8109 resultaten.
Geen titel
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
500 Slapen is het wiegen van het water,
het water wiegt en wiegt.
voel de warmte van de zon in dromen,
voel de dons van teed’re bomen.
Een tenger zaadje ontkiemt in aarde,
de aarde voedt en ziet.
In zijn wortels zul je later wonen,
daar waar de dood niet kan komen.…
LOGEERHOND....
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
629 Het is rond:
een week lang
hebben we:
-wat je noemt-
een logeerhond
Geen gesputter
tegenspraak noch
diep fronsen:
zij komt
bij ons logeren
Laat nog op
-ongekend- vroeg
uit de veren
met 'n hond
is 't sportief
......verkeren
laat je haar uit
ze is uitgelaten
Blaft vrolijk
Springt hoog
tegen ons lijf
en leden op…
Haar blauwe gasten
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
462 jij raakt de bloem
die zich in vorm en kleur
geurend aan jou overgeeft
koestert haar
met warmte en liefde
terwijl zij wiegend bloeit
een samenspel
zonder afhankelijkheid
in woordloos groeien
jij weet het koren
zonder uitgesproken woorden
tot grote hoogte te bewegen
brengt zelfs
haar blauwe gasten
in het geel tot hemels leven…
MORGEN....
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
453 Nog
is het wachten
op lente
Houdt aarde
haar grootste schatten
-voor het menselijk oog-
verborgen
Bruin blad is
van oude lentes
kennen zucht,gekuch
van 'n late vorst
Misschien
morgen, morgen
mag ik....
lente verwachten?…
TWEESPRAAK.....?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
592 Zij zei:
'houvast heb ik
aan mijn geloof'
ontstak bij schemer
gewijde kaarsen
Hij zei:
'voorwaar
het is
geen apekool
dat ik beloof,het is
het paradijs'
Ik zei:
'je brengt me
nu toch
van de wijs,is
aarde - nu
niet ons paradijs
de inlossing van beloften?'…
In het dapperveld
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
589 Ach klein klokje, winterklokje,
in jouw sneeuwwit lenterokje
sta je te trillen van de kou.
Telkens valt er vlok na vlokje,
ijskoud op jouw frêle bouw.
O wat schok je, o wat knok je
nu de storm zo blaast naar jou.
Ach klein klokje, lieflijk klokje,
bijna ga je van je stokje,
maar jij geeft niet op zo gauw.
Fier vecht jij je uit dat hokje…
Varen naar de grote plas
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
981 in het slootje lag een bootje
varen naar de grote plas
ze trokken daar een strootje
wie t eerste in z'n blootje
ging uit moeders schone was
met wijdse blik verkenden ze al
de zó natuurlijke attracties
heuvels, bos en waterval
en wat een schik bij 't zien vooral
van elkanders rijzende reacties
als hoff'lijk heer roeide hij stevig…
MAGNOLIA STELLATA
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
522 Als sterren
tegen
een lenteblauwe hemel
Gewemel
tussen takken
neem ik waar
De bloemen
verkopen er
hun zachte huid
Wit,witter,witst
deze sterren
die de morgen overleven
En ach
wie raakt er
niet betoverd
door de Magnolia Stellata?…
Op de roos
poëzie
4.0 met 3 stemmen
2.267 golven steeg
Der zee, die voor haar oog zich stilde, en zweeg,
En scheen te slapen;
Wanneer Minerve uit 's Vaders edel hoofd,
Door 't diamant van Mulciber gekloofd,
Met speer en schild, wier glans de glans verdooft
Van Mavors wapen,
Te voorschijn kwam; toen is de nieuwe plant
Der Roos, gevormd door de alleswijze hand
Van Vrouw Natuur…
Na schooltijd
gedicht
3.5 met 2 stemmen
6.044 Ik doe mijn ogen op een kiertje dicht.
De wolken zeilen hoog voorbij, ik lig
languit. Gras kriebelt mijn gezicht.
Ik denk aan dingen die ik nog niet weet.
Hoe bloemen bloeien, hoe een vogel leeft
en waarom water van de zee beweegt.
Er komt een vlinder even zitten op een bloem.
Ik plaag hem met het puntje van mijn schoen
en sta weer op: ik…
MEESJE....
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
604 Wat lees je...?
in m'n tuin
nestelt
....een meesje
Geel-zwart zijn
verenkleed,blauwe kop
valt in het voorjaar
niet echt op
Het is
een-spring-in-de-struik
-wat je ook noemt-:
'een vroege vogel'
Bij glorende morgen
-wat heet- zingt ie
vanaf schutting of tak
Aan langslapers
lak
in mijn tuin
plukt ie de dag
Van mij…
HYMNE....
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
665 Laat lente
nu haar hymne zingen
niet binnensmonds
...uit volle borst
Verschoond
van plotse hagelbui
de kans teniet
op sneeuwrand,ijskorst?
Elfstedenzucht of koorts
geen vorst
meer
aan de grond
Laat lente
schuchter noch
verlegen zijn
geen toontje
lager zingen
hoogste tijd
voor het koor
van vroege vogels
Boom en twijg…
Als eenling
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
462 groen spreekt
het blad
zijn verhaal
van knop
tot bloem
in fraai rozet
als eenling
in het loof
gezet
ruisen zij
als bladeren
het refrein
zijn blij
om samen
boom te zijn…
NAT UUR
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
825 We hebben
de auto geparkeerd
tegen de rafelranden
van de slingerende dijk
Je wilt
de wijk nemen
uit binnenshuis
en nauwelijks bewegen
Je kent de wegen
van en naar
de brokken
en klonten modder
Er is een rijk
aan vogels
die zwemmen of
in vlucht overvliegen
Met een kijker
kun je ze volgen
niet met
het blote oog
We houden…
EEN VROEGE LENTE....?
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
622 Een vroege lente
kunnen we
op onze buik schrijven
Op het terras
geen enkel glas
met ijsblokjes
Geen blote lijven
van de meisjes-van-de-bank
van een argeloze studente
Geen stukje bloot
van de heer-op-leeftijd
de dame-van-stand
Mijn ochtendkrant
meldt een wind
die aanwakkert
De tulpjes
en narcissen
gaan tegen de grond…
Verdachte gedachte
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
651 een te denken heeft genen die wortelen in een
omgekeerde stamboom
heeft vele vaders en moeders en kinderen
en bastaards
geniet tijdelijk een maagdelijk gelijk
eenmaal gedacht wordt zij verwacht
en uitgedaagd,
levert nieuwe genen
alles wordt betrekkelijk
ein Stein fällt herunter
of blijft liggen
dat is de natuur overigens
om het…
Aan de andere kant van de muur
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
613 Voor wat gebeurt aan weerszijden heeft de muur geen oog,
blind is zijn verankering sprakeloos zijn staan
en zo scheidt hij droog ons beiden.
Jij, voorover leunend, schaaft je aan het ruwe oppervlak.
Ik tracht wat van dat bezeren op te vangen
maar de muur verstaat zijn vak.
De aarde begrijpt gelukkig meer van ons verlangen.
Aaneengesloten…
HET ONWEDER.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
3.642 Hoe natuur zo stil, zo plechtig
Het dartel windje kwijnt,
En lispelt, op een trillend blaadje,
Zijn laatste adem uit!
Geen vogel zingt nu blijde tonen,
Maar zwijgt eerbiedig stil!
De roos, dat sieraad van de maagden,
Hangt treurig naar de grond!
De dag verwisselt zijn gewaden,
Voor 't zwarte kleed des nachts!…
Lied van de Betuwe....
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
541 Een lied
zingt
zingt door
mijn hoofd
'Eens zal de Betuwe
in bloei
weer staan'
is ons beloofd
Regels en wetten
zijn door
de natuur
aan de laars gelapt
Is het nog
een handvol dagen?
weken misschien?
een kleine...maand?
Voor Lente...
wordt nu pas
-achter de rug
van winter om-
een weg gebaand.…
Je lach bloeit bloemen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
519 jij zwaait kleuren
warmt mijn hart
waar regen al valt
wolken hun grijs
donkeren in zwart
want je lach
bloeit bloemen
wild van het veld
nog gehuld in zon
voordat wind ze velt
maar ogen verschrikken
in het flitsende licht
we tellen seconden
donderen samen
tot de volgende schicht
verbazend dichtbij
schokt de hemel
voor even in…
Avondstilte
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.557 Het eindloos hangt daar hoog en ligt hier neer te dromen,
Te dromen in de vlakte en in het zwijgend woud,
Het woud dat zwijgend rijst met halfverlichte bomen,
Die bomen vormeloos die schijnen eeuwenoud:
Want eeuwenoud is ’t al en meteloos te samen
Als samen stilte ligt en nacht op de natuur,
Natuur, onroerbaar stil waar blad noch bomen aâmen,…
In gloedvol animeren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
454 ik kan niet zingen
toch hoor en voel ik diep
van binnen het mooiste lied
gecomponeerd
met noten van de zomer
tot een warme melodie
een aria die
dieprood kleurt van
bloemenharten in de zon
zacht wiegend op
speelse vlaagjes wind
die in refrein zijn oorsprong vindt
de einder trilt
in gloedvol animeren
zomer gaat zijn hooglied proclameren…
Beetje moe
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
523 Het is fijn hier aan de kant
met mijn rug tegen een boom
zomaar zitten, lekker loom
bij een zon die zuinig brandt.
Groen dat ruikt als lentegras
rijpe krachten in een aarde
die zichzelf zo koel bewaarde
toen ik mijn gedachten las.
Was ik jou maar bonte koe
hoefde ik niet meer te schrijven
dan dat ene woordje 'boe'.
Ben vandaag een beetje…
Poldergoud.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
550 Zwart-wit roodbont groen
dagelijks het levensmelk
is een dankwoord waard.…
In roets en schicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
438 ik weet het grut
de grijze bolletjes pluis
hoor ze piepen in hun huis
waar het ouderpaar
de bekjes vult van
het jeugdig ongeduld
in roets en schicht
met tomeloze vaart
tot de herrie is bedaard
het wollig spul
op de laatste zonnestraal
in alle rust de nacht ingaat…
Lente zonder verval
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
545 wij hebben
de bloemen geplukt
die hun kelken verwelkten
anderen in knop
vertraagden door
zaad en vruchten te maken
we gingen voor zomer
in schoonheid voor al
eeuwige lente zonder verval
maar kleuren vervaagden
toen de knoppen verdwenen
en het bladgroen bevroor
onze weide bleef zwart na
ontdooien want zonder zaad
kan geen bloem…
De dode hoek
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
454 vergaan
de dode hoek
van het paradijs
waar grijs de kleuren
heeft verdrongen
harmonie en vorm tot
karikaturen zijn verwrongen
nog is er een weg terug
met de rug tegen
de muur omdat ons
laatste uur geslagen is
wij de erfenis verspelen
uit een hemels verleden
weg met het
gekronkel en gekonkel
over geld en samenleven
volg de natuur…
Ruimtevrees
gedicht
4.0 met 1 stemmen
5.422 Achter weilanden weiden, daar weer achter
dijken, zee en Zweden. Waar zou je heen?
De blik verliest je met zichzelf in ruimte
waar aankomst ver en ver te zoeken is.
Niet voor de woerd die plotseling en onbedaarlijk
groen het zonlicht en je oog inzwemt.
Kijk bij je voet, maant hij, waar speenkruid
bloeit, de lucht gespiegeld blauw is in het diep…
De lach van het paradijs
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
465 je kabbelt
water van de beek
door een uitgesleten bocht
kleurt onverwacht
de kleine bosanemoon
die ik al zo lang zocht
tekent met vocht
beschouwende gezichten
op de basten van bomen
wuift met groen
van zompige varens die het
met weinig licht moeten doen
met ontzag zie ik
jouw spel van alledag
in de lach van het paradijs…
Stukjes lichtgewicht
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
436 ik zie pluizen
langs de huizen
omhoog zweven
stukjes lichtgewicht
die op warme wind
hun leven richting geven
ver van blad en tak
waar lente hen tot bloei
en vruchten bracht
in deze miljoenendans
heeft slechts een enkeling
de kans om op te groeien
zij heeft tijd en plaats
goed uitgepluisd om ooit
van droom tot boom te komen…