3044 resultaten.
De jacht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
541 de donker gekleurde slang
kronkelt om je heen
al een hele lange tijd
je hebt hem verslagen
meer dan eens
maar opgeven ho-maar
hij houdt z'n ogen
op jou gericht
jaagt je op totdat
één van jullie
opgeeft…
Zika
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
693 Hij die almachtig zou zijn
stuurt ons alweer
een nieuw virus
zodat wij meer
naar de hemel
zullen smachten…
Golf
snelsonnet
3.5 met 21 stemmen
770 De eerste golf corona is geweest,
En het is niet gelukt mij af te slachten.
Nu zit ik op de tweede golf te wachten,
Die vrezen wetenschappers nog het meest.
En overleeft Wim Overweg ook die,
Dan gaat ie zitten wachten op golf drie.…
Visioenen en dromen bewaak ik
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
614 Hoe vaak kwam je al niet gewoon door de deur binnen
met een glimlach op je snoet zoals ik je heb ontmoet.
Ooit waren we bekende vreemdelingen voor elkaar
vervolgens nu alweer vele jaren en weken een paar.
Gelukkig en liefdevol zoals jij mijn hart altijd verwarmt
mij met al mijn nukken en streken, enthousiasme omarmt.
Toch hoor ik ook bij tijd…
De kracht van het NU...
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
632 Onwetend denkend mens
gevangen in zichzelf
vasthoudend aan verleden
immens pijnlichaam
geen vooruitgang
neerslachtig verdriet,
in geestelijkheid
geen bestaan van tijd
enkel geschapen door de mens.
In het moment
is er enkel het NU
eigen invullings keuze
oproepend vreugde of verdriet
niemand bepaalt voor een ander
ieder onafhankelijk in…
Liefdevol
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
761 besloten binnenin
wezensvreemd weefsel
met een boodschap
liefdevol op de dood afstevenend
is het tij nog te keren…
alzheimer
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
631 nu ze terug zijn in de tijd
koffiezetten weer als vroeger wordt
en de tijd weer stilgezet
en ik geen zoon meer ben
maar vraag en ook wel lief
bekende geur en stem
en wat ik verder dan nog ben
stel ik mezelf de vraag
over wie ik dan werkelijk ben
dan kind en nu ook zelf een opa
en zit ik op de warme stoel
waarop mijn moeder juist…
Een coronatanka
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
488 Zo geruststellend
de helle klank van gleiswerk
's middags bij de vaat.
Buiten straalt de lentezon,
woedt corona ongemerkt.…
Geen kapper
snelsonnet
3.8 met 13 stemmen
653 Onlangs ben ik naar Ameland ‘gevlucht’,
Corona kent men daar van horen zeggen.
Ik had het wel gehad met puzzels leggen,
Ik wou een frisse neus en buitenlucht.
De wind giert door mijn haren, snor en baard.
Gelaten word ik optimaal behaard.…
Ik heb verdriet
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
782 Ik heb verdriet
Ik zal er niet om liegen
Ik heb in dit leven geen zeggenschap
Over een ziekte
Maar ik geef je al mijn liefde
Om te zeggen hoeveel ik van je hou
Ik koester dat
En ik stop mijn gevoelens niet weg
Ik blijf van je houden
Zoveel zelfs dat ik je eigenlijk niet kan missen
En mijn woorden tekortschieten
Hoe mooi je bent van binnen…
Verval
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
557 Langzaam wat beter
zegt hij als je vraagt
hoe het met hem gaat
zijn beschermingsmuur
is nog steeds intact
Maar wij zien de scheuren
de gaten, het verval
hij sukkelt telkens weg
als je met hem praat
herhaalt zichzelf te vaak
kan nog steeds niet lopen
heeft met alles hulp nodig
en ruikt naar oude pis
De eens zo vitale man
altijd vrolijk…
Eenzaamheid
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
537 Leegte gevuld met stilte
omringt door muren
Geluiden ver weg, gedempt
verstrijken in uren
Elke band verbroken
geen licht ziet de duisternis
Eenzaam wachtend op eindig
verdwalend in pijnlijk gemis
Decennia verloren gegaan
herinneringen worden vaag
Ziekte sloopt meer dan zichtbaar
en uit zich in geen vraag
Te lastig, te moeilijk
wat…
Gebreken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
622 Ze weet zich eigenlijk geen raad
Vanwaar dit transformeren?
Voorbij is het floreren
Ze is als een spin zo kwaad
Het is de neergang die ze haat
Een God die futloos gadeslaat
Ze weet zich eigenlijk geen raad
Ze is hem kwijt haar rode draad
Haar zelfbeeld demonteren
Niet langer meer creeëren
Is dat wat haar te wachten staat?
Ze…
Schizo
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
450 Er zitten vreemdelingen in haar hoofd
die zij probeert te negeren
maar soms is het ineens een bekende
die haar iets toefluistert
dan is het lastig niet te luisteren
moet zij doen wat ze zeggen
of zeggen wat ze willen
zij staat op en sluit de gordijnen
blijft vandaag toch maar binnen
om te doen wat ze zelf wil:
haar hoofd proberen leeg…
Verdwaling
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
745 Ze begon zich te herhalen
meer en meer te verdwalen
in zichzelf en de omgeving
af en toe het besef van verlies
verdriet vermengd met boosheid
over haar hoofd dat niet meer wilde
steeds meer overgaand in wat leek
een soort berusting in de emigratie
naar een voor ons onbekende wereld
aangevuld met allerlei fragmenten
uit haar verre jeugd…
wees blij dat alle muizen.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
540 daar zit jij dan, voorgoed afgeschreven,
iets zette jouw carrière stop,
daar zit jij dan, voorgoed uitgestreden,
jij voelt jezelf waardeloos en bent doodop,
toch zie jij na al deze moeilijke dagen,
dat de zon ook voor jou nog steeds schijnt,
er komen antwoorden op al jouw innerlijke vragen,
en al jouw somberheid verdwijnt,
kijk eens om je…
Miskende eenvoud
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
500 Ze was een harde werker
De kleine, gezette Columbiaanse
Chronisch ziek
Samen fietsten we stilstaand rondjes
Zij copd en ik een knieprothese
Gehuwd met een kaaskop was ze
De mannen van de anodefabriek
Negeerden haar volkomen na het werk
Na het werk lagen de vieze kleren
Voor het oprapen, spoelden ze pek en
Petroleumcokes weg onder…
Bij ziekte zoek je weer troost
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
687 Bij ziekte zoek je weer troost.
Bij iemand die je al zo lang vergeten was.
Een echte vriend in nood. Van wie je
vroeger al zijn belevenissen las.
Hij is bij jou en vergeeft je al jouw zonden.
En doet als een zaalarts iedere dag zijn ronde.
En legt zijn helende handen op je neer.…
Vergeten.
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
888 Als ik de weg niet meer weet,
wijs jij me die dan,
als ik verkeerd om loop,
corrigeer jij me dan?
Als ik vastloop in gesprek
help jij me dan,
als ik een woord niet meer weet,
zeg jij me dat dan?
Als ik de sleutel niet meer
in ‘t slot krijgen kan,
zul je me niet buiten, maar
binnen laten dan?
Ik ben zo bang, te vergeten
te verdwalen…
Vertwijfeld
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
497 Wil wiegen toch de moegestreden mens
Zijn ziel ontvangen in Uw Raadselrijk
Wil die ontdoen van alle slik en slijk
Dat is van ieder hier de grootste wens
Draag hem terwijl hij slaapt voorbij de grens
Geef daarmee van uw Licht en Liefde blijk
Wil wiegen toch de moegestreden mens
Zijn ziel ontvangen in Uw Raadselrijk
De hunker is onhoudbaar en…
Liefs, Kanker
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
691 Lieve mensen,
Het is niet mijn bedoeling,
en nooit geweest.
Zoveel pijn ik mensen aan doe,
dat is wat ik opving.
En dat lang niet iedereen van mij geneest.
Ik kwam tot leven
in mensen en dieren.
Eerst dacht ik,
dat is toch iets om te vieren?
Ik leef en plant me voort.
Maar nu weet ik,
dat door mij in een lichaam
het leven…
Ruimte, rust, mezelf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Ruimte, rust, mezelf
voelen ademen, de steken
onder mijn ribben en het gif
in mijn lijf, in mijn hoofd
Daar niet aan denken
elke dag een vriendin
die zich bekommert
om haar eigen interesses
Geen nieuwsgierigheid
betutteling en troost, alleen
een omarming en een beetje
verwend worden
Wakker zijn, niet dromen
in mijn slaap, wandelen…
De Traan
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
713 De traan, door liefde en verdriet ontstaan,
heb ik reeds geplengd.
Het zijn de krassen op mijn ziel
die dieper snijden zonder mes,
en toch zo pijnlijk zijn,
een gevoel dat als een schaduw
vol emotie naast me loopt
me nog elke dag in zorgen brengt.
Ze zeggen dat ik los moet laten,
zeg me dan hoe dat moet.
deze dagen zie ik de hopeloze…
Wandeling
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
543 In de morgen
week het grijs al vlug
voor almaar uitgestrekter blauw.
Iets van lente
zat in de lucht.
Mijn gemoed werd lichter,
energie voor een fikse wandeling
in het drooggelegde Breeven.
In de middag
haperde het hart
van een vriend,
onheil trof de oma
van mijn kleinkind.
Nevelsluiers legden zich
over de weiden van het ven.…
In memoriam matris (1)
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
505 Laat mij je kind nog eenmaal zijn
gewiegd op je armen,
de veiligheid voelen van je handen,
ruw als de stof van je schort.
Ze liggen nu naast je
op het witte laken
van het ziekenhuisbed
of ze strijken, o zo moe,
je grijze haren glad.
Ik zie de blauwe aders
en de bruine vlekken
van de ouderdom.
Je ogen van pijn en hoop,
in de verte starend…
In memoriam matris (2)
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
603 Onze ogen nat van tranen
zoeken een beeld
uit onze kinderjaren
waarin jij ons te leven leerde
en met ons je vreugde deelde.…
In memoriam matris (3)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
508 16 juni 1972
ziekenhuiskamer 215
middag
herken je mij ?
noem mijn naam nog eenmaal moeder
ik ga weer heen
zie je ogen
die reeds in andere werelden toeven
3.30 u.
kom vlug je moeder sterft
stram sta ik naast het bed
de witte verpleegsters
die mijn moeders polsen voelen
haar gezicht beweegt nog even
ik hoor de zwakke ademstootjes
alles…
In memoriam matris (4)
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
527 Dit zijn de dagen
dat velen ons verdriet helpen dragen.
‘s Avonds stromen de buren samen
in de kapel van het oude gehucht,
waar wij onze moeder ontgroeiden
maar gevangen bleven in haar hart.
Hier is het licht der vele kaarsen,
de troost der 50 weesgegroeten
gemompeld door de eenvoudigen.
Hier is de liefde van ons volk.…
In memoriam matris (5)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
591 Tegen de befloerste muren
der rouwkapel
staan wij gebogen,
de zonen en de man,
omheen de eikenhouten kist.
De buren, de goede vrienden
schuiven schuw, onwennig voorbij.
Onhandig sprenkelen zij
het gewijde water,
dikke, glinsterende druppels,
in het licht der lantaarns.
De geluiden buiten
zijn verstild en anders.
Als schimmen wachten…
In memoriam matris (6)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
546 Het oude kerkgebouw
waar jij zovele malen kwam
in diep geloof
door weer en wind
ondanks de kinderzorg.
De priesters de gebeden de gezangen
die ons de troost van eeuwen schenken.
De hoop dat jij het leven hebt bereikt
dat zin geeft aan ons aards bestaan.
Maar desondanks de tranen van verdriet
en diep in ons een wrange pijn
een wonde in…