31832 resultaten.
LAISCCLXV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 Van het gebeuren meende het dat het
geschapen was, en van die schepping dacht
het zelf het doel en de betrachting, ja, hét
van het te zijn. Tot plots, o stille dag,
gezegend uur, toen het het echte zag.
Het echte heeft geen naam en ook geen doel.
Het echte is niet iets, niet eens gevoel
dat je in rust alom ervaren kan,
met het gebeuren mee van…
LAIS CCLXIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Nu het zich afwendt van het bestaande,
vindt er vreugde plaats en tijd. Er ontstaat
gelegenheid, ruimte voor wat gaande
is. Het bedachte was slechts wrede daad
want verstokte woorden koesteren haat
voor wat hen van het onbestaande scheidt,
omdat hun zin nooit naar het echte leidt.
Pas wanneer LAIS hen klank en waarde
geeft, laten zij voldaan…
LAIS CCLXII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
548 Het wrede ik ontdeed zich van zichzelf
en werd onzijdig het, categorie,
decimaal bestaan, een tien zonder elf,
abstractie van de spiegel, weg van wie
het ziet, zag, gespiegelde reflectie,
beeld in een regel die elk beeld ontkent,
spectraal gezichtsbedrog, het zijn ontwend.
Als haar ogen het tot man herlezen:
tot marteling wordt lust, en vorm…
LAIS CCLXI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 Van achter het masker, uit de gaten,
aan hun git gebonden zijn de woorden,
slaan een laken rond niets dan hiaten,
verwijzende naar verlaten oorden,
pracht van niets waartoe het nooit behoorde.
Lyriek ontkent net zo haar verwoording,
haar zang gaat dwars doorheen elk woordending,
het perforeert elk 'ik' en de persoon.
Maar, bazuin, leg niet…
LAIS CCLX
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
562 O kwade wijven vol van nijd en spijt,
hoe wrang uw tongen rollen in hun hol!
Hoezeer het schrokken van uw haat u leidt,
dat u zich in uw gal verslikt en bol
uw rode hoofd laat draaien als een tol,
dat zweren van verwijt te barsten staan
in uw bevroren schoot, tekort gedaan
door het wier pen u nu ter dood benijdt,
omdat het u bij leven koud liet…
LAIS CCLIX
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
538 Het werd het liefst van al door haar versierd,
niemand anders kon het meer bekoren.
Het werd heelal voor gans haar sterrensliert.
Geheel had het zich aan haar verloren:
het werd haar vod, haar vuil, haar toebehoren.
Het speelde mee dat het haar niet deerde,
veinsde dat het echt alleen begeerde,
dat niets van het haar hemel waardig was,
dat het…
LAIS CCLVII
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
578 Het krast het uit. Het is erg aangedaan.
Het knipt de draden door, er komt niets vrij.
Verbanden zonder reden van bestaan?
Zij leeft het uit en het kan daar niet bij.
Het is er niet, er slaapt dood aan zijn zij.
Was het niet meer dan van het lot een gril?
Er was niet eens Parijs, laat staan april.
Het legt zich bij de boeken neer. Ze zei
het…
LAIS CCLVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
659 Uw wereld is de wereld niet. Het heeft
zichzelf in deze verzen omgezet
en kwam zo vrij van 't web dat het omgeeft
en het tot prooi verlaagt. Rol uit uw wet,
het biedt daartegen nauwelijks verzet.
't Zal knagen in het lijf, oud spijt dat blijft
omdat uw haat erin werd ingelijfd.
Kabaal? De taal staat van uw misbaar krom,
het is niet het dat lelijk…
LAIS CCLII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
569 Doorheen de ogen der omwonenden
met dol de dreun erin der maatschappij,
LAIS wordt wet, zichzelf verschonende,
in ieders denken bijgezet en blij
en dwars door nijd en los van spijt, wordt zij
een vrij gegeven, zo straal en blakend
rein haar naam, haar faam is wereldbaken.
En in dit rijmgraf ligt wat levend was:
plooitjes en wat haren in het…
LAISCCL
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
600 In de storm waarvan het oog is, stille
kern van het gebeuren, een vlakke hand
op het hout van de tafel, een kille
diepte in de blik op het rotte land
dat snakt naar wat er in de mens verzandt,
in het branden dat het stookt in haar lijf,
in het gemis waarin het staande blijft,
in de daad die aan elk woord ontgaat, staat
strak en klaar haar naam…
LAIS CCXLIX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
614 In de nare tombe van het bestaan
waar mufte heerst en van de nijd het kwaad
verzegeld met de letters van de waan,
geketend aan de regels van de haat,
komt plots weer leven vrij. Een vlinder laat
de wanden los, vouwt de vleugels open
en dat, wat niemand nog kon hopen,
gebeurt : het diertje komt bij hen terecht
en de code gaat in hen weer lopen…
LAIS CCXLIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
549 De liefde is een rare lamp waar al
het donker zacht in glimt en glooit rondom:
schaduw maakt in haar klaarte vrije val
en waar de liefde liefde plooit rondom
de wantrouw als verzinsel wijkt alom.
Wanneer zij zelfs maar even heeft gebrand
brengt zij een zaligheid in ons tot stand
waarin beweging wordt tot werveling,
waarin de hand in hand na…
NON-ACTIEF
snelsonnet
4.0 met 22 stemmen
1.443 De lust zaait onrust onder pij en kap
en 't smalle pad ligt vol bananenschillen
en Soeur-Slourrire werd close met haar pupillen,
vond dat wel passen bij het zusterschap.
Maar naastenliefde is nog geen gevoos,
en klooster geen comparatief van close.…
In gesprek
snelsonnet
2.8 met 8 stemmen
1.305 De voetbalcoach zei: "Er is naar mijn mening
Best wel een logische verklaring voor
Waarom ons elftal zondag weer verloor:
Het komt gewoon door onvoldoende training.
Want steeds moet ik de training onderbreken;
Dan moet ik weer met de supporters spreken."…
Prei
snelsonnet
3.5 met 6 stemmen
989 Mijn ‘levensvraag’ wordt simpel opgelost:
Ik laat mij niet begraven of cremeren,
Mijn lichaam laat ik netjes composteren,
Wim Overweg wordt na zijn dood compost.
Dan hebt u na mijn dood nog wat aan mij:
Ik sta garant voor vele joekels prei.…
Op een snoeshaan
snelsonnet
3.6 met 12 stemmen
1.023 Een snoeshaan veinsde: “ik ben geen janhen”
en bauwde stug: “ik kraai omdat ik ben”.
Met grote snavel voelde hij zich sterk,
onkwetsbaar zelfs bij ‘t haan-de-voorstewerk.
Zijn kippen tokten: “doe niet zo gewichtig,
er heerst een ziekte hier, dus doe voorzichtig!”
Door die bemoeiing werd hij kukelkwaad
en schimpte: “fake! da’s domme krielkippraat…
Komt een mus van achttien gram
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
514 ALS EEN MUS VAN ACHTTIEN
GRAM, WAT OLIJFDRAB AAN
ZIJN TEENTJE
Hamas, Hezbollah, Israël
Ontvoeringen en doden
Angst en gewonden, kommer, kwel
Geen spoor van Tien Geboden
Het gij zult niet verdwijnt uit zicht
Bij het zichzelf verweren
Het hele leven wordt ontwricht
Als wraakgevoel gaat zweren
Oneerlijk werd de grond verdeeld
Dat zal…
Ergens langs een rivier.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
730 Een landschap met kerktoren en boerderij.
Een beeld pittoresk van aard en alles
is daar bedaard.
Daar waar vrede heerst en rust.
De zon op de weiden door sloten omrand.
Veel groen en af en toe rode en rieten daken.
Een gehucht ergens langs een rivier waar je
in de winter het vriezen hoort kraken.
In de verbeelding spreekt Anton Pieck en…
Een vrolijk hart....
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
616 Een vrolijk hart bevordert gezondheid
Het kan zeker een goed gevoel geven
En zoals het in de Bijbel staat geschreven
Is het als een voortdurende maaltijd.
Een vrolijk hart, wie kan ons dat geven?
Het is niet altijd rozengeur en maneschijn
Veel mensen lijden onder ziekte en pijn
En worden door zorgen voortgedreven.
Een vrolijk hart is een…
LAIS CCVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
421 Zij zien de kinderen die joelen op
kraaiende peuters, hun roodhuidenkeel
opengesperd en de oudjes steunend op
bouwval. “O weet je nog het zandkasteel
toekomst” zegt zij, en hij: ”er zijn te veel
ratten”. Hij bibbert en slijmt. Te hevig
de zomer komt klaar, zon angelt stevig
in ’t Avondland zijn gif van de hitte.
De wet bliksemt neer. “Maskeer…
LAIS CLXX
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
535 Nu in duizend ongedane daden
in klaarte oplicht al geheel het pad
met de uitgesponnen levensdraden
en niets nog wijst naar vrijheid die het had
verborgen in het draaien van het rad,
nu het haar licht als git ontvangen heeft
en er geen hoop meer in zijn duister leeft,
nu feit de nood opheft aan menig woord,
nu rust de spin gevangen in haar web…
LAIS CLXIX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
381 Op het eindpunt van haar stralen, waar tijd
de mens verlaat, aan het raakpunt van haar
schijnen waar ’t menselijk betrachten zwicht,
in loden stilte achter hemels klaar:
de gouden lichtval in heur ochtendhaar.
Haar ogen wijken niet, haar lach klinkt klaar,
haar hand herhaalt het denken als gebaar,
het haar omkranst haar woordeloos gebaar
en…
LAIS CLXXI
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
481 Die liederen herinneren het eraan
dat het de zang vergeten is. Het wou
alleen LAIS die het bemint, want dat
is sluitsteen voor het duister van zijn wil,
voltooiend niets en van het niets de schil.
Haar blik verbrandt het, haar lijf is vuur,
haar lach is gong en slaat zijn laatste uur.
Tijd is sluier waarin zij slinks verdwijnt.
Dat schrijven…
LAIS CLXXIV
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
500 Motten die elkander open wrijven,
als harde diamanten in de nacht:
sterrenstof bekleedt de tere lijven
bij hun labeur dat niets van hier verwacht
maar van het duister wil de pure pracht.
Zij, als nacht zo nodeloos geboren,
zwart op zwart en in dat zwart verloren,
zijn licht dat om zichzelf verlegen zit
te bidden dat het duister hen verhore…
LAIS CLXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
444 Toen het had haar stem gehoord die avond
die de dag aan duisternis deed klinken,
was er geen klank die zijn gehoor nog vond
want het hoorde zich in haar weerklinken:
vernietiging die in haar bezinken
zou, bloed met git verbinden, eindstand
met de dagen, en nacht met elke hand.
Want het had geboorte zien gebeuren,
zwarte kern van de immense brand…
LAIS CLXXVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
400 Elk lijf is een lijn, ’t frêle huiveren
van de pen in de leegte die wij zijn.
Handen willen de handen zuiveren,
armen de armen ontdoen van de pijn,
maar de lijnen blijven altijd te fijn,
en het lijf onthoudt niet haar zaligheid.
Het draagt zich voor: onthouden lelijkheid
en schrijft alsof het sterren doet ontstaan,
maar waar zij het in het…
LAIS CLXXIX
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
432 Er is teveel. Het schakelt storing uit:
knipt in de lichtenwalm tot het ziet
haar zwart verschijnen dat verteert. Het sluit
wanklank uit, want walg verstoort het lied.
Het hoort zijn stem die zegt wat zij gebiedt.
Het is met haar voldaan. Het kent maar kraakt
haar erecode niet. Het wacht. Tijd maakt
altijd einde aan bezweren van kwaad.
Het…
LAIS CCXXXI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 Zij sterft daadwerkelijk bij dageraad
als weerschijn die de ganse nacht optilt,
een rode sluier die in ’t wit vergaat
Aurora die het wildste hart verstilt.
Het ziet zijn lusten die haar schoonheid schilt,
als licht dat wreed door tijd en ruimte gaat
en liefde is nu, ver van ieders haat,
hoe zij ontbreken, in en aan elkaar:
verzegeld wordt het…
LAIS CLXXXII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
384 Geen christenhond zal haar nog schamen ooit
geen moslimrat haar met schuld belagen
want nu verschuift niet meer van toen naar nooit,
want het zal met schrijven taal verslagen.
Zij zal geen rouw meer hoeven dragen,
zij is als git in het, als hel in haar.
‘Zie’, zegt het, ‘hoe sterk ik het verbouw:
elk woord van het wordt recht en vast en echt…
LAIS CCIV
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
482 Diep in het zwarte hart van Vlaanderen
op een bed van maden en rottend vlees
ligt de haat bij de nijd te zinderen,
genietend van pijn en van spijt. Zwoel, hees,
de Vlaming likt des Vlamings holtes. ’t Vlees
rot, de wet maskeert de identiteit.
Maar zie hoe fors de nijd de haat nog splijt!
Eilaas! ’t Zicht moet nu snel onder het slijm:
Dank, vrolijke…