Alle inzendingen over filosofie

De laatste bladzijde is nog niet gelezen, het boek is nog niet uit. Want als het boek gesloten wordt en alles is gelezen en je denkt dat je alles weet... word je opnieuw geboren en begint een nieuw begin.…

Herinneringen vergaren steden, als men dat wil met gouden tempels en porseleinen straten, monumenten die voor altijd de gedachtenis aan wie hier leefden blijven bewaren, substraten van dat verleden, veranderd in afbraak, wanneer men ze prijs zal geven, maalt puin tot nieuw cement voor metaforen, die nog niet zijn verkend.…

Soms omhels ik heel mijn verleden: het licht en het duister en voel ik me sterk; soms ook blijf ik hangen aan een speldenprik, een woord dat niet vriendelijk was en voel ik me klein. Wie ben ik eigenlijk? Of is er geen ik?…

Verzakken, bouwvallig worden, vage scheuren, voorspellen erger, gebladderde verf op geweerde deuren, diepe nerven van beloften, waarop de tijd mijn oneindigheid laat sterven. Dat huis, dat lichaam, gelegen aan kruispunt van onoverzichtelijke wegen,maakt geen verschil in de gelegenheid, het zijn de keuzes waarmee de paden zijn geplaveid…

De sleutel tot geluk heb ik in handen. Echter, het slot is aan vervanging toe.…

Liggend op een aantal wolkenvelden Beheerst hij verveeld het alles omvattende Onberoerd koud fluistert hij tot de wind Stop dat vervagende, geef de liefde een kans…

de zinnen werden verzet waarnaar? 'k weet 't niet om af te zijn van alles wat met woorden te maken heeft, scoren is makkelijk een rond balletje in 't net maar als je het even niet meer weet om te zoeken naar het hogere, naar een hoger doel is de stilte handig om in te zijn, en daar te blijven, nooit te lang wie kan er nu…

Een lucht van dromen een geur een kleur een mens een wens inbeelden, zijn onderweg en misschien al geweest mogelijkheden alles kan uniek en enig van mij en de wereld een lucht van dromen samenzijn met mij…

zó snel gaan soms de woorden die ik zou willen vangen als we met meerderen samen zijn klanken een enkel woord waar is de zin nu gebleven ik grijp hier en daar plak het aan elkaar voeg er wat bij en er ontstaat iets wat er op lijkt de woorden ze blijven stromen ik zie ze vóór me verdwijnen naar een plaats waar ik nog niet ben en zo…

Tijdens de ochtendschemering Op een stille morgen Wandel ik langs de beek Water, vertel mij, Hebt u mij hiernaartoe gevoerd? De bomen omringen mij Deze stille, dreigende omheining Is mijn thuis, mijn gevangenis Aarde, vertel mij, Waar kom ik vandaan? Hitte houdt mij warm Daar leef ik van Het is mijn enige kans op overleving Vuur…

mijn innerlijke glimlach ontvang ik door deemoed, inkeer van het hart mijn schaterlach golft door mijn buik naar buiten als humor mij raakt mijn derde oog schouwt ellende van medemens in driftig zoeken naar liefde…

Deze eeuw wordt de langste WO2 Het is voor de Vrijheid, ook uw belang Dat Jezus terugkomt met zang en wang Vóór uw geweten aan het kruis verbleekt Dus weert de profeten ter land op zee Zeg nee tegen de lucht in de kotskeet Zie ook: http://www.vlaamsbelang.org:80/0/5863…

ze heeft gedwaald in het verhaal alsof het niet haarzelf betrof zij een reflectie was meed spiegels water glas een tweelingziel de vaste vorm verloochent zij soms gaat ze naar de waterkant beroert het water niet en ziet haar helder staan maar een kleine rimpeling laat haar weer gaan de epiloog die schrijft zij niet het wordt een open…

Terug naar de klus alles wat maar blust een touw zonder lus Maar vrij om te gaan zonder reden in dit bestaan de weg komt hij komt er aan Eigenlijk in limburg geboren in het zuiden leerde ik al deze woorden uit het oneindige niets geboren Wij zijn de nachtwachters hun die waken in het roestige woud geen goud voor ons aleen een ons…

Woorden die goed geschreven staan die hoeven geen gevoel te geven om als goed werkstuk door te gaan. Nu is de objectiviteit verheven tot kunst waarbij techniek en tactiek wordt beoordeeld met een vorm van afgunst. Een glimlach blijft mij nog altijd gegeven daar de wandeling nog wel even duurt en dat is waarschijnlijk het mooie aan leven…

Wie leest nog de oude woorden in steen gegrift? Wie ziet nog de wonderen van het leven? Wie weet nog dat leven meer is dan ademen, denken, doen. Leven is liefhebben, leven is leven. Wie kent nog de oude goden, machtiger dan woede? Wie kent nog zichzelf?…

Het weinig houdt mij nu gezelschap, van vele beelden, trouwe honden van gisteren, missen de macht mij te verleiden, dat lot heeft geen vat op mij, trouw in saaiheid vervat, laten me te pletter slaan, word ik door schimmen verslonden, de kracht willekeurig ingeschat, wordt de kern van camouflage ontdaan alsof er niets is gebeurd…

de dood is bang voor 't einde verstomd in 'n stenen woord zoekt ze haar weg de hoop niet vergeten te worden daarom zeg het voort gedenk te sterven gewoon zoals het hoort.…

Geluk is niet ongelukkig zijnde Van alle dimensies geen extensie De vierde van Christus in pretentie Bij wel en onwel tevens de vijfde Gelijk aan de door de wijn verfijnde Zesde die voor de fles van preventie De zevende vasthoudt in detentie Een negen als etiket gelijmde Wie dit niet gelooft, zit in de achtste En moet op jonge jenever wachten…

't zijn fracties van seconden luttele, onozele, fantasierijke gebeurtenissen geen besef dat het zo snel gaat mijn tijd is altijd wat nog komen moet onvoorspelbaar, toeval, lot zitten vast in zenuwknopen zonder ze los te laten de juiste verdeling van mijn verleden, heden, toekomst maakt het juist zo interessant dat ik voor geen moment…

Verlaten dier, treed uit je schaduw, wat zit je nog te mijmeren hier, er is brood, je spelen, ga, loop niet in dood spoor mij achterna, je verlangen versleten tot schrander dier, wat doe je nog hier, het is om even hoe je mag heten, toch zal ik je strelen, om zovele dromen met je delen, de zwakheid van je kracht, tot mij zal blijven…

Laten uw gedachten u leiden Lijd echter niet door uw gedachten…

ook al was het meer dan goed met alle liefde van rondom toch zie ik terug in zachte drift op beelden van weleer ben ik dit met bedroefde blik? de jongen met de blauwe ogen kon ik verder zien dan toen met gevoel van mededogen? vaak zie ik terug naar ooit van in mijzelf in perspectief heb ik het toen al geweten doorstaan toch niet zo simpel…

als een handtas en wat kwam daar allemaal wel niet uit : leugens, verdraaiingen, onzin, verveling, irrationeel gedrag... naast de gewone dingen natuurlijk : pennen, spiegels, paraplu's, lampen, sleutels die rinkelen, en zo voort... het is altijd weer anders, toch weer doller, absurder en soms juist gewoner dan je ervoor dacht,…

Van voorouderlijk dier naar de mens die bewust is van z’n bestaan ontwikkeling zoals die plaatsvindt van baby naar de volwassenheid In de schemering heersen oerangsten door het onverklaarbare zinken wij in de onderwereld of valt de hemel naar de aarde? Ons oude brein zet het koude verstand in de hoek sleept ons mee in…

Wees gewillig en buig Bezie uw gezicht in de stroom Schroomt u niet te kreunen Laat u tranen de vrije loop En zo u tot inkeer gekomen Ervoer de pijn in geleden tijd Berust dan in hetgeen gaat komen En hult u verder in eenzaamheid…

stroomsprong uit trotse bron tot woest geweld gezwollen waarin licht een kind bezwijkt in tegendraads verlangen stroomopwaarts naar de wel waar het alles ooit begon te zwak in benen en in armen wanneer de vloed te sterk blijkt het onmacht aanvaarden moet versopt verrimpeld beurs geslagen en bemind wentelt als hulploos wrakhout het…

In een wereld die nooit eindigt Waar het eind begin in de rug kijkt Stroomt een rivier van tranen Daar huizen de verstoorde liefdes In het land van sombere wolken Het zonlicht zich zelden laat zien Waar de liefde is bedekt met magma Waaraan de cupido zich schroeit In die wereld doolt de hoop Eindeloos zoekend naar die ene…

Ik kom eraan met al mijn messen en beitels. In het heetst van de strijd zal ik mezelf tegenkomen Weerspiegeld in de zwaarden van de tegenstanders. Het vagevuur verlicht mijn pad. Ik beklim langzaam de louteringsberg. Hierboven is het koud en de schapen blaffen. Wieldoppen rollen omlaag. Mijn vijand wacht op me. Het gevecht kan beginnen…

leven is een tijdreis op het ‘ruimteschip Aarde’ met weekeinden als levensritme bepalende baken in een zee van tijd voor ouderen hebben alle dagen hetzelfde gezicht verliezen soms de oriënterende grip op ‘t leven gevaar van sleur onbewust bestaan in ‘n flow ligt op de loer op wegen zonder pleisterplaats van vermaak de kale…