Netgedichten over haiku

Als regendruppels de zonnestralen kussen, krommen de kleuren.…

elke kale tak vibreert in stil vertrouwen dat de lente komt…

het land uit geweest de stad is weer voller het grasveld kleiner in de etalage ligt verkadekoekkunst speeksel te trekken op en ondergang virussen gaan in mensen cultuur in natuur regenavond - in het donker de volle maan in een wit wolkje…

Reis in de wolken Zovele luchtkastelen Verbeelden mijn droom…

Rein en zuiver hart Als een onbeschreven blad Vreugdevol begin…

tóch weer een libel al nadert in de verte kanongebulder -------------------------------------- © Jan Bontje 2002/2003…

miljarden korrels myriaden druppels zee ondergaan de zon ------------------------------------------ © Jan Bontje 2003…

in de eurokas kweekt men hop tweemaal zo hoog als verleden jaar de gele muurbloem ruikt in het nauwe straatje naar gebakken uien voor de microfoon zingend in de badkamer de legionella aan de overkant van het grote meer brandt licht is het altijd feest…

met bommenwerpers zijn we meer in de wolken dan de ooievaars over de holten het verwachten van vrijheid stank van eigendunk toekomst op een cent balancerend op de rand van de pretendent ik ben als schokland een eiland op het droge dode zeevisser een bommenwerper terugkerend van een missie weer op gedoken…

ik haal diep adem stijg op in het hete bad als witte ballon geest in de hitte temidden van duizenden zag ik je even je stond als verrast aan het hekje van de beurs mij toe te lachen overgang van sneeuw in witte boombladzijden vol voorjaarsmoeheid adieu maarten gebarsten lenteportret in congruentie moet je loslaten om weer op…

Een kolkend woest schuim walst uitzinnig op golven donderend majem. Onder kil maanlicht opgezweept door herfstwind beukt de watergeest. Zijn titanische strijd ritueel tijd gebonden blussend door zege.…

het water staat stil daardoor de hemel zichtbaar in totale rust…

Beekjes, bladeren herfstwandeling in het bos genietend kijken…

zilveren draadjes glinsterend in de herfstzon spin maakt zijn kunstwerk…

Schitterende zon Hoog in de blauwe hemel Onze oude tijd Het vallende blad Dat vrolijk danst op de wind Op weg naar beneden Mooie regenboog Ik zie je soms heel even Kleuren zonder eind Verre horizon Met je mooie zonsopgang Waar is je einde? Stille vijver Geheimzinnig en donker Zo diep als de nacht De eenzame bloem Verloren tussen…

1 ze kwaakt weer en ze plonst, plagerig als ze is, voor mijn voeten neer. 2 ze draait weer en ze spint, hebberig als ze is, haar web om me heen. 3 ze zoemt weer en ze prikt, venijnig als ze is, haar gif in mijn bloed. 4 ze kraait weer en ze pikt, geniepig als ze is, het vel van mijn hand. 5 ze blaft weer en…

Fier witte zeilen de kleur van overgave aan de wateren…

Pa slacht onze kip moeder braadt haar in heet vet de haan kraait driemaal - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - Schoon gewassen raam doorzichtige helderheid bebloede snavels - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - Ware onschuld wordt door volwassenen vermoord was ik maar weer kind - - - - - - - - - -- - - - - - - -…

Het alledaagse een rimpeling in de tijd van eeuwig leven Oceaan van Zijn ieder golfje dat je maakt is oceanisch Bel vol leven iedere zucht die ontsnapt is een ademtocht Baby in de wieg net geboren ben je al op weg naar de dood Op de de eeuwigheid is leven een ademtocht sterven is één zucht Eigenaardigheid voor anderen soms…

Vurige massa lichtjaren in de verte, verzengend dichtbij Golven van hitte nemen huizen in bezit. Heteluchtovens Kokende stenen bakplaten voor rossig vlees, pekel doordrenkt het Hijgende wezens snakken naar de koele lucht, maar haten de kou…

Door de mens gekapt miljoenen bomen vermoord bloedend Regenwoud…

De takken wiegen in een ritme van de wind zachtjes heen en weer.…

Zielen die ver gaan- ik weet hen in te leven tot mijn verbazing…

de golven braken schuim in luchtige vlokken strandjutters matten…

de lezer en ik volslagen onbekenden zoekend naar woorden de lezer en ik vinden tussen de regels steeds wel weer elkaar…

net alsof de wind haar woorden naar mij fluistert ik hoor dat zo graag net alsof de boom haar handen wil verbeelden ik zie dat zo graag net alsof het riet mijn lichaam wil omarmen ik voel dat zo graag net alsof het gras haar geuren voor mij vasthoudt ik ruik dat zo graag net alsof de zon haar warmte naar mij uitstraalt ik wil dat…

Flarden tot rozen Binden in de lente liefst Met sprankels kleuren…

Bij zonsondergang Steekt er een klein briesje op Die de dauwgeur brengt…

Een herfstblad laat los en zeilt mee met het water. De boom gaat op reis.…

Olie in de golf. Alles sterft een heldendood maar de zee draagt zwart.…