inloggen

biografie: koen Goovaerts

Dag Lezer,  

Ik ben Koen Goovaerts, een 47 jarige man uit de provincie Antwerpen. Taal is mijn passie, dus lezen, schrijven en ook gedichten maken.. Ik hou van baldadige gedichten en dan weer van verstilde intimitieit.  Heeft u suggesties,of opmerkingen, laat ze tot mij komen.  ik zal u met graagte antwoord geven. Groeten.

 

 

 

 

 


Inzendingen van deze schrijver

110 resultaten.

Nachtasiel

netgedicht
5,0 met 1 stemmen 24
Mag ik nu eindelijk gaan slapen want deze dag duurt veel te lang. Het was geen dag van makke schapen en er stond wanhoop in de gang. Dus kan ik nu mijn ogen sluiten; ik leid mijn schapen naar hun wei. De maan schijnt schuchter door de ruiten, jij vlijt je zachtjes tegen mij. Zo tuigen...

Anekdote

netgedicht
4,2 met 4 stemmen 68
Toen ik nog ongelukkig was en brieven schreef.. aan dat meisje in Hekelgem bijvoorbeeld dat mollig was en oude wijsheden in zich droeg. Ik verpakte mijn angsten in fraaie zinnen en kreeg er een albatros voor terug die nog jaren woonde op mijn oude kamer. Charles Baudelaire had gezwellen...

Luisterend naar Joan as Police Woman no 1

netgedicht
4,0 met 4 stemmen 82
Ik weet mijn hart bevroren, zoveel speelse schoonheid hier voor mij tentoon gespreid. Zalig als een vrije juli avond en dan toch weer die eenzaamheid. Is het waar wat ze zeggen over mij ? Dat ik roekeloos zou zijn en op harten trap, Ik heb het jouwe nooit gebroken, zelfs niet één keer...

Niet bang zijn.

netgedicht
3,7 met 3 stemmen 96
Bang zijn voor de dag van morgen, zorgen komen met de snelle trein. Zoeken naar een weg, hij lijkt verborgen. Mag het morgen lichter zijn? Zuchten, worstelen met het laken, sta je dit keer aan m’n zij? Opstaan, scheren, koffie maken.. Het uur van de merel is voorbij.

Witte nachten.

netgedicht
4,5 met 2 stemmen 167
Ik lig klaarwakker in een hagelwitte nacht, onherbergzaam als een wijde oceaan. Ik kijk naar buiten en de sneeuw valt zacht op de vaart die wordt beschenen door de maan. Ik denk aan de mensen die ik zelden kan behagen. En ook wel aan mijn moeder die in haar duizend vragen wil weten hoe het...

Op een bank, overpeinzend.

netgedicht
3,3 met 3 stemmen 111
Ik ben rijker dan koning Midas, ik heb een appel, een mes en het zicht op een boom en bovendien een warme winterjas die me beschut tegen de windstroom. Hier op mijn bankje waar ik vaak reminisceer mijn droeve dagen, mijn uren van hartzeer tot alles tenslotte van me afglijdt Want zonder...

Hoboken

netgedicht
4,0 met 2 stemmen 184
Vanachter het grote raam zagen we de muskusratten florerend in de gracht en ook wel knotwilgen, hoe heerlijk ruig hielden ze de wacht. Maar keek je naar links dan zag je je beste vriend die aan kwam kwam rijden op zijn Flandria fiets tenzij hij orgelles had maar meestal was er niets dat...

Een hooiwagen

netgedicht
4,0 met 2 stemmen 138
Het was vroeg op de avond, nog voor het eerste glas toen een hooiwagen verscheen vanuit het ongemaaide gras. Het beest was erg hoogpotig en tegelijk hautain Zo van “ uw keukenvloer is koel maar mocht iets netter zijn." Thans ben ik bezopen en aangenaam verdoofd en best contemplatief nu...

Epifanie.

netgedicht
4,7 met 3 stemmen 144
Kijkend door het vuile keukenraam zie ik haar wroeten in de vochtige aarde gestaag en aanklampend maar bovenal wijdbeens, zo heeft haar vader haar geleerd. En later op de dag opkijkend van mijn boek staat hij daar, onveranderlijk in zijn blauwe kiel vraagt hij met ijle stem hoe het nu...

Als een buizerd.

netgedicht
4,2 met 6 stemmen 101
Als een buizerd wil ik wezen, solitair en autonoom, met enkele vleugelslagen naar mijn plekje in de boom. Tot plots weer alles helder wordt dan vlieg ik daar weer uit, al kan het even duren voor ik daartoe besluit. Mijn snavel mag dan scherp zijn maar vliegen kan ik niet dus moet ik elders...

Vannacht.

netgedicht
4,3 met 3 stemmen 151
Toen ik vannacht gedronken had, mateloos en verwaten als vanouds, en woorden stamelde die overdag op mijn lippen zouden sterven als jonge merels in april… liet ik de kalveren uit je weilanden, kuste ik de angsten uit je ogen. Je ogen die pijnlijk groen zijn en zeldzaam droef...

Het herfst in me.

netgedicht
4,0 met 6 stemmen 183
Eens te meer op mijn rug rol ik naar jouw slaapkant.. Ik haak naar jouw seringen, die rustig maken en even terugbrengen wat had kunnen zijn. Waar ging het mis en wie heb ik doen huilen.. Over de barst op het plafond marcheert een stoet mistroostige vrouwen. Vandaag ben ik week als...

Het zingen dat niet overgaat.

netgedicht
5,0 met 1 stemmen 127
Dat hij niet langer dreigen mocht, dat liet men hem verstaan. Hij is toen naar een plek gevlucht waar men hen niet kon slaan. Zijn koffer vol met deernis liet hij in het halletje staan, hij sloeg de voordeur keihard dicht en is toen weg gegaan. Toen kwam hij bij een ijskoud meer, hoorde...

Observatie.

netgedicht
4,5 met 2 stemmen 112
Zurig mens voor je raam, was het niet voldoende.. Dat die éne zoon moest gaan, voor men hem ontgroende. Rattig wezen, vale vacht, zo kom ik je tegen. Met armzalig oogcontact scheiden onze wegen. Met je schouders naar beneden en je blik zo erg vernauwd ben je net een zielig katje...

Late veertigers

netgedicht
4,7 met 3 stemmen 132
Het waren late veertigers die zich nestelden op een terras. Hun ogen kregen iets glazigs toen ze praatten over hoe het vroeger was. Hun vrouwen waren fijn en strak daarmee werden ze graag gezien. Nu zijn hun levens zurig en brak, hun begeerte werd clandestien. Ze dronken teveel maar...

Onderweg.

netgedicht
5,0 met 1 stemmen 163
Op de fiets, rubriceren, data uit de oude doos. Valt er nog iets uit te leren, blijf ik dan voor altijd broos ? Bij valavond vliegjes happen, de zon gaat baden in de vaart De avond is moe en wil ontsnappen Maar ‘k grijp hem even bij zijn staart. Trappen langs de grazige weiden...

Beëlzebub

netgedicht
5,0 met 1 stemmen 126
Kom nu slapen, maak een eind aan dat gedaas De dag is rond, wat valt er nog te rapen ? Vlij je naast me, staak je innerlijk geraas. De maan beschijnt de kamer dus mag het licht nu uit ? Ik zal je slapen strelen, ik wieg je gammele schuit. En nu we onder zeil zijn, -geen mens die...

Hier aan de vaart.

netgedicht
2,7 met 6 stemmen 183
Hier rond onze kloostertafel wordt er vaak gereflecteerd. Zittend tussen rommel en rafel wordt de mensheid gefileerd. Wanneer we Spinvis declameren laten we wel eens een traan. Bij wie kunnen we informeren hoe het met Emiel zou gaan ? Als de dames zijn verdwenen, geruisloos of met veel...

Zeldzaam teder.

netgedicht
3,0 met 3 stemmen 217
Nu je mijn boetekleed geweven hebt dien ik me stom en onbewogen aan. Jij kan me niet vergeven, je wil de woorden uit me slaan. Maar, ik drink niet langer van je wijn die vind ik troebel en verschaald en voor je armenbrood dat zurig is heb ik veel teveel betaald. We drinken Blauer...

Pommeren 1945

netgedicht
5,0 met 2 stemmen 151
Met een vrucht in de schoot en een tas in haar hand stak ze weifelend de Weichsel over. Want de Rus naderde 't Kasjoebenland, die primaat, die hongerige rover. Weg uit Pommeren, verstoken van brood, wie had er in zo'n eind van de oorlog geloofd? Een brave bakker deelde haar nood, ze...

Eenzaamheid

netgedicht
3,0 met 4 stemmen 189
Eenzaamheid is als een valse hond, hij komt je vroeg of laat bijten Het begint altijd met een kleine wond maar hij zal je openrijten. Hij komt soms bij dag maar vaker bij nacht, zit lijdzaam op je te loeren. Ach jongetje lief, spaar toch je kracht, ’t Was zo makkelijk om je te...

Vervloeien

netgedicht
5,0 met 3 stemmen 151
Soms wou ik dat ik vloeibaar was als de gin en de wodka thans florerend in mijn glas. Wat zou ik vloeien naar het grondwater van je oude huis waar jij al aan mijn boetekleed weeft. De katten op onze bedden kijken ons verstoord aan, ze slapen noch ze spinnen nu de liefde, krakend en...

Afscheid van het oude huis.

netgedicht
4,6 met 5 stemmen 324
Nog één keer langs het huis, nog één keer snuisteren in kamers, in diepe laden ligt onze jeugd geborgen. Nog één keer de tuin in waar de bomen gerooid zijn en de poezen begraven. Molly de grijs gevlekte moederpoes die stierf tussen de spinazie. Rijden langs het oude huis, ik...

Moeder de gans; ( een scabreus ganzengedicht )

netgedicht
5,0 met 4 stemmen 241
Moeder de gans, het wordt al laat en gans uw gebroed loopt over de straat wie zal er thans uw kinderen hoeden hebt gij dan zelf geen flauw vermoeden.. Kijk, de ratten zijn hitsig, hun magen zijn leeg Zie ze al loeren daar achter de steeg Ze likkebaarden geheid en lusten wel pap van...

Liefde in tijden van C.

netgedicht
4,0 met 6 stemmen 209
Zal je me instoppen dan? Ik weet, je bent eerder cerebraal en je handen zijn werkzaam en noest. Zal je voor me zingen? Een lied van lang geleden, zacht als een langzame zomeravond. Want deze dag heeft morsige poten, hij gromt een beetje, zijn adem is bedorven. Geef deze jongen nu...

Over mens en dier.

netgedicht
5,0 met 13 stemmen 261
Toen ik nog schaamteloos hoogmoedig was en enkel met dieren wou praten… Beducht als ik was voor het glas in het gras.. in de mensheid zag ik geen graten. Nu ik streel ik de poten en de vacht van de warme kat naast mij heel zacht. Opdat zij aan vogels zou verzaken, hun karkassen niet open...

Afscheid

netgedicht
4,0 met 2 stemmen 276
In de oude kerk namen we afscheid, we voelden de kilte langzaam in onze broze botten trekken. Eén keer keek ik achterom en zag jouw noordse blik. Ook vandaag zal ik verpulveren… want jij kan niet vergeven. Je zwijgt me dood, je kan me echt niet harder slaan. En ik kan niet...

Laudanum voor de kraakvis.

netgedicht
3,5 met 4 stemmen 206
Ik ben een kraakvis en ben mijn kraakbeen kwijt, is het mijn constitutie of de onverbiddelijke tijd die thans met scherpe tanden het merg uit mijn botten bijt ? Mijn liefste haalt haar schouders op, zo schamper en beschonken, houdt ze van losse eindjes en haar werk dat steeds blijft...

De oever

netgedicht
3,7 met 3 stemmen 218
Op deze oever wil ik sterven. mijn rug zal gammel zijn en sleets. mijn lasten zal ik afleggen aan de andere kant van de rivier, weg van de stad zal ik kijken, mijn blik gericht op de bomen, bomen met kruinen die van winters weten Geef deze pelgrim een beker wijn en streel hem minzaam door...

Mijn Assepoes

netgedicht
3,3 met 3 stemmen 237
Zo woekerde ik met mijn uren en strooide vergeefse minuten op onze vuile keukenvloeren. En jij, mijn Assepoes met beurse knieën, veegde alles op, je schuine blik onveranderd op morgen gericht. Weet dat mijn gedachten bij je waren wanneer de herfstgriep je eens te meer met zijn vuige...
Meer van deze schrijver...