Alle inzendingen over actualiteit

alsjeblieft als ik vragen mag behang mij niet met slingers geef me liever geen applaus bespaar me de erkenning met een excuus voor het falen prijs en bewierook mij niet als deze ziekte verslagen is ik wil gewoon als het over is iedereen weer omarmen kunnen hen ruiken voelen en proeven eindelijk weer bij familie zijn de kinderen ook en…

Neen ik ben geen profeet geen waarzegger geen kaartlegger en ook geen doemdenker maar ik ben wel een doordenker een vooruitdenker en dan denk ik dit Corona-virus gaat heel lang duren wat waren we als Nederland gewend o.a. de 80 jarige oorlog met Spanje de 5 jarige oorlog met Duitsland de 4 jarige oorlog met Indonesie we waren toenmalig…

ik begrijp nu waarom jouw stem mij zo boeit het geluid zorgt voor een hormoontje dat in mijn bloedbaan stoeit waardoor mijn knuffeldrang groeit na iedere circulatie ik in consternatie heel verlegen word door dit opmerkelijk gevoel pas als je lach zijn warme ziel strelende klaters laat horen breekt de ivoren toren waarin ik…

terwijl ik in het kleinste kamertje deels ontbloot de troon bestijg spoken in geest en gedachten over het leven de vele vragen waar ik mij over bezinnen moet de grote net als de kleine dingen die ons in het leven zorgen baren wat bijvoorbeeld is de allerbeste de mooiste uitvinding ooit gedaan was dat de gloeilamp als lichtbron of eerder…

We vliegen niet we overstijgen beladen maar vastberaden met vleugels op de IC applaus bij het landen er volgt begrip en lege stranden we staan aan de grond dagenlang kunst en vliegwerk assisteren met schoolwerk grenzen overstijgen ze vliegend met bed en zuurstof met hart en ziel wat nooit opviel zij kennen de turbulentie de…

zij steelden nog toen het licht van de zeis hen trof in kanteling van het heelal kleurden zij een vrije val niemand heeft ze ooit geraapt daarvoor waren zij te laat geschoren is het land waar bollen nog gaan groeien als er tenminste kopers zijn die ze ooit hebben zien bloeien ook komend jaar is de zeis gewet corona heeft…

de omstandigheden hebben ons doen zwijgen en iedereen is stil de schuldigen die aldoor dreigen voelen nu zelf dreiging koud en kil en buiten horen we de vogels alsof er niets gebeurt zij kunnen vrijuit flierefluiten de wereld is in tweeën gescheurd…

met een ontsmette kar in oorlogsgebied raadzaam verdraagzaam “ gaat u maar hoor” de kaas wordt belegen er zijn vast omwegen ingesloten om de hoek met glimlachende vloek snel de verkeerde chocola pure tijden van Corona de koek is op het klopt voor geen meter doe nog maar een halfje…

je bent al langs geweest in zachte lentegeuren het was een feest de kleur alleen al van herinnering in een nieuw begin nog zonder contrasten omdat er nog niets echt bij paste speels en pril wolkte de modegril verleidelijk langs mijn zintuigen die al lang aangaven te willen verhuizen uit de stoffige winterpluizen…

bits en bars is het lot dat ons ter bescherming vraagt elkaar te isoleren van het doodgewoonste in het alledaags verkeer dat meer dan gedacht ons zo lief en bijzonder is de ruimte tussen ons die nu de liefde vraagt zal er niet eeuwig zijn luister dus naar je hart opdat je hoort en ziet hoe je elkaar op afstand heel dichtbij kunt halen…

De verhalen, die we elkaar vertellen zijn niet de werkelijkheid, die we als geluk ervaren kunnen. De klacht, dat gebeurtenissen niet gebeuren mogen, dat virussen ons niet mogen bedreigen, is de werkelijke bron van ons verdriet. Het nieuws, dat nieuws angstige verhalen zijn, bereikt ons bijna niet. We lezen wat we lezen willen. We zien…

Al staan hun landen op de kop Verliest men industrie en alle banen Een waarachtig mens heeft nooit Compassie met Fransen En Italianen…

Daar ligt oma achter glas ik wou dat er geen Corona was we schrijven woorden op het glas door Corona sterkte lieve oma.…

Weg... Alles ligt plat De dag is als de nacht Steden liggen vrijwel stil Des temeer, blijft het mensenhart kil God heeft het voorzegd: "De wereld zal worden berecht!" Het komt door des mensen goddeloze daden, dat de wereld lijdt onder vele plagen Dit is slechts het begin Nu reeds profiteren slechts weinigen van enig gewin Of…

dat er ooit nog eens tijden zouden komen waarin verpleegsters, schoonmaaksters en caissières belangrijker zijn dan allerlei soorten managers, aandeelhouders en grootverdieners…

hij loopt alleen over straat met een geleend hondje zijn reden de oude buurman is moeilijk ter been en dus alle drie blij de gezagsdrager gebukt onder z’n te dragen last kan hem niks maken een hond mag z’n baas immers nog uitlaten ook hij is blij hij houdt niet van stampij in een stille levenloze straat en vraagt zich af hoe…

Als Als dit Voorbij zal zijn Is er een voor en een na En een tussentijd Van dagen Opgelijst In kader met zwarte rand Zal er nog zomer zijn Ontsteken we het vreugdevuur Dansen we blootvoets op de uitgedoofde sintels tot in het vroegste uur. Als Als dit voorbij zal zijn.…

ik mis ogen en een warme lach je hand die ik altijd lezen mag er is nu stilte maar te weinig vaart weerwoorden zijn snibbig en schaars in de rolverdeling kennen we de paden en gewoontes tot ze ons weer gaan vervelen wereld zit op slot de nieuwe spelers lopen nog met oude borden voor de kop de regisseur trekt zich de haren uit…

O wee, als de minister-president Ons landgenoten weer eens toe gaat spreken, En ongevraagd bij mij weer in komt breken, Al raak ik aan zijn praatjes wel gewend Want elke keer zegt Mark met droge ogen Dat we - althans voorlopig - nog niks mogen.…

'k Ben in mijn kot gebleven 'k luister naar de stemmen die er niet meer zijn het duurt nu al even en ik vind het eigenlijk wel fijn ach, wees niet bang het grote misbaar keert terug en dan wordt leven aan een slakkengang weer snel herinnering, denk maar millenniumbug maar jou zal ik dan wel weer horen ondanks het geloop en ondanks het gedoe…

als je weg wilt rennen wacht dan even als je denkt alles kwijt te zijn dat er niets meer over is wacht dan even als je jezelf kwijtraakt of al jouw dromen wacht dan even als je het gevoel hebt dat je alles achterlaat wacht dan even als je het gevoel hebt dat de zon niet opkomt wacht dan even als je iemand nodig hebt om je tranen…

Deze tijd van quarantaine En de geur van madeleine De zondag met contemplatie Krijgt een andere connotatie Deze tijd van quarantaine Met de geur van hygiëne Levend als een kluizenaar De leerling als een spijbelaar Deze tijd van quarantaine Lijkt een grote mise-en-scène De paden zijn hiervoor te smal In dit onmetelijke heelal…

je hoeft niet naar school zelfs niet als je toch graag wil na je huiswerk mag je gamen 1 april buiten is lekker weer op straat is het stil terrassen zijn leeg 1 april er zit een mondkap op je gezicht en een doorzichtige bril een sciencefiction film 1 april we zijn creatief en lief er is minder geschil we geven geen handen 1 april…

echt gespiegeld hebben wij nooit we kaatsten naar elkaar zagen vorm en kleur alleen een vage lach kon er vanaf pas later ontdekten wij dat ons schrijfgerei voor lichaamstaal in formaat verschillend was dus een eigen perceptie had wij zijn gegroeid in elkaar lezen het uittekenen had niet altijd een innemende kracht die kwam…

Als ik nog zoute tranen overheb, tegen alle ziltheid van deze tijd, leegloop uit de oerzee, stroomt het ongenoegen uit de emmer, waaruit de bodem is geslagen en de stop nog niet gevonden is, in het zog van zelfgenoegzaamheid, tegen ingedekte stromen in, dein ik blind in de wals der tegenstellingen mee, verkoos mijzelf te overschatten…

Als een sterke wachter, een meisje voorop en een kleiner kind achter Peddelt ze, staand door nu lege grachten…

ik heb de lente meegebracht de tulpen aan je deur gehangen achter je winterse raam heb je ze in een vaas gedaan “kijk eens hoe mooi” dat zag ik aan je lippen ik heb de liefde meegebracht als we zwaaien huil je zacht was het maar zomer…

we dachten de mozaïek van het leven te hebben gelegd jij met magie en een stralende lach ik creatief in kracht wij moduleerden heerlijke kleuren repeterende liefde was hot op vloeren en muren onze kunst kende alleen adembenemende uren oefenden geen puzzels maar verbonden wat zichtbaar node werd gemist plakken en voegen deden…

het was eerlijk spel dat klein en kind ik zo graag speelde tot later ik ontdekte dat meer dan droom het mijn roeping was als anderen al sliepen tot in laatste uurtjes studeerde ik het vak in mijn hoofd en hart omdat ik zorgen wilde voor de mens die lijdt de tragedies die ik zie zijn van klein tot groot als er iemand wegglipt stemt…

Zij stonden kaarsrecht met tranen in gevecht, tijd is lang gespaard dat was wel haar aard. Het leken wel zegeltjes voor in een der zegelboeken uren plukte zij die uit alle denkbare hoeken. Ja tijd is lang genoeg gespaard dat was haar aard. Ook dat wat de tijd wellicht zelfs stil kan zetten waarmee je juist ‘men’ met het overleven kon besmetten…