22311 resultaten.
Contramine
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
491 Wie kent die brombeer nog
uit Pietje Bell
die zuurpruim was de personificatie
van nooit eens ja maar altijd
die negatie
van homo ludens in de contramine
da capo in mineur tot aan al fine
hij had als buurman niks óp met dat stel
die schoenmaker, met zoon voor galg en rad
avonturier, maar met een gouden hart
als bendeleider van de hand…
Onnatuurlijk
snelsonnet
3.5 met 13 stemmen
783 Men dreigt het Dolfinarium met straf
Omdat ze van hun zeezoogdieren vragen
Zich alsmaar onnatuurlijk te gedragen
Nu leert men ze dus vast die kunstjes af
Ach, laten wij ook stiekem blijven wensen
Dat dit ooit mogelijk zal zijn bij mensen…
Pas als mijn voeten pijn doen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
761 Pas als mijn voeten pijn doen
mijn handen willen grijpen
er een ijzige wind staat
koude golven over mijn lichaam
de zon op mijn voorhoofd brandt
en ik doorweekt ben van de regen
pas dan zal ik jouw in de ogen kunnen zien
we zullen wandelen in dezelfde ruimte
dezelfde hoogte breedte diepte
Het sneeuwt als er sneeuw valt
het regent…
Vrolijk Pasen
snelsonnet
4.4 met 7 stemmen
768 Ik baarde opzien bij het paasontbijt
Mijn ogen zaten half achter de luiken
Je kon de alcohol nog heel goed ruiken
Toch was ik er en ook nog eens op tijd
Geen kunst was er voor mij dus blijkbaar aan
Een keertje wonderbaarlijk op te staan…
Op een hert
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
538 Een bronstig hert uit Ellemeet
Zocht zeer luidruchtig naar een date
Maar sip zei hij: ‘Wat ik ook brul,
Het aantal dames blijft maar nul’
Tot eentje reageerde met:
‘Leuk dat u ook lysdectisch bnet!’…
geen titel
gedicht
3.0 met 6 stemmen
1.380 Toch zijn het altijd weer de bomen
die ons beschutten en verstaan.
De wereld mag weer eens vergaan,
de mensheid zich te pletter dromen,
zolang hun blaren ons omzomen,
hun wortels in de aarde staan;
-van Atman tot en met Brahman
is niemand wijzer dan de bomen.
Wie heeft er altijd alle tijd,
wie blijft er eeuwig op ons wachten,
wie vangt…
Dodenherdenking
snelsonnet
4.6 met 7 stemmen
741 Het aantal Sinti, homoseksuelen
Het aantal Roma dat er niet mocht zijn
Het aantal Joden weggevoerd per trein
Het aantal dat gehoor gaf aan bevelen
Nog groter was tot mijn intens verdriet
Het aantal dat het ook gebeuren liet…
Ambetant I
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
462 En dan waren alle vogels plots daar
Die mij van boven tot onder toezongen
Die mij dadelijk beseffen deden
Je kunt deze niet laten
Alsook de zwarte rook
De late rook voorwaar
Een weigerende lucifer
Zeker en vast was daar
Dat zwaar occult signaal
Sindsdien ben je een dienaar
Een vrije metselaar van woorden
De schone schoonheid vrijer
Onder…
Kom, jij, kom
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
429 Hij blijft zitten onder de lange uithalen
waarmee ’t volk hem smeekt te komen;
met verwende lijven en naïeve dromen
verlangen zij naar vrede in hun leven.
De vraag wat zij daarvoor willen geven,
wordt ontweken door op hun gebeden
te wijzen en hem met liefde tevreden
te stellen en honderd kruizen te slaan.
Aldus bezweren zij hem wel te verstaan…
Oude gedachtes
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
461 Een ontheemde herinnering
als de trappist op de fiets
met het korte rokje achterop.
Door die oogharen leven in
het landschap waar de scherven
waren komen te vervallen;
alleen de seizoenen horen
als het niet te onderdrukken
verlangen om weg te gaan,
en het versieren van de echte
werkelijkheid als een beroep
op de zinnelijke verbeelding…
De man zonder geschiedenis
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
500 De man zonder geschiedenis
heeft niet veel woorden nodig;
de man met een sterk geloof
zal bidden te midden van oorlog;
de man die op de weg blijft,
de strijd van het leven afslaat;
de man die het zonder moeder
als de meeste verweesden vergaat;
de man die de onbekende is
en dit voor immer blijven zal;
de man die zijn naam vergeet…
De vervalkte stem
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
430 Achter glazen muren
het cirkelend zingen
van duizendjarigen
en laatstgeborenen;
vanuit dieptezuchten
een innerlijke keuring,
wat zal verzinken in
hoog biddend lijden.…
Een rots
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
514 Een rots ziet zichzelf
gespiegeld in het water
zolang dat maar kabbelt
en de zon in de goede hoek
van de helblauwe lucht staat.
En eventueel een enkel wolkje
of een eenzaam blaadje drijft over,
doorsnijdt de golfjes,
rimpels in de spiegelstaat
van het fossiele gelaat.
Maar het mooiste beeld blijft,
als alles stil
stilstaat en…
Rond de rode tafel zongen zij
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
449 Rond de rode tafel zongen zij
over liefde en bedrog,
door de doden omringd,
zonder verwachtingen
van deze laatste klucht.
Rond de rode tafel zongen zij
van heden en een toekomst,
door hun menselijk verleden verblind,
onder deze omstandigheden
een laatste vlucht.
Rond de rode tafel zongen zij
van hoop en de kilte van het hart…
Inauguratie van paus Leo XIV
snelsonnet
3.9 met 14 stemmen
945 Als ik vandaag geen enkel kritisch woord
In zake Palestijnse genocide
Of autocratische regeringslieden
Van onze nieuwe kerkvorst heb gehoord
Was, hoop ik, bij die installatiemis
Alleen iets met de installatie mis…
Het gedenken
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
452 Kon ik roerloos wegglijden uit de nacht;
mijn dag begint zo waanzinnig fel.
Al die ik vergeefs heb liefgehad,
al wat mijn hart doet overlopen,
door wat was, is de weemoed,
omdat alles verloren gaat;
huiveren heeft geen baat.
Kon ik slechts de herinnering verlangen
zonder blijmoedig begin,
zonder stilte in de nachten,
zonder begeerte.
Ook…
De ‘gelukkige’ overlevenden I
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
474 Willem opende de sluis destijds eigenhandig.
Om zelf niet te hoeven graven, liet hij het
onverzettelijk bloed stromen onder de laatste
bruine laarzen.
Geen verdediging, bleef altijd zijn verweer;
hij werd veelvuldig geschopt en geslagen,
zijn maag was leeg in de cel, in die dagen
voor de uitspraak werd hij verkeerd
behandeld.
Onmiskenbaar…
De vloer die stijgt
poëzie
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.167 Gejoel uit mijn schoenen
Daaronder luid geknik
Een zaadloze appel
Met een klap
Na een tik
Wat een aandacht
Wat een aandacht
God die mij bekijkt
Een zachte aanloop
Mijn veters los
En de vloer die stijgt…
Vorminhoud gebroken
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
429 Het mag wel weer eens een purperen hemel zijn,
waar de verzwegen verwijten rondzweven,
want dan heb je niks aan romantisch kaarslicht.
Terwijl dat pijnlijk poëtisch over zou komen,
met van die schitteringen in de blauwe ogen,
die van mij rood hadden mogen overstromen,
als ze dan toch tranen brachten over de nachten
dat de liefde ons bij de…
Klasse
snelsonnet
3.0 met 8 stemmen
760 De Spoorwegen een klassemaatschappij!
Ik sta mij niet meer tweederangs te voelen
Al starend naar te dure lege stoelen
Weg met die nare klassenmaatschappij!
En voor een eerste-klasse-sprinter gaan
Ze maar naar atletiek- of wielerbaan…
Kinderspel
gedicht
3.3 met 7 stemmen
2.347 Ik klim de woorden binnen
als in een boom en kijk omhoog,
voorbij de takken, blaren zo-
genaamde aardse dingen,
en denk: wie zoekt zal vinden.
Het ruikt hier heerlijk, net een vo-
geltje ben ik. Niets is onmo-
gelijk, ruisen de winden.
Zacht wiegt mijn hut. Ik word weer kind,
omringd door stille tover.
Een lied van licht danst voor mijn…
Leegte in het zicht
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
498 Probeer maar eens
de leegte in het zicht
van hondstrouwe ogen
vast te houden;
-waar hij op z’n minst zal gaan zoeken
naar de redenen waarom hij dat wel
of niet zou willen.
Hij heeft de diepte van bedrog eindelijk begrepen,
zoals hij het voldaan is gaan omschrijven;
het waren afgeraffelde streken
van een kunstenaar in dubio,
-kwestieuze…
Vaderdag
snelsonnet
4.2 met 12 stemmen
714 Ik hou normaal vooral van het gewone
Vandaag ben ik dus best tevreden met
Die sokken en die schroevendraaierset
Jaloers ben ik toch echter op mijn zonen
Ik wou dat ik op deze Vaderdag
Ook eventjes mijn eigen vader zag…
Berg op bestelling
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
441 Vermoeid zal deze god niet raken
van rationele schoonheid en orde,
de kunsten; causaal zijn de muzen
uit een verleden, het nu,
en de toekomst waar zinnen
onbepaald zullen volgen.
Het pad naar de bron is vaak begaan
met het lot van de rappe hunkeraars;
vertraagde voetstappen verraden
de gang van eeuwige twijfelaars.
Maar voor een god…
AI
snelsonnet
3.8 met 4 stemmen
790 In Groningen komt een ‘AI-fabriek’
Die de gehele regio zal pleasen
Met hyperdoelgerichte expertise
Als bron van innovatie en techniek
Men heeft over die plek geenszins getwist
Want dat had de fabriek al zelf beslist…
Trip door Noviomagus
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
419 Hoe wij elkaar gevonden hebben,
Door de stofwolken der vergane’ ;
De glorie voltrekt in vertraagde
Stappen in beladen voetstappen
Die de voorgetreden grootverleden
Zompig in druilerig landschappelijk
Verdwaalland geschonken hebben.
Ons aller mens’lijk leven, deez’
Griekse tragediën; wie den Persona
Fitte, lijven als Woninglooze leeuwen,…
Restreis en verder
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
352 Gefakkeld en getooid in de funeraire boot;
De wind plooit de zeilen, verwijlend zijn
Wij, onverschrokkenen der tranenliefde,
Onder de verspringende zonnegloedlijn.
De goden gezocht hebbende, dit verzengende,
Wie zijn wij? Geworden in dit heikele staan:
Om de sterren te verdopen, beelden troosten,
Armen en benen zoeken voor het gezichtloze;…
‘Flodvåg’; schaamteloos ontnuchterend
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
685 Schaamteloos:
schitterend in een verkeerd lichaam;
loze schaamte, schaamte als ruimte,
als niet gebruikte mogelijkheid, ergens
achteraf verstopt, of uit het oog verloren.
Ontnuchterend:
we moeten nooit te helder denken.
Zo komen alle schroeven op water
liever hoog in het ritme van de wind
neerdalen met m'n kin op de hielen.
Rotsvaste…
Was het alleen de nacht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
502 Was het alleen de nacht
die ons dichters
dichter bij elkaar bracht,
waren het slechts boze dromen
die ons overkomen,
konden zij helpen
stoom af te blazen van het leven.
Was het alleen de nacht
die donker en stilte omarmt,
verbleven eenzaamheid
en leegte
enkel onder de maan,
gingen zij voor elke dageraad
als vrienden hier vandaan…
Homo Scribo
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
581 Zit ik hier weer, alleen,
met een stijve, omdat zij
haar vingers liet glijden
over haar beeldschone
scherm. Het permanent
kietelen van fantasieën;
mijn krullen kriebelend
op haar heuvels vol lust,
kracht voelen opkomen,
om hellingen van genot
verbonden te bestijgen;
met elkaar mee, gedwee.
Bergen van verlichting
bedwingen met z’n twee…