Netgedichten over haiku

Het tuinpad vegen: blaadjes verdwijnen; nog meer komen er weer bij.…

lipstick op haar kin mascara op haar koontjes mormeltje van vier - hoe vaak nog zal mams meisje buiten de lijntjes kleuren…

Geuren en kleuren steeds weer een ander accent de pracht van de herfst Kleurrijk geritsel op de tonen van de wind klaar om te zweven Rijzend uit de grond als een blinkend schoon sieraad draag je het najaar…

Schone levenskunst: van het leuke genieten, eigen grens kennen.…

Een woordenregen overstroomt mijn hart en hoofd tijd om te schrijven Luister naar regen zijn druppels zo puur en rein glanzend als parels Dichte wolkenlucht helemaal vol met water de aarde heeft dorst…

Mijn Lieve Vader: de dag met U doorbrengen van morgen tot nacht: sterkende woorden om zich elk uur te herinneren.…

verscheurde wolken een smalle strook van blauw glanst als een verlangen…

Op zijn 40e weigerde Roger Federer de handdoek in de ring te gooien. De Zwitserse tennislegende sukkelde van de ene knie-ingreep naar de andere operatie en revalidatie, maar wilde in 2022 nog eens terugkeren. Novak Djokovic brandde alvast een kaars: "Hij verdient een waardig afscheid." __________________________________ ROGER Sloeg als jongeling…

in schemerlevens hebben de bergen ogen alles is gehoord een liefde vergaat tot een hoopje stoffig as alles is geweest de inktzwarte klap het bulderende zwijgen alles is gezien de rivier vraagt niets in een nachtelijke stroom alles is eindig…

Tegendraads, het weg- kappen van woorden om bij zinnen te komen.…

Dit is het hartland – duisternis die overgaat in de dageraad…

Dubbele ijspoort: water klatert meerstemmig: twee gletsjers samen.…

een stok raakt de grond tikkende tijdbom van hout nachtschade woekert…

hagelbollen springen op de trampoline…

Toen je plots heenging, woei de wind je veel te koud, mijn gevallen blad?…

De rand van de berg, maanverlicht, Jupiter heerst – de truffel ontwaakt…

De lucht kleurt en vormt als een nieuwe schemering zo dromerig mooi…

de schoolbel rinkelt – een kleuterjuf kuist haar snottebel af…

Een mulle zandweg gaat haast schuil onder struiken, ligt aan de hoeve, die, ongestoord, het oude reine landleven ademt.…

Een mist bevangt mij zijn waas neemt mijn adem in. mysterie nabij.…

De samenleving vol wedijver mag kijken naar het bijenvolk, waar taken zonder morren, in vrede worden verdeeld.…

Stilte hangt roerloos boven het water. Visser aan kant luistert mee.…

Hemelwater stilt de dorst van droge aarde in een goede bui.…

Fluwelen vleugels zoekend naar het felle licht danst hij met de maan…

Naar de zon gericht als een blinkende sieraad kleur je de polder.…

De bloeiende roos verontschuldigt zich blozend voor haar scherpe doorns…

Lekker meedeinen op het ritme van getij adem van de zee.…

Jonge meerkoetjes zwemmen vrij rond, dankzij twist van moeder met eend.…

een fraai veld vol gras wat kruiden op het menu rasechte schrokop…

Kijken naar je hart waar licht wordt waargenomen o zo breekbaar mooi.…