2934 resultaten.
Als de bomen blozen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
570 Als de bomen blozen
kan ik maar niet wennen
of kleur bekennen
dat de natuur hier voor kiest
afsterven maar toch niet
huilen om wat je verliest
dan als de bladeren vallen
tussen het krakend hout
komt een pad van goud
nu ik daar op loop
doe ik mezelf een wens
blijf veranderen mens…
HET RODE VERLATEN
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
1.028 morgen roept oktober
rond de ochtend kleuren nachten valer
eenzaam, gestorven in dat loze uur van wachten
vanuit het oosten raast de herfst al eender
met een open dag
de blik door het raam verraadt herkenning
en gespitste oren vangen reeds de oude roep
uit vroeggeboren nevels
overal
waar afscheid blaast
leg ik rode bladeren neer…
Vaarwel.
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
554 Die buigen voor het afscheid
en zachtjes hun tranen wiegen
als een allerlaatste groet nu de
zomer plaats maakt voor de herfst.…
De Zomer Voorbij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
764 maar de lucht grijst
en de wind wakkert aan
een rilling loopt langs mijn rug
jaren vervagen
het kind in mij loopt voorbij
verliefd, geliefde en weer alleen
samen met mij
herinneringen
even nog maar zal het duren
leven verlangzaamt
en winter
kil streng en geduldig plukt later de vrucht mij
maar eerst nog
gelukkig
is herfst…
oktoberlicht
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
700 bladeren dobberen in stemmige tinten
door een stille sloot, drijvend langs
een verwaaide boom die gaandeweg
doorzichtiger wordt, in mild oktober
licht nu brozer wat eenzamer lijkt
zoals hij roerloos naar 't water staart
bij vlagen naar zonnige dagen reikt…
herfstweefsels
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
586 overal verschenen lichte huizen; vol van zon
een overvloed aan witte draden spon
hun sprookje in de bomen
hoe dood toch schoonheid weeft
in weergaloze rondingen, doorschoten met die pijn
om wat verloren lijkt
als dan herfst in volle kleuren prijkt
verliest die glans de euforie
van immer jong en levend zijn: de evenknie
van lente
sluimert…
symfonie van de herfst
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
742 begonnen
van een nieuw seizoen
Zomerbloemen zijn uitgebloeid
Bermen kortgesnoeid
Alleen het gras blijft altijd groen
Wolken grijs en grauw
spelen met het hemelse blauw
Dan dalen regendruppels in
glinsterende parels
op de aarde neer
en de fluistering
van de wind
het lover laat dansen
als ballerina's op
Tsjaikovski's Zwanenmeer
De herfst…
Een herfstig hart
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
490 Een houten kleed
in gebaren slechts wat wijn
alles lijkt gebroken in een oud
herfstig hart
tegen het raam plakt een
stukje opgewaaide dood
het terras staart groen
het is mos, het zachte
van het geniep dat
me laat vallen
in de herinnering
van een vergeten zomer…
in het land van ruïnes
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
548 ik wil groot zijn
in het land waar ik van hou
mijn eigen ingetekende maat
staat pardoes wanneer ’t geluk
als klevend boter uit de hemel valt
het beste van het niet zijn
krast de staar van mijn netvlies
zoals ik ga - door een groot komkommerveld
waar ik de kleinste voor het laatst bewaar
overwinningen zonder zege
is als het grijs tussen…
Heimwee naar de herfst
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
657 Nog is het geen winter
Het loofbos heeft zijn herfstjas nog aan
Zo aan het einde van de dag
Tovert de natuur ons een fraai schouwspel voor
De laagstaande zon, het glinsterend lover
De mistige deken die over de landerijen hangt
Dra zal de kou invallen
Nu nog is het buiten aangenaam toeven…
Herfst heet je
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
621 Gewoon als woord weet ik geen mooier
of jij moet een woord zijn
en herfst zijn.…
Herfsttij
netgedicht
0.7 met 3 stemmen
512 Een zomer sterft weg,
gedaan met het buitenleven.
Een spin wacht geduldig in haar web,
het doodskleed is reeds geweven.
Zomergasten vluchten,
de schaduw van de avond
werpt zich gulzig op de late dagen
alsof de julimaand nooit bestond.
Koudvuur van het aangezicht,
bloeddoorlopen, koperkleurig,
gehuld in de geur van aarde,
met een stem…
De dood als een concept
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
475 het broze leven herkent de zwaluw
die aflatend het tij laat vieren
om dan toch te vluchten daar de
nieuwe kou te striemend
voor hem zal wezen
de dood als een concept in een
oude jas kleedt de jaren magerder
dan de tekenen van de herfst die
de bladeren ontdoen van de titel
dat schoon ook schijn kan zijn
geen minachting van het seizoen…
zomersterfte
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
541 er schuift een wolk langszij
ze duwt de zon naar achter, tot
een vale kleur haar koperrode
glans bedekt
overal valt bladergeel
overal is licht
in het vergezicht van lang geleden
huilt de winter
om wat toen -is aangericht…
ook na de bloei
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
738 de derde bloei dit jaar
geurt zacht, de struik
brengt ons terug
bij eerder tijden
na waanvoorstellingen
van strijd
valt onze wereld stil
om wat een herfsttij
nog laat blijken
maar ook als storm raast
over al wat was
zeg jij me nu
dan wil jij me naar
rustig water leiden…
spanne
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
464 waar mist licht verschuift
komen tijdsbeelden samen
een vogel rust zacht…
Weemoed
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
684 Als mijn ogen herfst schilderen
als een warm voelend stilleven
tijdloos in zijn voortbestaan.
Spinnen hun web weven tussen
de laatste herfstbloemen hun
mooiste creaties willen tonen.
Waar stilte zich nestelt tussen
de bomen in late zonnestralen
die zachtjes wiegen op de wind.…
wisselen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
478 nu de zomer daalt
vindt verkoeling zijn adem
in witte wolken…
Ach die warme herfst
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
663 Nu loopt men weer te zeuren
over de mooie herfstkleuren
de boombladeren blijven te lang groen.
De zon in de zomer bijna niet gezien
laat zich nu van een andere kant voelen en zien
in een maand dat zij dat niet zou mogen doen!
En zo heeft ons land een gespreksonderwerp
over herfstkleuren,
de zon en de heerlijke warmte
maar zeg nou zelf:…
Als een roos
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
756 Nu in de herfst van mijn leven
koester ik de liefde om me heen
mijn blik richting de zon om als
een roos nog even te kunnen bloeien…
wind
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
476 zelfs de vogels dwarrelen
hun witte buiken beurtelings gekeerd
in lichte flitsen kleurt de zon, vrij spelend langs het dons
geen waterkou rond zachte vleugels
boven bomen hangt het aardse van de weg
daaronder schemert schaduwleed
in krullen
rond de oudste stam
er blaast een zucht, tot lucht gekeerd
en bladeren vereren thans een storm…
Herfst (haiku 3)
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
595 Het laatste blaadje
verrijkt het kleurig grasperk
en kust het herfstkleed.…
laat september
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
519 het leven een tijdlijn
die ons bindt, een gegeven
die je zonder liefde niet vindt
laat september, de komende dood
huilt in het groen de wind beeldhouwt
de polder in een verloren segment
de horizon verlost van schuld staakt
de zichtbaarheid en verhult zich
in een zilveren nevel waar meeuw
en kind gezamenlijk sterven
er is geen eind als…
septemberdagen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
624 ganzen klonteren weer samen
bomen raken stilaan in de rui
spinnen weven glinsterende
parels tussen kleurend lover
een vlinder dwarrelt nog laat
de zomer uit
net als ik weer gedompeld in
wazig geslonken najaarslicht…
herfst dakloos
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
581 bladeren drijven
wie nu nog geen huis heeft, zal
er geen meer krijgen…
verkleuren
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
507 afscheid van zomer
avonden kleuren zachter
klaprozen gloeien…
Brakke dijken en natte voeten
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
575 de aarde doorweekt, de luchten grijs
zo luidt het verhaal van donkere dagen
het seizoen van regen en wilde vlagen
van brakke dijken en meeuwgekrijs
naaktheid alom, het landschap schraal
de geploegde akkers dromen al
en bomen kleumen in naakt verval
met natte voeten en kruinen kaal
toch hoor je buiten de straffe wind
nog vrij van depressie…
weerschijn
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
554 kille herfstdagen
boven alles een zonnebloem
daaronder sterft het…
Indiaanse zomer
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
761 Ik dacht net aan je,
tedere nimf
De zoete leugen
fluisterde je in mijn oor
alsof je iets wilde opbiechten
Je woorden betoverden me,
ik werd opnieuw bijna vijftien jaar jonger
voor de zoveelste keer vanochtend
zag ik
de lachende engel in je oog
zijn vleugels wassen…
de dood als nerf
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
524 mijn wil, de dood die ik zoek
al staat het gekrast in mijn nagelriem
de gesp, de gesp was te scherp en wellicht
te begaafd om mij te personaliseren
in een besef dat geen geweten kent
terugkomend op de dood, de nacht is geen
huiler maar oogt zeer voldaan nu het blad
in haar nerf het sterven heeft herkend, ik hoor
een galop, de herfst davert…