38706 resultaten.
Mijn liefde
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
2.059 mijn liefde
een kleurschakering op haar palet van woorden
waaruit haar penseel herinneringen opdiept
die ze neerstrijkt op het doek van haar zelfbeeld
niets weerhoudt mij te beminnen
niet haar vlammende blik die mijn ziel schroeit
niet haar treffende woorden die mijn hart verwonden
ik
een levenloos lichaam deinend op door liefde en bloed…
van haan tot haan
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
809 van postkoets en boerinnekes dans
tien jaar was jij toen
joost den draaijer met jan van veen
veronica’s drive-inshow presenteerden
voor het eerst de radio
langs de lijn verscheen
net als naast het nieuws
het naakte bloot op de teevee
twintig jaren telde jij
toen in bovensmilde en bij de punt
de molukkers mensen gijzelden
terwijl jon…
Celdeling
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
1.270 Stop desnoods ook twee boeven in een cel;
De privacy is hiermee wel geschaad,
Maar toch, de rechtsgang is er mee gebaat.
Het Kabinet vindt nu toch ook van wel.
En dat bevestigt nog een keer de these
Dat elke cellist geen solist kan wezen.…
Geluk
hartenkreet
2.4 met 10 stemmen
1.440 Geluk,
Ik was er jaren naar op zoek,
Ik vond niet wat ik zocht.
Totdat ik gister wat voelde,
Op mijn schouder.
Ik draaide me om en zag,
Dat het geluk mijn leven
Zachtjes was binnengeslopen.
Juist toen ik het niet verwachtte...…
Navels
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.059 Een fraai decolleté blijft niet onopgemerkt
De bloesjes worden kort, zodat de jonge schonen
Nu ook al zonder schroom hun naveltjes vertonen
Hetgeen de sex-appeal aanmerkelijk versterkt.
Zo wordt het manlijk deel der mensheid sluw bewerkt
En voert aldus de druk op de geslachtshormonen
Zelfs tot de wijziging van hun gedragspatronen
Hetgeen de…
ZEGEN DEZE' AVOND, GOD
poëzie
3.4 met 23 stemmen
3.792 Zegen deze' avond, God: ons handen rusten ;
en, kenden onze leden 't kleed der vreemdste lusten
en ons verlangen 't pad van de' ongewoonste waan :
thàns zijn onze ogen moede als van wie sterven geen...
- Stil-wegend staat Uw leve' op de onbewogen blaên ;
om iedre boom-gaard gaat de vrede van Uwe ogen;
en wij, die elke vrucht in onze…
WIJDING AAN MIJN VADER
poëzie
4.0 met 33 stemmen
5.494 O Gij, die kommrend sterven moest, en Váder waart,
en míj liet leven, en me teder léerde leven
met uw zacht spreken, en met uw strelend hande-beven,
en, toen ge stierft, wat late zon op uwen baard;
- ik, die thans ben als een, die in den avond vaart,
en moe de riemen rusten laat, alleen gedreven
door zoele zomer-winden in…
KOORTSDEUN
poëzie
4.1 met 39 stemmen
3.972 't Is triestig dat het regent in de herfst,
dat het moe regent in de herfst, daar-buiten,
- En wat de bloemen wegen in de herfst;
- en de oude regen lekend langs de ruiten...
Zwaai-stil staan grauwe bomen in het grijs,
de goede sider-bomen, ritsel-wenend;
- en 't is de wind, en 't is een lamme wijs
van kreun-gezang in snakke tonen stenend…
Zuivere koffie ?
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
759 Het doel van zogenaamde koffieronden
Is de verdeling van de rijke buit.
Men komt er tot een unaniem besluit
De oplossing wordt meestal gauw gevonden.
De koffie, die men daarbij dan serveert
Is `oploskoffie`, maar dan wel `verkeerd`.…
IK BEN MET U ALLEEN, O VENUS
poëzie
3.5 met 39 stemmen
4.484 Ik ben met u alleen, o Venus, felle star.
En, waar 'k vergeefs in mij uw stralend gloeien zoeke,
blijft leeg mijn marrend harte, en bar.
Mijn harde mond is strak aan beide starre hoeke.
Geen vraag. En zelfs wat 't eerst me naêrt en 't laatste scheidt :
zelfs ángst en komt mijn ijlt' bezoeken.
Ik ben met u alleen, mijn ogen droog…
wat ongeschreven blijft
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
1.399 Het mooiste gedicht
is wat ongeschreven blijft,
voor eeuwig leeg en wit
ligt in een smetteloos heelal,
zo zuiver als windstilte
in het riet,
zo ijl en hoorbaar
als een opmaat rust
aan de muziek vooraf…
en niets daarna
volgt nog.…
Queeste (een schrijfopdracht)
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
3.978 In roze wolkjes voel ik mij,
schreef het meisje, het kind
met de logische ogen.
Handen ingetogen
schoven een blozend verhaal
naar de rand van de tafel.
O en nooit sedert Frigga
die de wolken spon
waren zo teder twee handen.
Hoe ik ook mijn best deed
het opstel te lezen
ik moest:
plotseling reizen
mijzelf achterlaten
in minnen en plussen…
hoog en laag
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
801 Ik heb je op een plaats gebracht bij velden
waar het licht niet plat is en de stilte wit
door alle winters bloeit alsof er nooit
een eind komt aan de sneeuw.
Ik heb je op een plaats gebracht waar zomers
oeverloos van groen en weelde bootjes varen
laten op geluk dat in de poldervaarten
drijft, een seizoen lang.
Op elke plek die ik je toonde…
Mondeling
netgedicht
2.5 met 14 stemmen
4.378 Haar tanden wijken iets
terug alsof zij woorden
binnen houden wil
dit halfuur.
Maar er ontsnappen namen,
thema's en motieven
waaraan ik zin geef
door te knikken.
Dan mag ze gaan,
stikkend,
de rug tot roofkat,
bloeddorst op de tong.
En nu zij op het nippertje ontsnapt
wordt ze tot bijtens toe gevaarlijk
voor wie haar op de gang vraagt…
Stedelijk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.341 Nieuwbouw steekt zijn kop
uit de terreinen op.
Wij gaan langs het skelet,
de stalen reigerpoten.
Het land dat wordt ontsloten
begint een stil verzet.
Allerlei groen venijn -
distels en chichorei,
hondroos en varkensgras -
loopt in ruigten te hoop
tegen bouwplan en waterpas,
koop en verkoop.
Het land biedt weerstand
aan de sleutel…
beeldbuisverlangen
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
900 Ik zag je op de video
die trui van winters weer
en nachtgelijke armen.
In een andere tijd-ruimte
knuffelde je een kind
en ongetwijfeld was de avond
weer bestrooid met snippers licht
(bergen, sterren, zei je)
Een storm steekt op
in de verlaten streek
die ik moet zijn...…
stairway
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
790 Wankel als mijn woorden zijn
en rafelig van taal,
schrijf ik een heel onvast
gedicht.
Geen touw is vast te knopen
aan mijn vers laten we
zwijgen van trossen, kabels,
spierballen waar anderen
goed in zijn.
Maar evenwichtloos komen
toch de woorden samen
in dit dun verdwijnpunt :
jij voor mij.
Ergens hecht mijn liefde zich:
onbeduidend…
Tafeldame (weet je nog?)
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
753 Terwijl jij aan tafel zit en bloesems opent
slaat in mij leven om, ruimt oude velden.
Kan ik de warmte van je aarde voelen,
het leven dat uit zonlicht wordt verzameld?
Hier nog mijn lichaam ondoordrongen,
terwijl in andere tuinen ongezien
tegen de winter in al bloemen bloeien.
Leer mij ontluiken.…
Onder spel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.564 Wanneer ik thuiskom
danst daar die kleine
ook als ik wegga
staat ze te zwaaien op
de stoel voor het raam
Het is allemaal spel
en elke vraag die zij stelt
roept spelregels te voorschijn
uit mijn eigen onwillige mond.
Maar of ik nu kom ga of blijf
altijd bewijst de klok aan de muur
het ongelijk van de tijd zeker
als zij bij de tijd is…
Meine unsterbliche Geliebte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
693 Het zal de tijd van weemoed zijn,
die ons doet voelen als we doen;
er zijn wat uitgebloeide uren
waarvan het pluis bijna
verwaaien moet.
Ja, het is de tijd van lage zon
en de dunne adem van nat hout.
Maar ook al gaat het bos in dode geuren op
en staat de lucht van vogels leeg,
mijn fantasie richt voor ons lentes aan.…
Een paard
poëzie
4.1 met 20 stemmen
3.596 Een Peerd! een Peerd! mijn bochel voor een Peerd!
- Richard III
Een paard,
Naar de aard,
Is er nog eer dan zijn staart;
Hij doet het te voet
Net zo gauw en zo goed
Als een ander te paard het doet,
En je kijkt niet om
Of hij is al weerom.
Met niemendal op zijn rug
Is hij bijzonder vlug,
En met iemand onder de man
Is hij in 't lopen nog…
Spiegel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.000 Dauwdruppels op het gras,
zij weerkaatsten mijn gevoel.
Verdriet van mijn ziel.…
Voorbij de horizon
hartenkreet
1.8 met 4 stemmen
1.088 De zon straalt vreugde.
Laat zijn liefde zien aan ons,
kijkend wat er komt.…
De Droom
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.230 Het leven lijkt nooit zo kostbaar.
Niets anders is waar.
Het leven door Gods handen gegeven,
en door een en dezelfde handen weggenomen.
Hij schenkt ons het leven.
En bezorgt ons het Beloofde Land waar wij over dromen.
Hij schenkt de weggenomende het leven van zijn dromen.
Op aarde wordt er iemand ontnomen.
De liefhebbende wordt het verdriet…
Kamer
hartenkreet
4.6 met 8 stemmen
990 Iemand sloot de deur.
Nu zijn wij met ons tweeën,
mijn kamer en ik.…
Water als water
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.247 Je zegt: Wanneer ik boos ben
kan ik water worden, sleep ik
woede mee, spoel alle nijd
mijn bedding door en waterval mijn
schuim over een rand zodanig
vloekend dat god zelf
schrikt.
Je zegt: En dan is het weer over,
daal ik verzachtend neer in
een kom tussen bergketens,
verbreed de glinstering tot glans
en spiegel.
Ik zeg: zo ken ik…
Alweer anders
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
1.782 Zo had ik je nog niet gezien:
terrein wuivend van gras
speciaal ontsloten voor
de voeten van wandelaar ik
Je bent mijn glooiing zonder
slangenbeten, peilloos diepe kloven,
prikkeldraad of paden.
Je bent als kon ik in je
thuiskomen: lief lijf,
zacht jachtgebied.…
foto (een variant)
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
1.215 Je was nog jong en je zat daar
op bladeren van een vroege herfst,
zó buiten ruimte, buiten tijd,
zó vlinderlicht en opstijgbaar,
los van de aarde, waar ik zwaar
aan liefde lijd die nimmer sterft.…
Advertentie van de Schoolmeester
poëzie
3.5 met 12 stemmen
3.302 O Neêrland! stuur toch, blij te moe,
Uw kroost naar mijn collèzie toe,
De beste school die ooit bestond
Op ons gezellig waereldrond.
Men leert hier aan de lieve jeugd
Het Engels, 't cijfren en de deugd:
Men zingt er en men leest er
En elk diner, 't is geen bedrog,
Vindt gij als thuis, ja beter nog,
Vooral dat van de meester:
En ieder bed…
jij als klein feest
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.134 Zo had ik je nog niet ontmoet,
zo dansbaar en doorschenen,
zo thuis bij discolicht zo snel wer-
velend in die muziek van jaren her.
Ik heb je lief, mijn ster.…