Alle inzendingen over psychologie

eens is er de tijd dat mijn huid het lijkwit baart aan de dood gelijk en onveranderlijk dan is van aard nog steeds kleur ik naargelang ik ruik en de ander mij proeft of de ander kijkt terwijl mijn geest soms in een doolhof vertoeft de caleidoscoop van de verandering onvermijdelijk besloten in mijn vlees wordt voortdurend vaak…

Durven dromen van geluk Durven leven bij de dag De moed om te blijven geloven In een nieuwe toekomst die wacht Alles zal nu anders zijn Dan je ooit hebt gedacht Dat is hoe het leven gaat Je leeft je leven bij de dag…

Nog nooit zo aangedaan, mijn ziel Nog nooit zo vol geraakt Als toen ik als klein kind Aan anderen ten prooi viel En tot slachtoffer werd gemaakt…

Zomaar een zomerse dag in September de zon schijnt plotseling in volle kracht jij kijkt naar mij, ik naar jou plotseling verlang ik weer naar de Decemberkou.…

Er roffelt regen op het water een reiger in de golving van het riet heft zijn kop alsof hij iets voorziet wisten wij dat liefde weg zou drijven toen een zomerstorm in onze lijven zeilde en langzaam zwol tot windkracht tien er roffelt regen op het water en ik zie die reiger in de kromming van het riet waar ik de diepte van woorden peilde…

Ik daag haar uit zo goed als ik kan toch geef ik me niet snel gewonnen zo heeft ze mij al tuk nog voordat de dag goed en wel is begonnen…

Ik loop zeven keer rond de molen. Mijn enkels gebonden. Die steen is een verzoeking. Ik hang mijn zonden aan de wieken en wil eerzaam sterven, verlost van het spleen. De molenaar schudt zijn kop -Wat moet ik met een martelaar, wat is dit voor land waar iedereen mag malen, bestaat er nog zoiets als boerenverstand? - en steekt een…

kinderstemmen op een balkon en het gestuiter van een plastic bal daarvoor een aanlopende fietsketting en een brommer ergens achter en een soort getthodisco in een auto wachtend voor een open brug verder weg een overkomend vliegtuig en een vrolijk deuntje van een ijscobusje nu het zoemen van de computer en ergens een irritante piep in…

Lelieblank - Als pasgeboren Je ziel Die tegen 't eind Aan 't kwaad Ten slachtoffer viel Ledro, augustus 2012…

Ik weet het niet dat ego borduren waarom je telkens verpest wie ik eigenlijk ben je zegt me dat de buren steeds gluren maar niet naar iemand die ik zelf heel goed ken je vertelt me dat ik niet mag dwalen de weg recht vooruit gaat altijd naar het doel nooit luister jij naar mijn levensverhalen je weet zelfs niet eens hoe of…

Als je leven aanvoelt en aanziet als een wilde woeste overwoekerde tuin en je in je achterhoofd blijft horen: “I never promise you a rosegarden” zou je kunnen overwegen te gaan wieden, harken en het 'vuil' te verbranden! Wedden dat je door het oplichten van het vuur zelf oplicht en met een opgelucht gevoel gaat werken aan jouw tuin…

heb de muziek in 't hart heb muziek in m'n ziel wil aleen maar rollen als een of andere debiel rol rol rol de een gaat links de ander rechts vind in je hart dat is slechts het enige wat rolt rolt rollen de muziek in 't hart in je ziel en enige wat wij moeten is het keren van onze kiel…

de zee verwacht mij vandaag om mijn liefde te strelen als ik haar daar naar toe draag kunnen blonde lokken spelen er kleeft zand aan mijn voeten kruipend omhoog, ziltig gehecht kom eb en vloed even groeten opdat het woord wordt gezegd op de grens van mijn land beweegt even de horizon gedachten hebben het bemand maar ruikt zij, net…

Als je buitenkant niet spoort met je binnenkant krijg je wat je ziet en vooral wat niet!…

woorden, ze zweven tonen zich als een stilleven blijven rusten op het achterste van een tong een gesloten wijsheid in het simpelweg zijn verscholen in de mimiek het sprekende in een gezicht enkel is er het geschrevene een alleszeggend gedicht…

De middag duelleert om aandacht. Een fruitvliegje voorbij wit tussen woorden die zingen, die het geroezemoes verdrijven van achtertuinkinderen. De gevleugelde ridder belegert mijn hoofd. Gedachten rennen in paniek uiteen en struikelen over elkaar tot een verraste stilte ontstaat. Het beeld bevalt. Geen spanning of ingehouden adem…

slechts een zucht nog en de zwakke geur van kinderharen in de zon met zachte ogen mijnerzijds onder milde ontroering weggelachen naar een land waar geen rancune woont -zeg niet nooit- zeiden ze en ik geloofde want ik weet dat ooit mijn schoenen achterblijven op de mat van open deuren…

zodra ik een stukje groei steekt hij zijn takken uit niet om mij te helpen, nee hij ziet me liever aan zijn voet soms hoor ik hem wat kraken wanneer de wind ons schudt ik buig dan diep, bemoei me niet met zijn gemoed hij kan me raken, zijn kruin hangt naar onweer en zwiept en zweept en met heel m’n bast hou ik me aan de liguster vast…

ik wacht tot zij haar entree maakt en verstop me zodat ze mij niet vinden kan zij glipt langszij zowel rechts als links toch zal ze mij niet raken draai zachtjes met haar opkomst mee, hou haar nauwlettend in de gaten tot op 't moment waarin de aandacht verslapt haalt ze zelfs in de schaduw in…

De Italiaanse populier geeft goede sier aan de lucht ook als je zucht omdat je je nek moet rekken Als er een boom zo heel gewoon tot de hemel neigt maar toch aards blijft weet jij je daaraan op te trekken…

Als baby word je geboren, zonder dat je erom vraagt, Vanuit het niets ben je op de wereld een persoon, Iedereen verwacht dat je het leven draagt Normen, waarden en sociale regels maken je “gewoon” Met een beetje liefde en zorg in een familieband Groei je op en word je heel snel groot, Als kind zetten ouders de zorgen voor je aan de kant En…

Ik dacht nog na over een passage in een interview met de noordelijk gerichte wegstreepdichter Bernlef, die ook alweer vijfenzeventig nog wat ballen opwerpt die in jeu-de-boules weg zouden zakken naar het magma in het binnenste der aarde. Lekker peu! Ik vond 'Leaves of Grass' van Whitman ineens een farce en ik besloot er eindelijk de waarheid…

waarom sta je daar heb je daar al bij stilgestaan is er een reden dat je bent waar je bent dat je doet wat je doet dat je zegt wat je zegt of doe je maar gewoon zonder stil te staan zonder aandacht zonder reden en als je al een reden hebt waar komt die vandaan is die van jou is die van een ander die reden, die oorzaak waarvan ben jij het…

Ken dat gevoel Van dagelijkse aanvallen Door alles en iedereen Veilig voel ik Me op weg naar 't UMC Gewoon in lijn twee Woonkamer die gestadig Door het landschap glijdt Licht in duisternis Van angst en dwang bevrijd…

De deur trek Ik achter me Open Wat nieuwe Kansen op Leven biedt Leven dat ik Zo lang geleden Al achter me liet…

Ik schrijf en schrap mijn ego tot het bot het rot eraf het merg voorbij tot ik de plek ontdek waar ik mij vrij kan waren en vergeef aan hen die mij verstaan daar zet ik mij op gladgestreken vezels het harnas van de geest gezonden aan de goden de schellen voor mijn ogen afgepeld hoeken maak ik rond obstakels vijl ik weg tot lijf…

Hoe zij vaart over zeeën van willekeur De gespannenheid smoort haar in de kiem Ik wou dat ik haar vertellen kon dat ze soms even stil moet staan Dat ze het krampachtig vasthouden van dingen die belangrijk lijken maar uiteindelijk niet zijn even los laat Door het doorrazen en te veel gedachten in haar hoofd mist zij details die van schoonheid…

maar dit alles en alle reden zijn in de werkelijkheid verzonnen de luchtkastelen staan met lege handen in de kast een zandsculptuur geeft antwoord wanneer een scherf uit de toren valt…

Een waan is Een onjuiste gedachte Menen deskundigen Soms waan ik mij gelukkig En da's helemaal zo gek nog niet…

de sterren zijn moe ze vallen een voor een mijn dromen uit ik ga niet meer naar binnen en verberg het heelal in mijn lichaam daar kan ik in het zwijgen alleen zijn, de dood laten sterven tegen muren van steen woorden verbranden, het rouwbeklag en de verzen die jij met grenzen overschreven hebt om de liefde te verliezen en uiteindelijk…