Eerst was het niks, echt helemaal niks,
toen werd het bestoven door wie weten we wel
met wat vocht, doorgaans van boven
werd er iets zichtbaar: zeker weten van wel.…
En peinzend, in hun zwaar bestoven vachten
Rijen de dennen langs des heuvels zoom,
Verloren in de winterlijke droom
Waaruit zij geen ontwaken meer verwachten.
Waar ik mij wendde in dezer wereld wonder
Is diepe en schone rust. Mijn hart alleen,
Mijn hart roept wenend door de stilte heen
Om een nog dieper en nog schoner wonder.…
ik voel mij zo bestoven,
Als rolden al die filosofen
Gelijk uit hun papieren mond!
Hij, die dees achtbre rijen schikte,
Bouwde eens aan Babels toren mee;
Hier hebt gij de oudheid, stof op snee!
En – hoe ik van die titlen schrikte –
Verwarring is hier ’t groot idee.…
zonnegloor haar
schone lippen landinwaarts waar boven
duin een saffranen maan als luchtbaken gezet in
klatergoud vol triomf verrijst
kranst en waant zich in de wende van dit
ongeschonden uur bolrond vorstin over
gans het oude hemelrijk
zoele zomeravondwind beneemt mij zuchtjes
adem in kinderlijk vrij spel - een dartel
duinkonijn duidt mij bestoven…
FINALE
overgave
mooi
doch zwaar
aan het ritme
van het leven
kent geen maar
slechts beleven
als ik daar op
kan vertrouwen
en niet
door de waan
word bestoven
pas dan ben
ik in staat
te geloven
pas dan --onbekende psalm--
pas dan
als Gij mijn verweerde hand;
gerimpeld
met aderen beslagen…
Dàn, met een lang-gewend gebaar
heb ik het ledig glas gevat,
en uit een grauw-bestoven fles
schenk ik het oud en nobel nat,
dat in het helder lamplicht wint
een diepe kleur, een donk're gloed
- zo werd eenmaal dit ledig lijf
gevuld met stromend bloed.…
spijlen en aan het leeg
latwerk en ijl en wonderlijk veeg
wordt er hun weefsel, een web verward
met open gaten en flard bij flard,
een ruigte, die bindt en samenhoudt
het kantige hek, het ruwe hout
en ordeloos omgeslingerd is
als grillige voorjaarswildernis
volgroeid; en midden in dit struweel
een verdichtingsbegin, een grijs juweel,
bestoven…