Netgedichten over actualiteit

het scheurde niet helemaal plotseling maar wat verbonden was heeft zich een eigen plaats toegeëigend verkent voorzichtig haar nieuwe plaats gehavend met wat pijnlijke rafels resterend uit breuk er is geen achteromkijken kleinigheden overdrijven wel liefdevol over de zere plekken wrijven in hernieuwde dialoog een noodzakelijk…

wij pulseerden wat zagen toe hoe zwarte gaten elkaar radicaal op aten wisten dat er nieuwe energie aan zat te komen ook wij hadden onze dromen een paradijselijk heelal met lange diepzwarte zwaartekrachtgolven die ons liefelijk bedolven ik voelde in de kern van mijn neutronen dat ook de rode dwerg dit ging overkomen wij spanden…

kogelrond oranjerood zoals je aan de hemel stond gewoon op klaarlichte dag zag ik jou een soort van naakt kersvers gemaakt door de zonnesmid met zijn ijzers heet en wit je moet de zon smeden als het ijzer heet is moet hij hebben…

waarom herfst het zó goed doet in gedichten wellicht door het verkleuren van het bos in herfsttij het vallen van blad raakt een melancholische snaar als heimwee naar weerom een vervlogen zomer zwak zonlicht laat dauwdruppels nog glinsteren aan de herfstdraden alles is essentieel voor 't gedicht en het maakt het de dichter iets lichter…

laat maar zien ogen die geen hoop meer kennen neergeslagen zonder licht schouders die te krom zijn om de lasten van de dag te kunnen dragen toon het schrale van je handen die met eelt vervormd nog steeds om arbeid vragen maar in je lach ben jij nog steeds het bloeiend land dat de hand van de schepper heeft gekend tussen…

jij holt maar door neemt niet eens de tijd om even te rusten in zuchtend jezelf zijn getrapt in de val van weten is macht zonder ontzag voor de balans in het leven ja hoofdzaken vergeten in dansen aan touwtjes door anderen gegeven ter volmaking van hun web zij spinnen garen uit jouw spel als marionet halen je in als jij vertraagt…

Wijs: Brief uit La Courtine Lieve mensen hier is Robin En ik moest dus de petoet in Daar ga ik twee maanden chillen Want ik heb laatst de belasting lopen tillen Voor zo’n 100.000 euri En dan zou je zeggen zeur nie ‘K wou niet naar de rechtszaal komen Voor zo’n prutsbedrag in hechtenis genomen En al mijn partijgenoten Zeggen: ‘Luister…

jij sloeg de bladzijde om zag nog net de flits van de laatste waterstofbom weg was de wereld ontdaan van natuur en het beetje cultuur dat wij in vele generaties beschaving hadden vergaard verdwenen de muur van het huis dat onderdak bood aan een knus en vooral liefdevol leven thuis het was geen vertwijfeling maar een zeker weten…

Jeanine met haar krokodillentraantjes, Pseudocompassie en gespeeld verdriet: “De optie af te treden past mij niet, Want momenteel jaag ik op nieuwe baantjes.” En Hennis-Plasschaert hief daarna het glas. Een plas, en alles bleef zoals het was.…

Hij is een ramp, een internationale ramp: hij flest de zaak vernaggelt ook zijn naaste buur en twietert maar wat raak. Met vette buik en rooie kop toont hij zich op zijn smalst: wat recht was, maakt hij krom, wat krom is, prijst hij recht, onteerd daarmee zijn ambt. Hij is een redneck in’t kwadraat: al is hij dan niet arm wat geld…

Dat Nambia is echt een land voor mij Gebraden kwartels hangen aan de bomen Men heeft nog nooit van Rutte III vernomen En alle Nambianen kijken blij Zo'n Trump verdient ons allergrootst respect Want hij heeft het als eerste zelf ontdekt! (Om die prestatie passend te belonen Mag hij er met Melania gaan wonen!)…

hoe de wereld is geschminkt tot een clownerie in voorbeschouwing vertoont dit spektakel het einde van het geloof in een afloop zonder pret, gebeden worden onthuld met bommen en zwaarden wie de waarheid vindt in toedracht van religie gebasseerd op narcistische waarden onttroont dit sektarische beginsel met bijl en as, het vuur smeedt het ijzer…

mag ik nog een stukje zekerheid waar kracht en lach al jarenlang façade zijn in toenemende pijn fragiel balanceer ik op dat evenwicht kijk in de verte naar het perspectief dat ik ooit droomde en nu zo mis met cape en baret heb ik mij waardig neergezet kleur woorden op het blanco doek maar het is niet genoeg om als poëet mensen…

ik weet van al het goede doch deze reis laat ik de koffer gesloten maar pluk het slot van het leder om dan toch een doorbraak te durven forceren helderheid behoeft geen troon, wellicht een spoor van evangelie - de kracht is me ontvloten door de gave die in mijn vingers was gegoten, deze slagorde ontwijkt alle vreugde beneveld schrijf ik…

ik heb de hollandse bloemen in de wei zien verschralen het speelse palet van vroeger kunnen zij al lang niet meer halen ook in de sloten zijn vele exoten bezig aan hun vraatzuchtige mars het lokale leven wordt door import uit subtropische streken ernstig verzwakt diversiteit in mensen leek ooit een winst die je ook op zwarte…

Een Buddhabeeld met een gevaarlijk wapen De Volkskrant, cartoonist Bas van der Schot Ik schrik en schets met taal een reddingsvlot Ik moet me even bij elkander rapen Hij schudt me wakker, ik was ingeslapen Dank kunstenaar, jij speling van het lot Ik vecht tegen de waanzin van Quichot Sta me geschokt aan alles te vergapen Alweer een overwinning…

Jean-Paul kon heel wat kinderziektes krijgen, Ik noem slechts roodvonk, kinkhoest en de bof. De kinderziekte die hem echter trof Wist hij tot nu succesvol te verzwijgen. Wat helder is -hier past geen welles-nietes -: Boëtius kreeg in zijn jeugd rachitis.…

Het viel volgens de eigenaar wel mee Er was dan wel gekotst over het eten En hier en daar op het tapijt gescheten En hij had zeker nog een bord of twee Het personeel liet zich graag molesteren Tot volgend jaar en fijne avond,...heren!…

In Nederland wordt alles vastgesjord Want hier en daar is windkracht 10 gemeten Een vrachtwagen is van de weg gesmeten De kruimels waaien binnen van mijn bord Maar ook al ligt de storm op ieders lippen Sebastian kan niet aan Irma tippen.…

niets van wat je bent is nog het begin van wat je bent geweest, wel dezelfde ogen maar het licht is breekbaar zoals een ent in de vorst zeg me dat je me begrijpt, wil je de morgen nog ontmoeten of laat jij de nacht in jou verstijven, het opslaan voor de eeuwigheid waar stilte geen zonde is geef me dan voor we slapen gaan een laatste knuffel…

Als ik per trein door Nederland wil toeren Dan moet ik me begeven op stations Met van die grote billboards op perrons, Die mij in het geniep bekoekeloeren. Sta ik daar met reclame oog in oog - Zoiets bedenk je hooguit aan de toog.…

Mijn Koreaans is verre van perfect, Maar hoor eens hoe zijn naam wordt uitgesproken Van hem die met raketten zit te stoken, En nu heb ik het volgende ontdekt: Om geen geschiedvervalsing te bedrijven Is het het best om Kim Jung Oen te schrijven.…

uiteindelijk leerde ik alles te relativeren geschiedenis wetenschap beschaving en cultuur maar als ik een uur naar jou kijk dan vertegenwoordig jij pure schoonheid nu heb stukjes ontleed zonder jou te vergeten als totaal beeld in de mystiek van de tijd uniek is je genenpatroon rationeel en toch droom waarin je lach straalt tot…

De kans om een jong mens te laten zakken Hier in dit land van vijf honderdste punt Waar je elkaar geen millimeter gunt Als mierenneuker dien je die te pakken Geloof in recht om je aan vast te klampen Kun je niet vroeg genoeg de grond instampen.…

Ik vroeg me af waar hub airport voor stond, Totdat ik van de vliegtuigtrap moest springen. Die achter mij begonnen al te dringen En met een hupje sprong ik op de grond. Het woordje is gewoon niet goed geschreven, Maar hup airport is ook weer overdreven…

hoe dun is de wind als hij al kou lispelend uit de schaduwkant van het straatje komt de tochtige hoek kijkt al lang niet meer op van vreemde passanten met mutsen en wanten naamlozen schuifelen schijnbaar doelloos voorbij en toch houden zij angstvallig de overkant vrij waar warme zon de terrasjes laat stralen glimlach en ogen de…

Geen les over het slavernijverleden Of hoe men hier de mof ter wille was Dat hoort natuurlijk ook niet in de klas Of wat we in 'Ons Indië' misdeden Wel zingt straks ieder kind uit volle borst; 'Van Duytschen bloed', voor Vaderland en Vorst!…

Als bruut geweld de harten weer doet bloeden, terreurgeweld dat niets of niemand spaart, als god of mens ook nu niet kon verhoeden dat dwazen weer tot beulen zijn ontaard, dat twijfel dan de blik niet zal verblinden, dat angst noch haat de mensheid dan verdeelt, dat 't hart zich met de rede blijft verbinden en solidariteit de wonden heelt…

Hij Hij kneep in de ontbijtkoek bij A.H fijn, lekker vers. Thuis, in haast in zijn mond gepropt, geschrokt verslikte en stikte bijkans in de plak. Hij hoestte en proestte maar 't bleef zitten. In benauwdheid flitste heel zijn leven voorbij wat gedaan al, nog moest, familie, werk, de planning... Kan een man, die alles kan…

Het rood aan z'n handen Steekt af tegen het Zwarte van z'n hart Hij slijpt z'n messen Aan zijn ziel na elke Doffe klap Z'n kille blik stroomt ogen Leeg als hij zorgt dat Niemand nog Vergeet dat de kaars Is gedoofd en je Probeert het maar En ze leeft alleen nog in je Hoofd…