Netgedichten over lightverse

Van top tot teen heeft zij zich volgehangen met parels diamanten en met goud. Maar desondanks blijft toch haar koppie oud; geen kerels meer die echt naar haar verlangen. Ooit had ze borsten in haar bloesje prangen, (jawel het was een aardige bos hout) helaas de boel begon al gauw te hangen ondanks de diamanten en het goud. Die ontevreden…

Geen zuchtje wind, de zee is spiegelglad in ‘t Oosten krijgt de kim een gouden gloed het doodtij hunkert al weer naar de vloed de maan heeft het op één haar na gehad. Wat grutto’s zitten spetterend in ‘t bad zeehondenmoeders passen op hun jongen een bruinvis maakt wat dolle dwaze sprongen de kiekendief is ook al vroeg op pad. Wat kluten…

In heel mijn leven kwam ik er één keer dat was genoeg, toen wist ik het meteen; want zoals jij bent, zijn ze er echt niet meer: ‘k Verloor mijn hart op slag in Sint Jansteen. Ik zag je lopen door het boerenland, de Zeeuwse klei in klonten aan je klompen; je had een Lakenvelder aan de hand en zong zo lief ~van-simpe-sampe-sompe~. Mijn hart…

Hij was wel haast voor galg en rad geboren Zijn Pa was kraker, moeder zat als hoer Zijn oudste zuster en zijn grote broer Die jatten om hun coke te kunnen scoren Hij was zo rond de dertig aangeland En toen al bollebof in de penoze Een moordje links of rechts deed hem niet blozen En van het afpers vak had hij verstand. Maar toen kreeg hij…

Mijn moeder had acht zusters en vier broers. Hoewel ze onderling heel veel verschilden, bevoeren ze aan ‘t eind dezelfde koers. En wat het noodlot (of het toeval) wilde: De oudste gaf het eerst de pijp aan Maarten. Het was de jongste die het laatst verstilde. Dus al met al kwamen er dertien kaarten in een bestek van pak weg zestien jaar…

Ik heb vandaag een kikker horen kwaken en ook al weer een vlindertje gezien. Wat dood leek dat blijkt nu weer te ontwaken; ‘t lijkt mooier nog dan wat het was voordien. Dat is niet waar, maar toch ook wel misschien, want word je ouder, ga je anders kijken (daar boven is het ook wat minder kien) zodat wat rest veel mooier nog gaat lijken.…

Toen ‘k jong was, was ik echt een rooie rakker Voor ~eerlijk alles delen~ op de bres Meer AOW voor ouwe lul en bes Een uitkering voor elke arme stakker Maar ja, dan raak je in een groeiproces De scholing er behoorlijk afgebracht Een maatschappij die blijkbaar op je wacht Dus luister je Klassiek in plaats van Jazz Voor ik het wist ging ik…

De tulpenboom voelt drang om uit te botten, verdwenen is haar matte winterkleur. Ik zie al merels in een plas ravotten en ruik zelfs af en toe een lentegeur. De treurwilg is gestopt met treurig wezen, zijn slierten kleuren heel voorzichtig groen en rond zijn takken buitelen de mezen, zoals ze dat alleen in ’t voorjaar doen. De Kerria…

In Groningen is er een wolf gezien Hij loopt er in zijn eentje rond te dwalen En kijkt of hier voor hem wat valt te halen Aan haas, konijn of schapenbout, misschien Nou één wolf is bij lange na geen roedel Maar met die beesten weet je het maar nooit Er is met hen al heel wat afgeklooid Uiteindelijk kwam men van wolf tot poedel Of stel je…

Duke Ellington die heeft het ooit geschreven en Hodges heeft het prachtig gesoleerd. Dat kon ie goed, er klonk geen noot verkeerd; hij liet zijn alt-sax ingetogen zweven. En Ella wist het ook zo mooi te zingen. Hoe zij het bracht dat konden er niet veel: Lichtvoetig maar toch ook sentimenteel; in Ballad-tempo wist zij nog te swingen.…

Kamelen waren waardevolle dieren, vooral in de Arabische woestijn, want op hun ruggen reden Arabieren naar Mekka om bij Mohamed te zijn. Die beesten waren goed voorzien van spieren en vochttekort kreeg ze welhaast niet klein. Kamelen waren waardevolle dieren, vooral in de Arabische woestijn. En wou je rap in een oase zijn, dan kon je best…

in het slootje lag een bootje  varen naar de grote plas  ze trokken daar een strootje  wie t eerste in z'n blootje ging uit moeders schone was  met wijdse blik verkenden ze al de zó natuurlijke attracties  heuvels, bos en waterval en wat een schik bij 't zien vooral van elkanders rijzende reacties als hoff'lijk heer roeide hij stevig…

Ik heb de stad ver achter me gelaten en slenter kalmpjes op de Mookerhei. ’t Is middernacht, je hoort geen schaap meer blaten en zelfs niet eens het zoemen van een bij. ‘k Loop mijmerend wat voor me heen te praten tegen de sterren en een sikkel maan; de Melkweg is de hemel aan ‘t bestraten en Venus heeft haar bruidstoiletje aan. Het Universum…

Hij vliegt welhaast nog sneller dan het licht. Je ziet hem echt de tuin niet binnenkomen, maar dan schiet er wat roods tussen de bomen met zwart en wit, het is een pracht gezicht. Dan landt hij, ja hoe krijgt ’t ie ’t voor elkaar, precies aan ’t einde van een sinus-boog (het was haast niet te volgen met het oog) in ’t hoogste topje van de hazelaar…

Ze waren van de Zwartekousenkerk. Als iets naar blijheid rook was ’t al verboden, qua vreugde leefden ze zwaar in merode; het motto in ’t gezin was: ~Bid en werk~. Maar Lodewijk de één na jongste zoon (ze hadden er totaal een stuk of negen, een grote kinderschaar was ’s Heren zegen) had moeite met dit muffe leefpatroon. Na achttien jaar…

’t Is weer de tijd van de lichtblauwe brieven ze vallen altijd zachtjes op de mat, maar ja dat doen professionele dieven, die gaan geruisloos op het roverspad. Mijn handen vangen altijd aan te trillen zodra ik zo’n couvertje openmaak en wat ik lees doet mij vol walging rillen terwijl ik diepe afschuwzuchten slaak. Ja, de vakantie gaat aan…

De Werelddag Voor Vrijheid Van Muziek. U denkt beslist: ~Toe zeg, kom nou toch even, dat zal ik potverdomme nog beleven, 'k bepaal met de muziek zelf mijn ethiek.~ Maar menig Duitser zal beslist nog weten dat wat niet arisch klonk ~Verboten~ was; ook Mendelssohn gaf in die tijd geen pas. George Gershwin, in de States toen uitverkoren, die…

Mijn zoon droomt van zijn carrière : bekend te zijn, gewoon, zomaar, voor iets, het geeft niet wat mits wel in 5 minuten klaar. Mijn dochter copieert verhaaltjes van het wereld wijde net die met een eigen sausje onder haar naam weer worden terug gezet. En ik, ik oefen bloedig, ik schrap, herschrijf, verander en voeg toe, totdat ‘…

Namen onthouden kan ik niet gezichten nog veel minder maar dat is al. Want heel gelukkig ben ik zo vreselijk goed in alle andere en veel belangrijkere zaken. Vandaar dat ik, direct na het ontwaken, mijn spiegelbeeld toespreek “Je ziet er weer puik uit vandaag, je mag er duidelijk wezen ». Ik zeg het onverbloemd, mijn licht onder…

Mijn dochter is toch zo geweldig, ze doet het toch zo goed. En ja hoor, Mieke meid, de jouwe mag er ook best wezen. Maar tussen ons gezegd en stil gezwegen en Joke, zeg het Mieke dus maar niet, persoonlijk ben ik eigenlijk van mening “ het is me toch een stuk verdriet”.…

in de ruimte tussen woorden en gedachten  leeft de dichter zich uit  met vleselijk genot sterfelijk want de volgende dag  resten slechts de woorden, de botten van de gedachten, het vlees is al verrot een gedicht gelijkt 'n geraamte gereed voor forensisch onderzoek door aspirant-gedachtenlezers met een dichters-woordenboek…

De zee ontving het leed van jaren daarom ook smaakt de zee zo zout je kunt daar op de tranen varen het is een poel van jammerhout Probeer het maar eens droog te houden wanneer rondom de storm weer woedt het kucht en drupt, je wordt verkouden pak je warm in, dan gaat het goed. Met warme jas en lieve mensen kan men de schade overzien elkaar…

De pen valt met regelmaat uit mijn hand en ik overdenk zo haal ik nooit de krant.…

eens op de schaduwkant gelet van wat de kerst ons ook kan brengen het kaarsvet dik op het dressoir de klit in 't krullend engelenhaar een kerststal hangend op half zeven en in 't stro geen greintje leven een dennenboom in vuur en vlam de herder en het schaap zijn lam stilaan lijkt elke glans nu henen de kerstman op z'n laatste benen…

Mijn lentes zijn gevuld met zang van merel,lijster .....vink en mees Het zijn kille winters die ik vrees hun stille afwezigheid in tuinen,langs bermen Het zijn m'n oren die ik wijd open zet zo ook mijn hart bij klanken van voorjaar Hoeveel herfsten.... dalen vogels neer om zich te voeden aan het rood van bessen? Niet alleen…

Linker neusgat dicht, oor vol fluitgeluid en op mijn hoofd hamert een kingsize heikraan wijl ijzervijlsel mijn keel schuurt. Het brood is op, en de honing, en er is nog één aspirientje. Als ik stil blijf liggen, voel ik amper de nachtelijke kuitkramp en elke wervel in mijn rug creëert torturen die blijven duren. Maar het brood is op,…

Woorden zijn rare dingen. Soms huppelen ze zomaar door het landschap en vang je ze moeiteloos met het kleinste vlindernetje. Dan weer heb je de zwaarste wolvenklem van doen om de buit binnen te halen. Toch ben ik dolletjes op woorden… … en zij soms ook op mij.…

oud en wijs paraboolt hij door de nacht, de maan. hij waakt over de aarde en spant zijn stralen, tot sterren toe en kijk hoe rijk ze zijn daar boven. het duizelt van zilver en goud maar onbereikbaar als mooiste meisjes zijn ze. gedoken in mijn dichtersjas droom ik van vederlichte lichtgedichtjes. over de maan welteverstaan.…

Onweerlegbaar in bescheiden termen gaat ze liggen elk kwartier in schaars geklede wegen van het schaduwbeeld sta ik gedompeld in haar krijt, wat klinkt in onvoorzichtigheid te besluiten, want de gekozen draad ben ik weer kwijt maar zij draait er middenin, zij keert zich van de binnenkant naar buiten , er bestaat geen enkele weerstand…

Bladergoud van dekens markeren het verouderd bos wind in koperen regens, nevels beheersen de gedachten oktober spreidt z’n ziel in het eerste schrale licht, Schaduwen, nog begraven onder het natte mos, ze woelen als tentakels tussen wortels, hongerig naar voedsel wat de laatste zomer heeft gebracht, roerloos drapeert de mist zijn vitrage…