Alle inzendingen over geweld

zuchtend hangen vege lijven voor hun uitkijk op de rest bewasemend met verkrampte geur gestoten uit te volle monden kracht gaat op in klachtenwolken bloed kookt over sofakussens en uit niets wordt licht gezonden ondertussen huilt het buiten verwilderd door ’t barse grijs na jaren lopen frisse passen vast ook op dezelfde wijs…

Natuur, jij doet niet aan behoud; goochelt graag met nieuwigheden; grijpt soms goed maar vaker fout. Hoeveel zijn daardoor overleden! Natuur, vergeef me dat ’k hier stel: jij speelt echt een rampenspel! Je kunt toch wel iets vreedzaams maken; dat gerommel van ons staken? Natuur, ik vraag je heel oprecht: geldt voor jou dan slechts het spelen…

vol vertrouwen nam ik in mij op de lessen van geschiedenis studeerde heel naïef op fouten waarvan de wereld leren zou maar ik miste de herhaling die keer op keer op keer en heilig hout vertoont het lijden met nadruk op het oude zeer dan kan de mens weer verder dromen van verbetering want de zatte adviseur in zijn luie rotanstoel…

als met alle ervaring de kunst is vermoord geen oor meer dat nog valsheid hoort geen vaste hand en alles verstoord als elk verband met het verleden gewelddadig is doorgesneden is het leed nog lang niet geleden angsten, droefheid, haat en spijt zo goed als alle kennis kwijt slechts kleine restjes vaardigheid ingrijpende hulp van buiten…

hij durft te dromen wat hij wil dat neemt een ander hem niet af maar verder houdt hij zich wel stil men slacht elkaar voor minder af hij praat wat goed in zijn bestaan om telkens zijn gezicht te redden geeft hij zijn zoete broodjes weg en nipt hij zelf aan levertraan men vindt hem laf men heeft gelijk maar liever laf en levend dan dat…

de man verhaalde van zinloos geweld waardoor zijn zoon destijds om het leven was gebracht dat de dader inmiddels alweer op vrije voeten liep en van het gevolg dat het op zijn gezin heeft gehad doch bovenal van de pijn die ze nooit meer de baas zullen zijn... ik hoorde het met afschuw aan wist eigenlijk niets te zeggen want ik realiseerde…

het loden leger draagt de dood op handen hamert de dood in het tedere hart in de vlijmscherpe, vlamrode zee van bloed wordt de mond tot stilte gekerfd woorden breken doof en zonder tranen staart ze in blinde duisternis nooit meer zal ze op zichzelf lijken het licht in haar ogen gedoofd…

een jonge boomvalk grijpt met gretige klauwen de blauwe juffer…

het had niet veel meer om het lijf dan vel over been als je ze zo samen ziet vreet hij nog wel wat meer uit terwijl zij nog dood gewoon bewogen raakt als lopend lijk aast hij nog op wat haar rest…

ze doen je pijn ze denken dat ze alles zijn je gaat door een hel je gelooft in hun spel je hebt veel verdriet maar ze snappen jou niet jouw liefde is echt iets waar je voor vecht ze spelen met je hart en maken je zwart ze weten niet wat liefde is en jij zit opgescheept met gemis ze lijken lief dat wel..maar trap niet in hun spel…

Nergens is de mens nog veilig Nergens is er nog begrip Niemand die zich nu nog afvraagt Wat de mens dan toch bezielt Of je zwart of geel of blank bent Gelovig of juist dat weer niet Mishandeling van bepaalde rassen Is iets wat je elke dag weer ziet Mensen die bepaalde keuzes maken Man zoekt man of vrouw zoekt vrouw De gasten die dit niet…

ik ren ik ren vluchtend voor het gevaar ik ren ik ren ik kom niet vooruit ik ren ik ren ik moet sneller sneller ik ren ik ren hoe lang nog? ik ren ik ren vluchtend voor het gevaar ik ren ik ren ik weet niet waarom ik ren ik ren een deur gaat open ik ren ik ren…

Zinloos een kind de wereld schreeuwt wie stopt de golf geweld…

In de val gelokt Als een willoos beest Op weg naar de slacht Bestemd voor een offerfeest Het ging te snel aan me voorbij Ik zag iedereen vechten Incluis jij Terwijl ik voor anderen ging staan sloeg jij hen bij mij vandaan Las je niet het vuur in mijn ogen? Puur en alleen, opgebouwd onvermogen? Het was te laat voor jou om het te…

Alles werd anders die ene dag Als een nachtmerrie binnengeslopen toen hij even niet keek Met open ogen geslapen Zwarte beelden opgenomen geluiden bevroren tot negatief werd onwerkelijkheid waar Gebroken woorden zwierven zinloos door zijn hoofd kronkelden rond als slangen Ontregeld, gifspuwend venijnig werd de eens zo rappe tong het zwijgen…

Klootzak hoe kan je nu Wat heb je nou gedaan Omdat je zo jaloers bent Hoef je haar niet te slaan Hufter wat denk jij wel Regeren met gebalde vuist Vernederen en kleineren Er waanzin door je ruist Klootzak kijk naar haar En besef hoe jij haar tart Je ongegronde achterdocht Breekt haar oprechte hart Hufter hou je handen thuis Stop het…

Sara... Mijn naam is sara... Ik ben nog maar drie Mijn ogen zijn opgezwollen Ik kan niet zien Ik zal wel dom zijn Ik zal wel slecht zijn Wat anders Zou mijn papa zo boos hebben gemaakt? Ik zou willen wensen dat ik beter was Ik wens dat ik niet zo lelijk was Misschien zou mijn mama Me misschien nog willen knuffelen Ik kan niet spreken Ik…

Laat rustig mij in ‘t duister liggen en stil mij met mezelf alleen de liefde moet ik tweemaal buigen met wierook wijn en zacht geween Kom alsjeblieft niet hier terug blijf eindelijk voor altijd weg ’Tot nimmer meer’ klinkt nooit te vlug al wil ik niet dat jij ’t ooit zegt Slechts deze nacht die mij verlicht heb ‘k nodig en ook de kleur…

Het nieuws in Hoogerheide luidt Een jongetje door z’n ma vermoord En Nederland gaat door, vooruit Het nieuws gezien, maar niet gehoord Het nieuws in Apeldoorn, dezelfde maand Een jongen dood gevonden En Nederland reageert bedaard Wordt weer niet opgewonden En dan bericht uit Drente, hoor Een kind weer dood, een meisje En Nederland gaat…

om te zwijgen niet meer of minder ze verzwijgen niets kinderen van hun god en nog zo ongelukkig hij was het niet nee, vader, nee en ja, zo sprak hij wijs, strak in het pak en zij eruit bracht zij zichzelf en alle rotzooi erbij en hij, hij was hij onschuld in een pak met vouw waar hij het wou met wie hij maar wou…

Je sluit je ogen In de diepte van je fantasie Vindt je bescherming Je bidt of het zo mag blijven En je zwijgt Dan de klop op de deur De realiteit scheurt je los Je schild ruw verbroken Je ogen kijken angstig op En je zwijgt Waar is mijn poppetje? De vraag voorafgaand aan de pijn Kom bij me zitten En ja gaat, vechtend tegen tranen En…

De hersens geboden zijn handen om de jongen in elkaar te rammen. Het slachtoffer bezweek en niemand weet waarom de hersens de handen opdracht gaven. De dader wast zijn handen in onschuld!…

Het nest De jury beraamde zich het was al de tweede keer Massamoord, was de conclusie het ging niet meer De toeziende koppen en kopjes kwamen bijeen Derde seizoen nutteloos gebouwd infaam gemeen Nu zou men overgaan in algemeen besluit Desastreus in oordeel het licht moest voor altijd uit Het was nu of nooit oordeelde men, wij erin en hij…

Je slaat je armen om me heen je hebt me in je macht en ik heb een vreemd gevoel als je je witte tanden blootlacht Je armen als touwen hebben me in je macht Je ontneemt me de adem en ik verlies al mijn kracht Je vingers glijden langs mijn keel en je laat ze pijnlijk prikken Straks ontsnapt mijn laatste adem Je hebt me laten stikken.…

Problemen kondigen hun aanwezigheid aan Maar de mijne… niemand ziet ze staan Blauwe plekken, het symbool van pijn Maar niemand wil mijn beschermengel zijn Ik hoef niemand meer te vragen, te zeggen Ze willen niet horen als ik uit wil leggen Mijn rechten onderdrukt, mijn stem gesmoord Ik dans over het dunste levenskoord Ik sta alleen, geen…

De woede vreet de ruimten leeg holt woorden uit woedt wreed maar zweeg gaf geen geluid het offerlam in pijn gehuld, verlaten mag niemand haten nooit hulp vragen moet alles maar verdragen wie lijdt heeft schuld wordt daar gelaten gesloopt in slecht geduld kan toch niet praten verslagen maar mag nooit klagen wie huilt wordt niet…

Hij klieft het hout, hij schikt het op het vuur en ziet hoe Ies de kost’bre tijd verspilt. Het varken krijst verwoed in ‘t kot om kriel en Bertha rammelt nukkig op de deel. De gaskous suist gestaag haar helle wit en schallend gaat weer door zijn hoofd: gij zult uw enige zoals gij hebt beloofd ten offer brengen aan uw Heer. Hij strekt zijn…

handen geboeid op mijn rug met in het touw een knoop ik kan nu niet meer terug wat mij rest is enkel hoop ik fietste door de stad het was al ´s avonds laat het onverlichte pad me niet bewust van kwaad opeens heb jij getrokken heel hard aan mijn tas ben vreselijk geschrokken wist niet wie jij dan was je bleek een onbekende ik slaakte…

Als na ziekte het herstel door leugens de waarheid de pas wordt afgesneden zijn we verwijderd van werkelijk elk normbesef. Als een bond wel staat achter haar mensen, maar beslist geen doorbraak kan forceren dan is gerechtigheid niet aanwezig. Wat een lef. De dag dat ik ga wreken komt alsmaar dichterbij. Niet met fysiek geweld, noch…

geweven gevangen ragfijn in ijle draden laat ik alles in het midden de touwtjes in handen u doet mij trillen ingewikkeld geef ik een doodsteek en ik zuig, ik zuig…