Alle inzendingen over overlijden

Vandaag lag ik zwijgend In een roes van de warmte van die dag Te staren naar de enkele ster aan de hemel Ik had er alles voor over daar te zijn Die ene ster had mij bevangen En ik zat als gehypnotiseerd te wachten De tijd brengt me er wel, Maar het was nog niet mijn moment Ik weet wel waarom ik daar wou zijn Ik wou naar jou, ik mis je zo…

Het was zo'n vreselijk lief vrouwtje Liep met haar man steeds hand-in hand Hij was wel wat jaartjes jonger en een kanjer, zo charmant Altijd lachte ze zo vriend'lijk, Altijd gaf ze je een zoen Altijd ook een donkere bril op, en, zó verliefd op "haar kampioen" Plotseling was ze heel anders Plotseling kende ze je niet meer Plotseling…

ik zag je ogen klein verschrikt de dag bekijken je wilde liever dat het voortaan nacht zou blijven slapen tot je niet meer wakker wordt het gefluister in het duister heeft je niet gestoord ze wilden dat je weer ging praten zeggen dat je leeft niemand had nog in de gaten dat het leven niet meer om je geeft je bent vannacht…

Hoelang… Voetstappen sterven weg, een stem eindigt als enkele fluistering herinnerend aan toen… Stilte trapt pijnlijk op mijn hart niets is nog te horen alleen de tijd die meedogenloos rimpels van ouder worden achterlaat… Een leegte vult de kamer de woorden van ‘nooit meer zijn’ bonzen ongedurig op de deuren, ik laat ze binnen……

Een lach, een klein stemmetje Een sprong, blonde haartjes en een mooi klemmetje Dartelen over het gras Springend in het leven Ik wou dat mama hier nog was Maar dat duurde maar zo even Een lach, een klein stemmetje Een sprong, blonde haartjes en een mooi klemmetje Zorgeloos door het leven Tot het moment van ontwaken Dan besef je je dat…

ik ben vandaag het luikje door gegaan "zelf" kon toen verder mijn "ik" moest blijven staan er is alleen maar ruimte het voelt meer met elkaar soms zie je een vergissing in een wijzen als gebaar niets is er onderscheiden we zijn de adem en het zicht in het wervelen van fotonen stralen we de warmte en het licht wij zijn daar waar…

het was najaar toen hij stierf en haar achterliet ze treurde de tijd voorbij zorgzaam getroost door wie haar liefhad ze ruimden zijn verdorde blad de kleuren verpulverend tot herinnering en ze wachtten op de warmte van de eerste zonnestralen en haar lach maar ze miste het voorjaar en zijn eens zo statige stam waar ze altijd tegen…

Treur niet om mij, het hoort erbij zoals de vloed past bij het getij Tranen smaken naar de zilte zee veel looizuur zit in zwarte thee Zing een lied, dans voor mijn graf denk nog eens aan mij, huil of lach Leef verder gerust en bedenk dit wel de dood steekt in hetzelfde vel Wees niet bang, ik ging u immers voor zing met alle engelen in hemels…

Het is niet fijn om dood te zijn. Soms maakt me dat een beetje bang. Het doet geen pijn om dood te zijn, maar dood zijn duurt zo lang. Als je dood bent, droom je dan? En waar droom je dan wel van? Droom je dat je in je straat langzaam op een trommel slaat? Dat iemand je geroepen heeft? Droom je dat je leeft? Maar ach, wat maak ik me…

ik neem zon en bloemen mee mag ik delen in je rust ik wil komen bij je dromen omdat je mijn gevoelens sust op een bankje met wat schaduw in het ruiselen van de wind mag je zachtjes met mij spreken, jij de vader, ik het kind in het sluiten van mijn ogen hoor ik weer je zachte stem in het koesteren van de stilte voel ik dat…

ik viel de afgrond voorbij de bodem bood geen houvast meer voor mij ik landde op glas dat gebroken was de scherven rechtop in het gras ze kerfden mijn huid in wanden die gaapten randen verplaatsten tot een open geheel ik vergoot al mijn bloed dat in rood vaak de dood schrijft mijn ziel viel niet mee…

de tijd dringt als je sterven gaat als geen dokter je meer kan helpen en geen medicijn meer baat als je slechts nog maanden hebt en zelfs dát zonder zekerheid je leven loopt ten einde voor verdriet is nauwelijks tijd je kunt gaan huilen, schreeuwen het helpt allemaal geen zier je kunt het net zo goed uitgillen met tranen van plezier…

Een gevecht, een zware strijd vol hoop, kracht en onzekerheid. Momenten van verdriet, vechtend tegen een traan kon jij nog steeds het leven aan. Toen al dat vechten niet meer mocht baten, hebben wij jou los moeten laten.…

Stilte ademt niet lucht werkt verstikkend. Gisteren achtergelaten gezichten, snikkend Vandaag verloren illusies verdwenen in tijd Ogen stromen tranen naar vergetelheid Morgen aangebroken schuifelende voeten `n Laatste aards vaarwel brengt hemelse groeten.…

daar komt hij aan de anjers in het cellofaan grote stappen en ruim met zijn armen wapperen je hebt hem nooit gekend die grote vent een glimlach van niet weten veel vergeten om zijn mond je wist nooit waar hij stond als je hem nodig had hij koos ook geen partij als jij verloor in het debat hij had iets luchtigs dat naar vrolijk…

Loop nog een klein stukje mee Ik kan haast niet meer Nee, je hoeft mij niet te dragen Tijdens deze allerlaatste wandeling Ik voel mij intens gelukkig Nu je hier vlak bij mij bent Laat mij nu maar los Ik ga nu naar het onbekende Nee, je hoeft niet te huilen Dat hebben we samen al gedaan Ik voel mij rustig wegglijden In de stilte van de dood…

iemand verliezen is niet leuk, bijna iedereen weet het! maar wie niet weet wat verliezen is, kan het moeilijk begrijpen. ik heb iemand verloren... ik weet wat het is.. het is triest, donker, stil... iemand minder in je wereld.. dat is wat verliezen is..…

Zonsopkomst heeft altijd een mysterie. En nu draagt hij ook jou met zich mee. Mensen leven, de wereld gaat verder, alsof niks gebeurd is, zwijgend als de stille zee. Ik kijk om me heen, ik probeer je te vinden. Daar op de plek waar ik jou altijd zag. Ik zie je niet, en ik loop verder, op het ritme van jouw lach. Ik volg jouw voetstappen…

Zondag 20 juli, Barbara heeft haar ogen gesloten niet voor nu maar voor altijd Alles wat je haar had willen zeggen is gebeurd of zeg het nu maar heb geen spijt Want haar strijd is nu gestreden veel te vroeg is ze jullie ontnomen Lieve Pieter, de kinderen Ik wens jullie heel veel sterkte in de toekomst die nu gaat komen Altijd…

Het is alweer een tijdje geleden, dat ik je voor het laatst lachen zag. Misschien ook eigenlijk niet, omdat ik me dat nog iedere dag herinneren mag. Het is alweer een tijdje geleden, dat ik tegen je zei hoeveel ik van je hou. Nee dat is niet helemaal waar, ik vroeg me vanmorgen nog af of je het horen zou. Het is alweer een tijdje geleden…

helder water dat kabbelt en klatert en stroomt en dan plotseling zomaar ineens tot stilstand komt in een poel die langzaam troebel wordt.…

Zoveel mensen die ik gekend heb zijn er nu niet meer gisteren weer een rouwkaart van een oud-collega deze keer... Als ik zo'n rouwrandkaart zie liggen schrik ik me altijd náár, Wie is het deze keer denk ik Wie was er ziek dit jaar... Ach...nu is hij overleden als ik zijn foto zie... In 't harnas bijna gestorven want thuiszitten wou…

zij breekt haar diepe voren in de aarde en grijnst zo al het leven onder grond zo plooien ook de rode lippen van haar mond de valse glimlach die ik soms ontwaarde zij is alleen godin gebleven want alle andere goden gingen dood…

Een gesprek over de dood geeft lucht aan emoties het is tastbaar dichtbij en zoekt een plek Het leven is eindig het slaat niemand over voor de een komt het snel voor de ander té vroeg Maar het praten erover het verwoorden van gedachten 't luisteren naar elkaar houdt het leven in balans Wordt het cremeren of toch begraven welke muziek…

Ik zoek je in de wolken in de lucht, in elk vlaagje wind, in elke zucht in de sterren die 's nachts aan de hemel staan in de vlindertjes die fladderend langs me heen gaan Je bent er niet meer, maar nog steeds om me heen waar ben je toch wist ik maar waarheen toch is er een ding dat me zekerheid geeft en dat is dat je in mijn hart verder leeft…

Langzaam aangelopen, snel weer weggegaan Nog één blik aangeworpen, nog één keer een laatste traan Nu ben je hier opgesloten, hier in mijn ziel, een eigen cel De tranen gestopt met vloeien maar de pijn die blijft nog wel Hoewel ik nu niet meer kan huilen, dit wil niet zeggen dat ik haar niet mis Ik kan je vertellen, ik kan je zweren…

Ik heb je graf gezien Je steen zacht aangeraakt Het zand eraf geveegd Jouw naam mooi schoongemaakt Gekeken naar jouw foto Heel eventjes gesnikt En lopend richting auto Mijn tranen ingeslikt Mijzelf nu voorgenomen Dat ik niet meer zo verzaak Met naar jou toe te komen Jij kwam bij mij zo vaak Maar pa Het het gaat iets beter Ik mis je elke…

Jouw sterven is zo moeilijk te verwerken het doet nog zo veel pijn te moeten leven met de gedachte dat jij nooit meer bij me zult zijn Jouw sterven is zo moeilijk te begrijpen afscheid nemen ging niet meer te weten dat ik jou voorgoed moet missen dat doet zo verschrikkelijk veel zeer Ik had je nog zoveel te zeggen nog zoveel dingen uit…

Niemand die het weten kan hoeveel ik van je hou Niemand die mij troosten kan in mijn verdriet om jou Niemand die begrijpen zal hoe vreselijk ik je mis Niemand die beseffen zal hoe erg die pijn wel is.…

Lieve Tim, Ik hoop dat ze je vleugels geven, zodat je overal kunt komen, dat je terug komt in mijn dromen, en met me mee vliegt door mijn leven. Dat ze je nieuwe ogen geven, zodat je naar ons kunt blijven kijken, en ons toch nog kunt bereiken, ook al is het maar voor heel even. Ik hoor je niet, ik zie je niet waar je nu bent? ik weet…