11458 resultaten.
Sinds foto's
gedicht
3.1 met 14 stemmen
9.286 Voor mijn part als hier op deze foto
in driedelig en met sigaret
- zo'n wilde Mei was het -
als een waar men geen oorlog mee begint.
--------------------------
uit: 'Onhandig hart' 1998.…
een tapijt, een gordijn of een laken
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
1.190 het lijkt bijna een kunstwerk
die bonte rij omwikkelde lichamen
een wilde mengeling van kleuren
niet vooraf bedacht maar lukraak
liggen ze daar verenigd in de dood
zo levendig samen
hartverscheurend uitbundig
dood is geen stilte als je met velen bent
ze is dan loeihard
krijst en zingt haar noten
door elk merg en been…
Je ziel was vervlogen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
565 jij lag naast het pad
had net ietsje meer
dan de andere stenen
heb je geraapt
met zorg schoon gemaakt
vorm en kleuren bewonderd
maar wilde door
schuren en polijsten
je diepere structuren bekijken
nog kon ik de kern
niet bereiken en heb
je in wanhoop gebroken
jouw scherven
hebben mijn ogen geopend
alleen je ziel was vervlogen…
De verwaarlozing van toen
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
601 weer overgroeit
het lentegroen
de verwaarlozing van toen
het roestig hek
een plastic pop
verloren op een staak gezet
spijlen kromgebogen
de voordeur lucht
verrotting van het dak dat lekt
een wilde kat
vlucht van het plat
voor egels is het er te nat
maar in borders
bloeit de lente uitbundiger
dan vorig jaar of lijkt dat maar…
Transcendentie
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
675 Voeten geaard
Opzwepende klanken
Armen wild zwaaiend
De kaken ontspannen
Ogen gesloten
De angst om te vallen
Wankelende benen
Steeds weer de controle
Fases van trance
Het ontstaan van extase
De muziek stopt
Als een beest ga ik neer
Mijn schokkende lichaam
Het totale genieten…
In de hemel
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.554 Ze is aangekomen daar,
waar ze het liefste wilde zijn,
na al die jaren van behandelen,
kale kop en zielenpijn.
Haar kinderen achterlatend
in de wetenschap,
dat die verder kunnen zonder dat,
ze spijt of berouw hebben.
Haar ziel is nu zo zegt men,
bij alle anderen,
op die plaats,
waar men pijnvrij blijven kan.…
bleekveld
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
520 nu liggen witte woorden
rond hun oude kern
ze stralen nog, wanneer de zon ze streelt
overal en ook
langs onverwachte kanten
het was goed om ‘onder ons’ te zijn
we bloeiden waar we wilden
stoeiend met de binnenrijm
van allemaal
missen wordt een werkwoord
zwaarder in vandaag
donkerder dan avonden -en
uitgesproken
traag…
Warm van verlangen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
576 heb je hand gepakt
met vingers
warm van verlangen
hoorde je adem
voelde de
slag van jouw hart
keek in je ogen
waar wij elkaar wisten
tot aan het diepst van je ziel
maar woorden konden
de stilte niet overbruggen
die er tussen ons hing
zelfs tranen
wilden niet stromen
in een bedding zonder geluid…
Mijn hart
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
738 Hart dat houdt gevangen
behaagt, vlamt op in rood
met wilde, hartstochtelijke passie
galopperend als een vurig paard
heb ik je weer beteugeld
tot kalmte bedaard.
Bonzend hart
jou koester ik
om al wat je me geeft
om het sneller kloppen
te weten dat ik leef.…
Haar hoge tonen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
489 jij stond
aan de andere kant van
een vliesdun watergordijn
zag je vormen bewegen
armen en benen in
een plastisch ballet
je stem klaterde
in hoge tonen
boven het ruisend geluid
ik wilde je hand
maar in het raken
verbraken wij de stroom
wat magisch
betoverend leek
bleek slechts een droom…
Koningin van het woud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
508 heb het bos ontsloten
bomen en struiken
zichtbaar gemaakt
het wild
heeft een bosrand
de vennen verwaterd
pas later
plag ik de hei
kan ik jou blij ontvangen
weet jouw verlangen
als koningin van het woud
een landhuis van hout
dit beschermd gezicht
wil ik jou gaarne geven
om er samen voor altijd te leven…
Vlerken
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.356 Nachtelik vliegen vogels van
de wilde wingerd weg
Schrikbeladen klapperen vlerken
dof
in deemstering
Knakgeluid van takken veelvuldig kort
ontsluieren vlerken
éen ogenblik
niet-herkenbare ruimten
de ruimte is van knakkende
vlerken
vol
Plotseling zijn vogels
schrikgeschud
ons
tot-dingen-gestolde Angst…
Vertel het mij.
hartenkreet
3.3 met 27 stemmen
2.910 Wanneer wolken, donker en wild
drijven hoog boven je hoofd,
de eenzaamheid niet meer
te dragen is voor jou
vertel het ...mij!
Als stormen razen in je hart
zeg het ...mij.
Als onmacht je verdriet doet
en je geen uitweg ziet
kom dan even...bij mij!
Als gure dagen,
koud, nat en kil, je besluipen
kom je dan warmen...
bij mij...aan mij!…
Hou je fatsoen
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
636 mijn zinnen zijn te grof
ik wil ze niet stileren
ik zuig ze uit en hits ze op
ze zijn mijn kleine dood
jij onthoudt je van de jouwe
levenslang geconstipeerd
ik lik de woorden uit je reet
en laat hen schreeuwen van genot
dit nerveus vlees bevalt je niet
je vrome gruwen raakt me niet
ik vind genoegen in het wild
rij zonder gordel door het…
Kleef aan
gedicht
3.4 met 16 stemmen
15.037 Einde winter, het ontvroren gras
wilde nog niet erg, zagen we tegen
donker in de sloot de nieuwe. Twee
witte. Ze voeren
langs de korte kant zo vanzelfsprekend
of ze van het dode paar het werk
hadden opgekregen.…
Nimmer
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
626 nimmer was ik dichter
dichter bij jou
zoals zonnestralen dansten
op de golven van de zee
voelde ik me almaar lichter
lichter dan ik wou
zoals de wolken met me sjansten
wilde ik eigenlijk met je mee
nimmer was ik dichter
dichter bij jou
ben ik dankbaar voor 't even samen
maar blijf voorlopig nog benee…
Frank Schleck
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
444 Iets dopemaskerends heeft hij ingenomen,
Ontdekking wilde Frank daarmee voorkomen,
Waarom wordt daar nou nooit eens mee gekapt?
Het gaat maar door met experimenteren,
Nu met iets om maskeren te maskeren...…
Uit dromen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
523 ik reed
als ridder te paard
het vuur uit zijn hoeven
in koninklijk wit
zo dat iedereen wist
die nachtmerrie is niet te vangen
dook van de rotsen
naar schatten voor jou
tot ver in het donkerste blauw
wilde niet keren
nog een keer proberen
verlamd door de kou
werd wakker uit dromen
met de dood nog voor ogen
in mijn hand een parel…
Je lieve lach
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
547 in een zachte wind
daalt lichte glans
op het natte gras
ik zag
je lieve lach
in rouwende gedachten
ogen die
in milde wijsheid
ons weer begeleiden
nog altijd in
een warm aanwezig zijn
nu zonder zorg en pijn
jij die alles wilde delen
hebt het aardse terug gegeven
maar je lach en ogen zijn gebleven…
Wiedewiedewiet
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
969 ik vergeet waarom ik wilde vergeten...
maar ook dat lukt me niet!
Wiedewiedewiet.…
de kleur van je ogen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
837 exact
de kleur van je ogen
kan oproepen, in een vingerknip
niemand treft schuld,
dat we niet meer samen zijn
mijn hart voelde licht
je woonde er dag en nacht
je was liefde,
gratie… maar ook verwarring
en als ik nu droom
dan mis ik je, vergeten kan ik niet
dan denk ik
aan je prachtige ogen, met daarin
mijn eigen pijn..ik zag ,
je wilde…
Kant
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
528 iemand op het terras
wilde het hebben over Kant
ik wist er niet veel van
gelukkig wel dat hij altijd
dezelfde wandeling maakte
van zijn huis naar een punt
en weer terug
kwam ik dus goed mee weg
door dat te weten maar
ergens overviel mij een soort
treurnis en een gemis aan Kant
en wat hij dacht, vertel mij
ik weet het niet
maar…
Het lang warm gras
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
536 wij naderden
lieten glinsteringen los
vonkten in het donker
dauwden
in ochtendschemering de wei
langs bosrand met zonnesluiers
kozen
wilde bloemenkleuren
lopend in het lang warm gras
zaten
avonds uit te rusten
op het strandje bij de plas
een rode zon
in langzaam ondergaan
haar vonkenregen moedigde ons aan…
De elementen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
481 Wind in vol element zweept wilde golven
die met hun witte haar woest in de war
zich storten op het weerloos strand
dat wegvlucht met veel stuivend zand
maar steeds meer wordt verzwolgen
ik loop langzaam
sluit mijn ogen
luister naar
het grof gebulder
lik het zilt
van mijn lippen
en voel me
slechts heel nietig…
iets niet zeggen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
626 je wilde iets zeggen
maar je wist niet wat
dus je zei niets
en later had je spijt
had ik zelf maar iets gezegd
dan waren er tenminste tranen
maar wel te laat
waarom ben je altijd te laat
zeg eens iets voor de verandering
want je zegt niets, waarom zeg je niets
ik ben kwaad zo kwaad als ik ben
op de zwarte regenwolken vandaag…
Naar onbewoond aldaar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
501 ik wilde je omspoelen
een tropisch eiland
van je maken in de oceaan
zongele stranden
wit blauwe golven en
jouw koesterende handen
maar ik kon je
niet scheiden
van het vasteland
onze wortels
reikten dieper
dan alleen hand in hand
nu vliegen we
twee keer per jaar
naar onbewoond aldaar…
Een handje zwart
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
522 ik wilde weg uit grijs
ben met wit begonnen
maar verdwaalde in het licht
heb wat schaduw genomen
om de grote vlakken
met structuren in te tomen
met een handje zwart
ben ik gaan contrasteren
heb belangrijke accenten gezet
scherp is nu de toekomst uitgelijnd
tussen zwart en wit leeft heden
langzaam grijzend tot verleden…
Spiegelbeeld met pijn
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
635 Spiegelbeeld ik heb een vraag
Een beetje minder pijn vandaag
En niet zo agressief
Iedereen is voor mij zo lief
Maar het maakt mij zo kwaad
Omdat het steeds nog niet gaat
Wanneer word ik weer de oude ik
Ik zit gevangen in mijn lichaam het gevoel dat ik stik
Spiegelbeeld dit wilde ik even aan je kwijt
Mijn geest woelt en ik zit met…
Mijn eigen tijd raak ik kwijt
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
582 Alleen mijn bril nog
Is me eigen, die mij
Het zicht verschafte
Toen mijn ogen niet
Meer wilden -
Vrouw en kinderen afgepakt
Door bittere tijd die
Ontegenzeggelijk voorbijkwam,
Vrienden van mijn generatie
Ontvielen aan grijprage handen
Van magere hein, hapjes die
Immers niet te versmaden waren;
Van mijn tijd ben ik de laatste…
wezenlijk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
458 in de diepste meanders
van ons bestaan
leunen we aan tegen
wie we wezenlijk zijn
sluimeren schoonheid
en wilde dromen
pakken we uit met
onze kwetsbaarheid
reizen gedachten over
de pijngrens heen
vinden we weidse horizonten
zeggen we het onzegbare
in onze blikken schuilt
de tweespalt die ons
zal verscheuren…