Alle inzendingen over liefde

Al worden er kettingen gelegd tralies gebouwd met sloten van goud Nooit kan de geest worden beperkt Altijd vindt én bereikt een ziel die ander door de kracht van het Zijn…

Net als hoe de zee eindeloos doorstroomt zonder dat het volraakt, stroomt mijn liefde voor jou zonder dat het zoekraakt. Jij bent mijn laatste hoop die ik had verloren, telkens als ik me alleen voel kom je naar voren. We praten en lachen dan vaak Voel me volmaakt. Maar alles verdwijnt als je weer weggaat. Bevrediging ligt in je kus, alleen dat…

Voorbij ---- de reis van landschappen ---- gedachten van zeeën ---- denken van bergen ---- verwerken naar het diepe ---- van oceanen Reis je nog verder ---- dieper ---- naar het hart en verder ---- dieper naar binnen naar de Ziel daar ben je Thuis…

Rond mijn hart woedt een oorlog en diep in mijn onbewuste knagen de robotratten aan mijn fundament. Er zingen nog steeds lieftallige sirenen op de rotsen langs de wilde oceaan, waar ik in rond dobber. Ik geef niets om mijn imperium, dat immers louter uit schade bestaat, al tellen de profiteurs de zegeningen. Ik erken de erfzonde, al…

Mij zal je niet vinden Ik kan mij niet binden Je zal mij niet kennen Bevestiging van mijn liefde vind je niet Laat echte liefde achter me en vlucht in de volgende kik Ik ren,ik vlucht Voel geen liefde voor mij, laat me gaan in mijn onbereikbare bestaan Hecht niet, want ik durf niet Raak me niet, bereik me niet Voel me niet, want ik vlucht…

In slapende verzonkenheid observeer ik je versleutelde oogleden, tikkend van weggemoffelde beroering. Verdiept in rode lakens adem je lentissimo de verspreking van verre dromen. Ik sta nog niet op, wil nog niet uit bed. In omhelzing neem ik de sluipweg terug naar de diepe lyriek van brede samenslaap. De dagoever vrees ik niet, noch…

Samen vechten Bergen beklimmen Op de top zijn en genieten van het zicht Tot je knieën in de modder Geen beweging in te krijgen Maar toch eruit komen Verdwaald in een woestijn Uit zicht geraakt Maar in gedachten verbonden Tot de ander gevonden is Samen vechten wanneer dat nodig is Omdat je niet wil Omdat je niet kan Omdat je niet leeft…

Tekst op de muziek van 'As' gezongen door Stevie Wonder - zie link. (herhalingen staan tussen haakjes) Zoals aarde om de zon weet heen te draaien En de rozen weten lente is in mei Zoals haat weet liefde wint Weet waar liefde dus begint Liefde begint bij jou en mij Zoals toekomst voor vandaag een vraag zal blijven En we morgen weten…

Als de afstand groter lijkt wordt de liefde dieper in het onaantastbare vangende met je blik weet je weer wat pure verliefdheid is Het cement tussen de stenen van liefde die een huis bouwen van uiteindelijk geluk maar het onvermijdelijke verdriet ook een kamer gunnen een zijkamertje!!…

je ogen lachen jij hebt altijd al het talent gehad om met je blikken woorden te bezielen ze zoveel warmte mee te geven dat zij in raken hun energie laten stralen in zachte koestering het zijn jouw vragen die het beste in ons naar boven halen met een weerwoord verpakt in onze lach jij maakt het delen compleet omdat jij de pijn…

Soms wil ze haar vleugels uitslaan ver weg, ...hier vandaan trachtend zich nog uniek te voelen liefde zonder doelen iemand die van haar houdt, puur en naakt zoals eens de wereld werd gemaakt.…

Liefde is een licht, dat nooit dooft liefde overwint alles, geeft kracht liefde blijf erin geloven het leven verloopt vaak anders dan gedacht Liefde is iets geven van jezelf liefde is een kwestie van vertrouwen liefde is onzichtbaar, onmeetbaar,vaak onbereikbaar weet op wie je kunt bouwen Liefde verdraagt geen wrok liefde is het ritme van…

je streelde met een bijna achteloos gebaar mijn wang terwijl jij in zinnenlange monologen tegen de wereld sprak je mening gaf over van alles en natuurlijk over dat jouw visie warm belichtend hopend op mijn zwichten nooit raak jij uitgepraat over de liefde van een kant maar die strelende hand heeft mij toch de das…

Twee meisjes Zongen zachtjes Hun lieve liefdesliedjes Beide meisjes creëerden Hun creaties koesterend Afscheid nemend Maar nooit Van mijn netvlies Dansend in dromen Alles lost langzaam op Niet deze dromen Altijd bij mij dragend Daarom zing ik mijn lied In de verre velden Wie zal het nog horen Alleen mijn twee meisjes…

Mijn vader en mijn moeder. Twee mensen waar ik niet van hou. Maar dat komt nog wel. Als ze dood zijn. Mijn Anima sluipt door het huis. Zij is nog stiller dan een muis. De kleinzoon speelt met haar. Terwijl ik zachtjes naar ze staar. Mijn vader heeft mij nooit verwend. Mijn moeder heeft mij nooit gekend. Wie helpt mij in die grote nood…

Door me toe te staan elke morgen de slaap van je ochtendziel te kussen red je me door je ogen te laten vlinderen bij elk weerzien een omhelzing te delen bij elk overbodig afscheid red je me je redt me met elke streling elke zucht op mijn huid elk hoofdhaar dat me toewuift in de wind je redt me met iedere mondhoek die opkrult elke…

Ragfijne werelden elke druppel huilt in zeeën van beloften alles is beschreven uit liefde van de stof gedachten anders gevormd gebundelde ziele rust om in te schuilen watervleugels uit nevels onvoltooide verhalen soms hoopvol soms ontluisterend fantasie onwrikbaar, alleen verleid door zwaartekracht, transparante mantels om…

Kwam je tegen in de gang Kuste je voorhoofd Zacht jouw lippen dan mijn mond En voorbij je warme wang Voeld' ik je lichaam Ontdooide winter Danste lente dan haar zang Geurden zoete zomerkleuren Waaiden wervelend de wilde wolken Van woest en stoom naar teer lief loom Verstilde wereld, luwde storm Speelden bladeren nog wat in de herfstzon…

er klonk steeds muziek als onze blikken kruisten maar de vonk sprong nog niet zacht sponnen tonen patronen tot een melodie alleen woorden wilden niet komen stilte heeft ons alles van liefde geleerd in gezamenlijke toekomstdromen helaas is die realiteit nog niet onze werkelijkheid maar het lied zingt al een paradijselijk perspectief…

Met jou wil ik de wereld rond Als ik viel en jij nog stond Hielp je me altijd van de grond Als ik het eventjes niet zag Was daar jouw glimlach De glans van jouw ogen Heeft me nooit bedrogen Eén blik is genoeg Alles op tijd, nooit te vroeg Ja tot het eind der dagen Blijven mijn ogen naar jou vragen…

laat me je lachen laat me je leiden laat me je dansen laat me je bevrijen laat me je sieren laat me je strelen laat me je kussen laat me je bespelen laat me je grommen laat me je temmen laat me je kleuren maar nooit beklemmen laat me je dagen laat me je verleiden laat me je dansen laat me je geleiden laat me je minnen laat me…

Bij het diep bukken en tafel schikken ontdekken dat in een flits een moedervlek op haar rechterborst te voorschijn komt Zij beantwoordt mijn vrolijke gelaat glimlacht als een positief antwoord een vraag wordt duidelijk niet gesteld Vandaag een zekerheid bij haar ontdekken verwijlen in het twijfelen, je weet maar nooit in de morgen, middag…

In de kern van cirkels gevormd door één regendruppel vergroot mijn visie door de deining aan de waterkant. Het meer dat zich laat schitteren door het avondlicht leeft jouw warmte op waar ik met gedachte ben gestrand. Draaierig verwateren dromerige belevingen in mijn utopie terwijl jij mij hypnotiseert door cirkels van mijn traan…

Verlichte krachten bundelen in de verte vanaf de boulevard tijdens een heldere nacht waar aan de horizon hoop straalt in een universum. Omarmt met jouw hartstochtelijke passievolle hart deel jij je inzicht vanuit de aard van gevoelens waar ik de openheid ervaar in jouw atrium. Op de boulevard gedurende de herfstavond…

Drie armlengtes zijn er tussen ons, zo nabij ben je. Ik kijk je aan met mijn handen in mijn zakken, je glimlacht en peilt naar het waarom van mijn doelzoeken. Ik wil mijn armen uitreiken, je vastpakken en kussen (drie zoenen zouden wel kunnen) en intussen je boeket geuren opsnuiven, terwijl ik “proficiat” zeg, ”gelukkige verjaardag” ook.…

Gris me spies me vast op de doornen van je liefde pluk mijn pluizen van vertwijfeling en blaas ze in het windpad kloof mijn bast naar bloot hout en pel mij uit mijn dop rol mijn naaktheid in je handen ik capituleer staak verzet bied me geheel aan u onbedekt een willoos bloot.…

Eén hartslag verwijderd van een gelukkig zijn. Om wat nog niet werd verworven; of zich kon losmaken van die uitzonderlijke pijn. Een losmaking nog verhinderd door een begrenzende muur die geen ruimte biedt aan de passie van een hartstochtelijk vuur. Eén hartslag verwijderd van het eerste plan. Waar wat eens werd bedorven zich nog herstellen…

Ons weerzien, alsof de normaalste zaak van de wereld, het innig zijn, alsof altijd zo geweest het afscheid, alsof altijd zo geweest dat we gewoon los, los van elkaar ons leven leven als zo'n klikknoop van je jas, dicht lekker warm en open, luchtig, frisse wind erdoor, vaak is er nog een rits, maar die klik is het dekkende, finishing…

neem mijn hand, wees niet bevreesd als ik trek door levende velden met voelende bossen, rondom vaak is een mens teveel bedeesd zich als delende, roepend te melden…

Een hemel als een hangmat, met één enkele vingerknip baarde de ochtend een woordeloos bestaan de zuiderse tijdsbeschouwing is uit de wandelgangen weggewarreld, seizoensgeschiedenis uit de bomen geschud zwijgplicht formele roerloosheid toverspreuken van stille inkeer is alles wat rest en jij in je vermiljoenrode…