6044 resultaten.
nachtzweet
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
438 zij kwam in de kortste nacht
en ging pas weg, nadat
het langste uur zijn tijd verloren had
het licht ging uit,
maar het moest toch echt zo zijn,
de pijn om haar verlies verliet me niet
het bleef maar grote gaten
knagen
petje af voor vader tijd
want hij weet hoeveel spijt
er in doorwaakte uren past
ach
hij hoeft het niet te laten…
Kind in niemandsland
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
448 Beneden lijkt alles onbewogen
in de nog onbewerkte grond,
evenwicht in een verzwegen
landschap, broosheid tekent
halo’s rond de zonneogen, die
aan het licht willen ontsnappen,
met deze aanhouder wint de
grond aan eigen dankbaarheid,
dat kind met haar oneindige
dromen zijn onze tolk waarop
de tijd zich opricht, waarvoor
het prikkeldraad…
Actief wachten
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
524 Ik wacht op jou,
Maar je komt niet:
Mijn ogen gericht
Op de wijzers van de klok
Die langzaam voorwaarts gaan,
Maar jou zie ik niet verschijnen -
De tijd verstrijkt en ik
Word het wachten moe;
Ik besluit het actieve wachten
Op te geven, en leg mij
Te ruste, sluit de wachttijd
Buiten, heb er niets meer
Mee van doen,
Maar voor…
Onderweg
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
609 Achter het stervend licht
- hinkend tussen losse sporen -
dwaalt een levensloop van
aangespoelde eenzaamheid.
Onuitgesproken woorden
waaien langs de einder
mee met golven, meeuwen
en een eeuwigheid in gedachten.
De nacht ontkleedt de uren
weet het puurste te ontleden
op het vederlichte voile
van een stiltedroom
en uit de fijnste draden…
Honingzwammen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
475 Daar liggen, een verslagen legermacht,
zwarte schimmeldraden vreten door de stammen,
bomen, geveld door gele honingzwammen.
Nu heel het beukenbos is omgebracht
blazen duivelzwammen sporen
over heel dit continent. Er wacht
het hoge leven een koude nacht.
Schimmels grijpen, vreten, boren.
Uw beeld waart in mijn bestaan
als een wrede schimmel…
Het kind
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
496 De wolventanden van de tijd
Hebben genadeloos het kind
Uit mij weggevreten,
Het levend karkas
Dat overblijft levert
Voortdurend strijd met
De weerspannige werkelijkheid,
Waarvan niet veel meer overblijft
Dan een groot vierkant in het zwart
Dat mijn wereld verbeeldt,
En een grote zwarte zon
Waaruit licht gezonden wordt
Vanuit…
drempelfeest
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
472 nu ik struikelend de drempel neem
de mat verwijt dat hij te veel
en te dichtbij
mijn voeten veegt,
laat mijn uitgestreken gezicht
haar plooien vallen
buiten schallen immer
weer
de bommen van de nacht
ik sta op wacht en lach
problemen zacht…
Nursel, Nursel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
476 Prachtige kijkers
Met een wonderschoon
Palet van wel duizend
Kleuren bruin, zo onnavolgbaar
Op hun plaats gekomen,
Ogen die vanaf je geboorte
Nog nooit hebben kunnen zien -
Je hebt geluk gehad, zeg je,
Dat je niet op latere leeftijd
Het zicht in je ogen
Verloren bent, dat is veel erger;
Terwijl ik je bij je hand neem
En samen…
De beeldbedenker
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
526 De beeldbedenker die vorm geeft
Aan gedachten die zo maar opkomen
Als de taal met woorden en klanken
Te kort schiet, het volledig af laat weten,
Die een zilveren spiraal maakt
Die tot in de hemel reikt,
En de diep doorleefde druppel door hem
Gehouwen uit doorzichtig albast
Dat met zijn gefilterde licht
In de voren van moeder aarde…
Het is juist goed
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.985 Het is juist goed
dat ik de glorie derf,
daardoor moet
ik iets goeds maken voor ik sterf.…
In-zicht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
521 Leven dat gedragen wordt
Door draden gesponnen in
Het spanningsveld van
Licht en donker,
Van aantrekken en afstoten,
Van er totaal door omgeven zijn,
Van opgaan in het licht,
Of onder te gaan in het donker,
Dunne grens van waarheid
Die schuurt, een beetje wrang is,
Maar wel raakt aan de werkelijkheid…
na Parijs
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
556 ogenschijnlijk is er rust
in weergekeerd ademen, opgelucht
bevrijd en kwijt, door harde dagen
niet alleen een naam: zijn klank is nooit
vermoord
niet alleen het vrije woord is ruw verstoord
door zwaar geweld
het potlood tekent bloed en geldt
rond zwarte rouw
maar trouw aan alles dat waarachtig is
druipt de vernis
van valse preken…
Horen, zien en zingen
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
485 Ik hoor de woorden
Die klanken zijn geworden,
Ik zie je sprekende gezicht;
Ik zing de noten die
Je mij hebt toegeworpen,
Gewoon hier, tussen de
Regels van mijn gedicht…
Erg veel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
563 Duizend wolken bevolken mijn hoofd
het zijn eigenlijk watten
waardoor ik de werkelijkheid niet meer kan bevatten
duizend dingen zingen rond in mijn hoofd
ik kan mij niet meer concentreren
dat koor verstopt mijn gehoor
duizend woorden heb ik in mijn hoofd
ze staan allemaal in de weg
maar zijn verdwenen voordat ik wat zeg.…
Pestmasker
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
495 Wijd uitlopende kraaienneus
Niet gevuld met geurige kruiden
Maar met het gif waarmee
Jij je woorden naar mij
Afvuurt en mijn eigenheid
Vernielen wil - je vermoordt
Een mens, mensenkind,
Je weet niet wat je doet,
Van achter je masker
Dat de werkelijkheid
Verbergen wil,
Want stel je voor
Dat je herkend wordt,
Je moet er niet…
rotgevoel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
559 ik denk aan daar
waar honderd kinderen
armpjes strekkend
in
geschokschouderde
hoop
ik denk
aan daar, in lichtstad donker
bloedgedrenkt
ik denk
te veel en laat
mijn woorden
staan…
Krakend geweten
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
456 Apen hebben geen benul,
Zoeken er al jaren naar,
Te vergeefs,
Maar bij mij kraakt
Het geweten onder het
Gewicht van dit
Pijnlijke grensland,
De onzichtbare rivier
Die onder mijn leven stroomt,
En af en toe zachtjes begint te kraken
Onder het gewicht van goed en kwaad,
Alleen maar om aan te geven dat het
Er om gaat hoe je in…
ik niet
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
509 ik hoorde woorden over sawa’s,
hoe een kind in hunkering naar meer
dan moeder, zocht in windsels
stil verdriet
ik had dat niet
mijn moeder uitte zich slechts stroef
met scherpe sneden brood
het mes op tafel liet ze schrapen
maar toch werd vaak het heft
haar wapen en het ging
soms hard, bij ieder woord
ook zij
probeerde goed te zijn…
Verdronken in later
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
514 De onschuld van het
Spelende kind dat
Geniet van zand en water,
Zon en buitenlucht,
Wordt bij het groter worden
Vervangen door de ernst
Van dit leven: zorgen voor
Later, alles op zij voor later,
Voor de toekomst die er
Hoe dan ook geslaagd uit
Moet zien - met het oude lijf
En de oud geworden geest
Als levend bewijs dat later…
Achteruit de toekomst in
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
649 Altijd met het gezicht
Naar het verleden
Dat ik voor alsnog
Niet los kon laten,
Dat tot dusver alles
Overheerst, domineert
Alsof de toekomst in het
Geheel niet bestaat,
Ben ik uiteindelijk
Zonder het zelf te beseffen
Achteruit mijn toekomst
In gestruikeld, mens geworden
Met de rug naar de toekomst…
Vissen en vader
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
597 Het kleine joch schopt steentjes
voor zich uit fluitend op zijn vingers
verschrikt hij vogels aan de waterkant
waar hij de vissen voert, azend
op grote vangst, ’t liefst een karper
of dezelfde snoek, die hij met vader ving
hij zou ‘m herkennen, die blinde vlek
en de ring van vuur achter zijn angst
in zijn handen ligt vaders favoriet…
Bahnhofsmission Bonn
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
488 Beethoven prijst de klokken van Bonn
Om hun denderend zwenken, schrijft Anna,
En zij weet waar ze het over heeft:
Terwijl de kolkende zaterdagdrukte
Van wat toen nog de Duitse hoofdstad was
Zich eindelijk te ruste begeeft,
En anonieme mensen weer gewoon
Mensen worden met misschien wel
Een heel gewone naam die tot dusver
Nog nooit…
Geluidloze stem
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
539 Misschien dat het geluid
van jouw stem
in mijn ademtocht
steeds anders klinkt
dan voor jouw dood
in al mijn dromen
maar het is ook niet
onwaarschijnlijk
dat in de stilte
van de duisternacht
jouw stem geluidloos
veel verder komt
dan ik dromend
durf te hopen
in alles wat ik denk
keert stilte terug.…
Beethoven drinkt thee in Bonn
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
460 Beethoven prijst de klokken van Bonn
Om hun denderend zwenken, en hij weet
Waar hij het over heeft:
Terwijl de kolkende zaterdagdrukte
Van wat toen nog de Duitse hoofdstad was
Zich eindelijk te rusten begeeft,
En anonieme mensen weer gewoon
Mensen worden met misschien wel
Een heel gewone naam die tot dusver
Nog nooit iemand was opgevallen…
het eerste restje sneeuw
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
511 zo halfweg de winter al op weg
in voorjaar, bloemen bloeien
onder ijskoud toe
bedekken
in de bekkens van de nacht
vervielen druppels zacht tot vlinders ijs;
het grijs geweten van een oude man
die krachtloos
wetend wat hij kan
vergeten en opnieuw op weg in bijtend
zout
zijn voorland op mag meten…
In steen geschreven
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
486 Die al zo lang
Zijn eigen ik is
Kwijt geweest, zoekt naarstig
Naar wie hij geweest is,
Wie hij geweest zou kunnen zijn,
Naar waar hij gewoond heeft;
Een steen kiest hij uit
Om in contact te komen
Met de materie, in haar
Te vinden waaruit hij bestaat:
Hij pakt de steen, legt zijn
Hand op haar, en voor hij
Begonnen is met het…
Al tastend
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
540 tast u ook wel eens
in het duister
of minstens zoekend
in een vreemde schaduw
ik luister dan
zo scherp mogelijk
naar elk woord, soms
maakt het me schuw
immers ik zie geen ogen
of zij zich al dan niet
op mij willen richten
of zomaar kijken in de nacht
ik word dan meegezogen
in ondenkbare gedachten
het voelt soms, als teder zacht…
Opname
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
476 Legio beelden worden
Door een vleesgeworden
Camera in mij opgenomen,
Net als de werkzame stoffen
Van wat medicatie heet,
Ontelbare gedachten worden
In dit brein geboren,
Er in genomen voor de eeuwigheid,
Om te voorkomen dat ze
Een voor een naar buiten komen,
Doch de opslagruimte is beperkt,
En als de hogedrukkraan open knalt…
Botjes
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
534 Voortbrengsels van mijzelf
Zijn het, de gedichten die
Als botjes bekleed
Zijn met vel -
Uitsluitend mijn eigen vel,
Waarvan teint, blos en
Gevoeligheid helemaal
Van mezelf zijn, zo hard
Komen ze bij jou binnen,
Omdat ze honderd procent
Echt zijn,
Zonder dat ik er ook maar
Iets hoef bij te verzinnen…
aurora
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
525 het wiegt en weegt haast niets
als meeuwen, langs hun kustlijn op thermiek,
de zonnewende nog in oorsprong
licht
een mooi gezicht tekent zich af,
langs Noordelijke lijnen breekt haar kleur
in golven, volle-manig rond haar aangevroren graf
haar haren en haar lach, vertekenen in rood
de stille dood
van oude winters…