapt…

Met je kleurenfestijnen, een verhit tafereel in zijn totaal, blaas je nu in een hoekje van de keuken, stoom, en lijk je niet onder de indruk van het koudefront rondom. Nu stoof je wolken, houdt warmte in je vast. Jij binnenvetter, oppotter! Struikelen over je eigen tuit, met je schril gefluit. We lopen nu heen en weer, lauw van stress…

Glad dit blad, wit. Nat git spat, klit. Tart drift, zwart gift, hard schrift. -------------------- uit: 'Rebis', 1989.…

Steltloper, visnetkousen - de giraffe. Elegante hoefjes klakken op de vloer. Wimpers, langer dan die van Madonna. Op zijn kop een kapstokje in crème velours. Wat zou hij bedoelen met zijn blafjes? Vast iets heel mooie - giraffenpoëzie. Ik sta te laag om hem zelfs maar te aaien. Hij is te chic voor dat soort kindergrapjes. ---------------…

zie de bomen in het bos allemaal hetzelfde maar toch uniek als je de wegen en de pijlen ziet kijk dan, kijk dan elk takje en elk wormpje verdwalen als duistere demonen en jij ziet de pijlen als één van de goede welke richting ga je op? goed en slecht bestaat niet een keuze is de oorzaak luister naar de wind die suist en de maan staart…

Het was op zo een koude zondagmorgen, de stramme handen heiden traag de klok die boven in de toren wakker schrok en begon een wijsje zo lang verborgen, want door de week slaat hij de stille uren die vertellen van vergeten en voorbij van de houten banken, de mijmerij van de jaren in zijn zware muren. Weet iemand hoever zijn klanken dringen…

Als zij vragen zou: ‘Wat is het geheim van leven?’, zou hij nu kunnen zeggen: ‘Meisje, dat kan ik je wel uitleggen, bestaan is een tijd, daarvan heet de lijm: inademen en uitademen meer niet. Maar dan is er het geheim van beleven!’ Hij zou haar een vette knipoog geven, een gebaar dat zij maar amper ziet… Als. Stond hij nu niet achter het…

Op de eerste kust stond de man met de fles hier waren de verlangens, de wensen de boodschap, de zoektocht naar de mensen vaartuig van de ziel, een diep snijdend mes Gevat in groen glas bereid voor de reis naar zeeën waar de zon nooit ondergaat langs tropische vissen, bergen van ijs tot het land waar water haar achterlaat Op de tweede kust…

Nachtelik vliegen vogels van de wilde wingerd weg Schrikbeladen klapperen vlerken dof in deemstering Knakgeluid van takken veelvuldig kort ontsluieren vlerken éen ogenblik niet-herkenbare ruimten de ruimte is van knakkende vlerken vol Plotseling zijn vogels schrikgeschud ons tot-dingen-gestolde Angst…