4410 resultaten.
Blaas hoog de loftrompet
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
813 wachter wat is er van de morgen
de morgen ach wanneer
de middag levert vele zorgen
de avond rust in zwoele sfeer
het lijkgewaad is gevallen
over deze hele stam
de dood heeft toegeslagen
de nacht redt het niet meer
alles is onder voorbehoud
verdwenen onder mensen
in een ambtenarenwoud
waar regens zomer wensen
verstild en koud lig ik…
Er is sneeuw voorspeld
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
942 de wind aarzelt
wanneer ik woorden schrijf
in de kille schaduw van de winter
ik haast me door het gebladerte
schraap zinnen van stugge takken
voor deze zich overgeven
aan het troosteloze gerucht
van gewillige, grijze wolken
vanuit de aarde
verkondigen ze het sterven
terwijl de nacht wordt meegesleept
in de herberg van mijn angsten…
spot
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
699 wrang is de spot
in het licht van de ochtendzon
waar mijn god blijft het avontuur
is al wat blinkt helder klinkt
schijn venijn en apenzuur
lachen moet
moet niet
lach niet
als het moet
koester in de lach
je diepte van verdriet
onverdiept gaat het niet
zet de spot op jezelf
bespot de gedachte aan het zelf
zelfspot is om het even
je…
Zacht
netgedicht
4.4 met 37 stemmen
728 Jij was zacht als kalksteen
een handig woord
of
klein zacht handgemeen
tekent jouw kwetsbaar beeld
en
de heerser heeft sluipend stil
zijn kans gegrepen
een mal geslepen
het gesmolten lichaam
gegoten in de absolute vorm
die hij -de heerser -gekozen heeft .…
De kelder
netgedicht
4.4 met 25 stemmen
912 De deur kraakt,
ademloos daal ik
de ongelijke trappen af.
Ik tast mijn weg
langs glibberige wanden
en struikel:
tientallen dromen
hebben hier
hun kleine geraamtes achtergelaten.
Ik ga door mijn knieƫn
en leg ze in een schoenendoos
voor later.…
de maan op overschot
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
679 diep, zeer diep
buig ik over treurigheid
grondloos in de troonzaal
van tijd
het is het oude liedje
dat ik hoor
schrapend langs
de onbereikbaarheid
van liefde, de dronken taal
doordrongen in eigen huid
de nacht aarzelt door
de rauwe liefkozing die
aan handen blijft kleven
mijn vingers wijzen nog naar de maan
maar de graver snakt…
Gode zij dank
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
846 ook al is
mijn nek
gekroond
met een hoofd
het leidde niet
tot zuivere rede
de schepper
had mij dat
trouwens ook
nooit beloofd
Gode zij dank…
Alsof
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
788 ze
zeggen zo vaak
van de doden niets dan goeds
dan ga ik je vast
na het sterven
liefhebben
alleen
weet ik nog niet
of het jouw of mijn dood wordt…
Misbruik wordt bestraft
netgedicht
4.3 met 31 stemmen
1.448 Natuurlijk moet het er wel zijn
die telefoon voor de vreselijke pijn
die kindermishandeling tegenwoordig
vertegenwoordigd
Natuurlijk is het goed dat kinderen in nood
weten tot wie te wenden om te worden gehoord
als het water of de handen afgedrukt staan
in het lijf en de ziel.
Natuurlijk vinden de meeste mensen
dat mishandeling niet mag…
Vriendendienst
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
649 Genadeloos fileert
het 'vriendenmes'
verstand mijn
innerlijke wereld
haar in segmenten verdeeld
op sterk water zettend
samen iets opbouwen....
een veilig gevoel...?
dranghekken borgen nu
mijn belevingswereld
zij nemen de plaats in
van vertrouwen
de smeulende resten van
afgedankte illusies
vergrauwen in rook
langzaam trekt…
niet verdwenen
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
980 geloof ik je
in vellen vol waarheid
want nooit sprak je
de woorden van de
gestorven dichter
ik zag met jouw ogen
zonder om te kijken
naar het kind dat een
maanliedje fluisterde
langs mijn dood
de bloemen leegzoog
van de lente
tot de winter viel
uit de nachtschade
van die ene avond
toen ik stierf na
het vellen van je vonnis…
Meester
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
691 De meester opent
mijn gesloten ogen
Toont mij
zijn woord
Verwondering
Heb je 't al
gezien?
Hij legt zijn duim
op ver
en vinger op
de ring.
Zonde wonde
geen verwondering.…
mijn zwijgzaamheid
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
699 naarmate de jaren korten
en seizoenen vervlakken
groeit mijn zwijgzaamheid
niet dat aan praten
maar iets zou schorten
het brengt niet bij voorbaat
iemand in verlegenheid
nee, als ik enkel kijk
met uitnodigende ogen
hoeft niets gezegd,
of blijft iets verduisterd
vaak is het zo
dat zelfs beter
naar mij wordt
geluisterd…
in handen van zand
netgedicht
4.7 met 17 stemmen
764 die dag was er zon
en het deed ons vragen
samen
naar elkanders mond
je gebaar wees
naar mijn eerstgeboren huid
en steeds
vaker
naar jouw vingers
door mijn haar
je gezicht
in mijn adem gevangen
raakte het water
en elk woord
dat ik in mijn handen
had genomen
het werd stil tussen
middernacht en de ochtend
wij woonden samen…
Plus est en vous
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
662 Onontwaakt,
losgeraakt,
stukjes zelf
liggen als
onontgonnen
bronnen.
Ze wachten.
De sibelle fluistert
verse gedachten
in je oor.
Als je luistert,
heb je 't door.
Het spoor
gaat door
moerassig bos.
Tunnels bramen haken.
Dissonante noten kraken.
Vreemde dieren waken.
Het spoor
gaat door.…
twijfels
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
726 de ring aan haar hand
gevangenis of hemel hier
trekt hem aan als een magneet
en hij weet het zelf ook
hier is een grens te groeten
de weeƫ staat van zijn maag
onverteerd beleg, nog geen oorlog
hij staat op de rand van overgave
van zijn geest en al zijn dromen
kunnen misschien nimmer zijn
vindt hij een haak in het bestaan
kleine mensen…
ik zal zien
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
787 er zit een nachtuil
op het randje
van het raam
je blaast ernaar
en danst de hora
voor jou alleen eb
straks draait de
veertiende dag zich om
toch zijn er hoge golven
binnen zitten koningen
de bekers al geheven
hun voeten op je graf
even was jij god…
boodschap
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
687 ik draag
dit gedicht
in stilte
als woning ongeschikt
door scheefgroei
leunen woorden
tegen de tafel
waaraan ik bid
geef mij stenen lippen
of breek het spiegelglas
de dood kan geen daken vlechten
met gebroken zwaluwveren…
echo
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
686 ik stond daar
en sprak zo maar
woorden die kwamen
ze bliezen zich
gewoon naar buiten
iets wat ik niet had bedacht
en zeker niet
na kon fluiten
ze klommen kennelijk omhoog
kaatsten in het licht van ogen;
de echo van jouw ruimte
ik doe maar wat
laat gaan
dat komt
voel me niet bedrogen
jij wel?…
Zoek doel
netgedicht
4.8 met 26 stemmen
1.042 schuif maat
schuif met je maat
over de epochen
meet de afstand
afgelegd
en schat wat komt
kleur sierlijk alle delen
van de regenboog
in het betoog
dat je zal houden
over dat wat was
tuur op je kompas
voor richting
in de tijd
en voed de hoop
op weer een nieuwe tijd
tot je kleuren verdoffen
en je weer met een griffel
de zaken wit…
toen ik zei, ik heb je lief
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
971 steeds dieper
beweegt de tijd
het gedicht in mij
verder reikend
dan het hobbelige spoor
op mijn hand
ik bekleed
witte vlakken
met eindeloos geduld
terwijl het licht
de trouwe minnaar
in naamloze ogen vangt
mijn stem raakt de nacht
sneeuwt sterren uit hun lange baan
toch
laat ik hem vreemd
in mijn adem bewegen
en wanneer…
gekroonde kwetsbaarheid
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
605 ga maar staan
denk ik
daar waar rozen
mijn kwetsbaarheid
ontwaren
ik, die nog steeds
ontvankelijkheid zoek
en haar,
al is het ondoenlijk,
tracht te bewaren
mijn woorden
kennen geringe,
sobere klanken
deze bloemen
vertellen zelf wel,
in geuren en kleuren,
van schenkende bladeren
gekroond op goddelijke ranken…
vingers op glas
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
935 ik heb een raam zonder sterren
of zonder enige waarde
van jou tot mij
en woorden, woorden
om te vertellen
dat wat ik ben
niet meer is
tussen steen en wolken
vond je mijn naam om mān ziel
te overtuigen
de vorm van
een open zicht
en diep zo diep
breken vingers
de zomer alvorens
die in mij kon dringen
en leeg zo leeg
wieg…
onlangs
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
801 onlangs
dus nog dicht
bij het heden
werd ik in een cel
van zwijgen getrokken
het was overmacht
van buiten
wellicht eigen
onbewuste gedachten
of gestorven gedrag
wie zal het weten
in elk geval zat
ergens op mij
een verdovend licht
te wachten:
een god of een duivel
te lokken
het uitzicht
is mij derhalve ontnomen
en kan slechts…
Onbekende wateren
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
628 Ik klamp mij vast aan rotsen
Golven volgen elkaar op
Zij zuigen en zij botsen
Overspoelen met getob
Ik kan voelen het gevaar
Achter mij en om mij heen
De angst dat ik beland, daar
In het kolkende geween
Het verdwijnt onder water
Mijn zicht, mijn vingers voelen
Nog steeds de stenen sater
Ik begin te verkoelen
Glad het enige houvast…
rode mond
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
666 ik ween
vaak binnenin
misschien omdat
mijn geboorte
zwarte vlekken baarde
zonder geluid
rondom het geraamte
van slapende tijd
de dag verdroeg
geen meisjesblikken
of dronken gefluister
in schreeuwerige gaten
van lichtverlies
de dood was elders
in schroeiende ogen
ik besta slechts
uit karton…
Liefs uit Stockholm
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.159 Jij nam me mee de grenzen over,
maar ik vind jou geen echte rover;
al stal je wel mijn hart.
Jij kon mij blindelings ontvoeren,
mijn mond liet zich gewillig snoeren;
verraderlijk verward.
Langs zachtjes ingestreelde sporen
ging ik jou steeds meer toebehoren;
ik voel me nu je vrouw.
Je armen houden mij gevangen,
ik kan alleen nog maar…
OPZIJ voor de bijgoochems
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
612 Dolle Mina streed voor mondig
baas in eigen buik
er volgden golven
vrouwen opkomend voor eigen rechten
werkend aan assertiviteit
het waren de genen
nieren hoefden niet meer beproefd
mannen knurften primitieven
niet bij zinnen om te gerieven
onbekwaam niet bij toeval of verlegenheid
drift tot scoren ingebouwd tot last
alleman macho omgang…
vol is de maan
netgedicht
4.8 met 10 stemmen
786 de maan is weer
weggegaan nu
jij de stilte leeg
naast het janken
van de hond legt
ik draag het gehuil
uit armoede
omdat mijn handen
en ogen moe zijn
en ik geen andere
slaap kan vinden voor
deze besmette dood
doortrokken in de grond
zinkt het braaksel
naar zilte nachten
zelfs de hond ligt
aan mijn voeten
overdag…
bevroren maanlicht
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
646 achter het vroeg gesloten raam
bedrijf ik onverschillig de liefde
met roestbruine windvlagen
die dode vogels laten vallen
tussen bewust verzwegen verzen
het huis kreunt niet langer meer
om de lege kamer, waar doden
ās avonds wederkeren om
slapeloze nachten te vergezellen
naar een koud beslagen vlakte
de verte duizelt op mijn huid
en ik…