4156 resultaten.
er was eens...
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
723 als mijn mond een appel was
zou ik pitten praten
je verleiden met ogen als wolken
de straatlantaarn zou mijn fakkel zijn
bladeren zouden rillen in hun nerven
als de honkbalspeler een schildpad neerhaalt
een landschap zou zich verschuilen
achter een rood fluwelen gordijn
- enkel als mijn mond een appel was -…
Als nieuw
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
546 Kwijnend
Verdwijnt ’n oude
Passieve ik
Vertikt ‘t
Om nog te zijn
Het vergeelde boek
Dat geheel
Niemand
Nog leest
Opnieuw geboren
In ’n bestaand lichaam
Met spontane geest
Kijkend uit het raam
Van ’n vergaan verleden
Dat is geweest
Obstakels genomen
Aan schroom
Ontkomen
Ontsnapt
Aan ’n ondermijnd
Loom
Zijn
Deinend
Als kleine…
herfstgefluister
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
663 er hangen nog oude gordijnen
in dit nieuwe leven
verleden is geweest komt soms langs
voor een losse babbel
verdwijnt dan even geruisloos
als het kwam door de geoliede poort
ik heb door de volle maan geslapen
zag een ekster een vreugdesprongetje maken
had geen idee dat hij springen kon
er komt een nieuwe herfst aan
waarvan ik zeker weet…
uitgelaten
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
533 dansen
al die muggen
boven die
meezwaaiende rietkragen
alleen voor mij?…
nazomeren
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
790 er zit een dame op een kreupele bistrostoel
haar weerspiegeling breekt in het gescheurde glas
ik zie enkel stukken dame want waar haar ogen moeten staan
zit er een gat in het glas van het raam op het terras
met de kreupele bistrostoel waarop een gekreukelde dame zit
met een glas
witte wijn…
treesje
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
475 het jonge gras weet niet
wat komen gaat
weerloos wacht het
op zoete warmte
of een zachte lentebui
de lichte tred
de speelse handen
dragen je
onschuldig verlangen
even maar
het kleine hart weet
wat komen gaat
het wacht - weerloos -
op de zware tred
en de vuile handen
het schreit
het zal niet bloeien
het jonge gras
zo lang…
zij is boom
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
649 ze volgt levens
en voelt zich als een boom
die stil moet blijven staan zonder wortels
de grond is te rul en boven haar kruin
staat een hemel die enkel Magritte zou kunnen schilderen
ze rookt graag pijp en houdt van appels op haar hoofd
ooit speelde ze piano, nu geniet ze van Vivaldi
wanneer de noten door haar takken gaan
haar bladeren beroeren…
Meneer L
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.005 zijn vader is dood
de mijne ook zeg ik, al lang
niet dat het dan minder pijnlijk is
het slijt zeg ik langzaam
zijn moeder leeft nog
de mijne niet meer zeg ik
hij graaft wortels uit van twee bomen
alles wordt omgeploegd binnenkort
de zon is fel en hij opent een parasol
mijn hond gaat op verkenning achter een struik
ik roep haar en ze luistert…
de dood is bruin en kaneel
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
616 het landschap verandert door zijn blik
het gras wordt grijzer
de bomen wiegen slomer
het kabbelen van de beek wordt een zucht
het kreupelhout kraakt nog net iets harder dan
stramme gewrichten in een oude schommelstoel
zijn pijp ligt doelloos in zijn jaszak
de tabak uitgedroogd en lucifers zijn op
geen vlammetje meer te vinden
in dit monotone…
de ochtenden
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
616 Het is weer zo’n dag.
Met een veelbelovend begin.
Ik stap uit bed en kijk verwachtingsvol naar boven.
Zon heeft altijd dat hoopgevend effect op mij.
Ik zal het niet koud hebben vandaag.
Die hoop sleurt me de ochtend door,
via mijn ontbijt naar een veelbelovende middag.
Dan hoor ik het geluid van scherven.
Vandaag is het een beltoon.
Hij…
Glas
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
472 ze is van glas
van een doorzichtige kwetsbaarheid
de ceintuur van haar jas
houdt het tengere lijf bijeen
aan de overkant
achter het raam slaat hij haar gade
de wind wakkert aan
ze versnelt haar pas
haar voeten
lijken de grond niet te raken
ze verdwijnt in het landschap
niet langer te onderscheiden
hij grijpt naast het glas
dat breekt…
Het heilig vuur
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
515 Het vuur in de ziel,
het flikkerend vuur in het hart:
ze wekten mij in de nacht.
Mijn vuur, gekregen voor mijn leven
te vervaardigen;
het leek een gegeven...
waarmee ik moest zien te leven.
Vuur van woede, vuur door haat...
ze werden geblust met begrafenis
van oud zeer.
Ik leerde ze veel meer.
Maar het grote vuur der liefde
deed hartstocht…
Laster over het lasterdicht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
600 De leugen presenteerde haar waarheid in de leugen.
Het verraad en de waarheid kwamen toch wel uit.
Niets was zo verderfelijk verraderlijk als haar
vroom bedrog.
De leugen bedroog zichzelf, door aan te nemen haar
leugenachtige waarheid in stand te kunnen houden... .
Bovendien: de energie, die ze verspreidde,
stak menig donkere en duistere kracht…
Lafhartig
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
629 Het ging niet om de haat. Het gaat niet om de haat.
Noch pijn, of verdriet.
Het gaat om handhaven der liefde.
En vergeven, eindeloos in cirkels. Heel diep.
Voor kansen, tussen jou en mij;
en jij, de anderen.
Het gaat om keer op keer te vertrouwen
op goedheid: vanuit jezelf in sterkere sferen,
naar de ander toe.
Vredige bevredigende ervaringen…
Ik zal altijd
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
580 Ik zal altijd
voor vrede kiezen
alsof ik niks
heb te verliezen
als mijn diepste natuur
mijn diepe aard
volgens mijn levensvuur
is dit mij het meeste waard.
Alles, wat ik deed en liet;
het was niet voor niks.…
Werkelijk
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
661 Als je soms dacht,
dat ik hoogmoedig over mezelf ben,
dan zal ik je teleurstellen
want ik ben niet meer dan je verwacht.
Als je soms meende,
meer in mij te zien dan ik al ben,
dan zet ik je met beide benen op de grond
totdat je ziet wie ik werkelijk voorstelde.…
foppe op zijn kamertje
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
673 FOPPE OP ZIJN KAMERTJE
foppe is alleen op zijn kamertje
die mooi is ingericht
met van gogh schilderijen en muziek
het is stil
foppe ligt op bed te denken
hij kijkt soms uit het raam
en voelt zich alleen
de muziek speelt
en hij wacht op een praatje
maar weet niet veel te zeggen
de vogels hebben hun ontbijt van hem gehad
en het toilet…
Verboden vrucht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.004 De pennenvruchten in mij
hielpen mij het leven te aanvaarden
zoals ze komt.
De muziek in en van mij geeft echter
één verboden vrucht,
nimmer mij gegund.
Jouw muziek in mij,
te zamen met de twee vochten
van lichaam,
verwekten een rijpe vrucht:
zij heeft lucht en ruimte nodig
die ik niet kende.
Ik had haar nodig om voortaan
te herkennen…
zeezicht
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
459 In de luwte van de duinen
ontwaakt de zilte zee.
In het zachte licht
brengt ze haar golven
naar het strand.
Op deze laatste ochtend
ben ik thuisgekomen
en keer ik niet meer om.…
De sleuteldrager
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
551 Voor alles waar ik voor vocht,
voor al dat ik verloor in dit leven,
voor alles dat te winnen viel
De taak en rol
volgens de naam: 'Petrus', Rots
viel niet mee.
De sleuteldrager die ik al was en ben,
vroeger en later, is het zaak
om te wachten op het juiste moment
dat ik gekend zal zijn
met ieders vreugde en pijn
bekend wordt met mijn…
De stille kerk
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
590 Geen geloof meer.
Geen woorden of hoop:
slechts dat ene, diepe, binnenste in jou
mijn liefke.
Jouw geloof in combinatie met liefde
voor mij.
Jouw wachten in stilte
is jouw eigen stille kerk.
Daar vinden wij elkaar en hervinden
we iedere keer weer...
in jouw diepe, machtige en krachtige
eigen stilte!…
Als
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
525 Als er geen verlies of winst
wanhoop noch hoop was
probeerde ik me toch altijd
aan iets vast te houden.
Wat het was wist ik niet precies,
vaak dan meer
het is iets in mij
dat gloeit en warm is,
dat wil delen.
Iets wat wil bloeien
met velen
zomaar, voor niks.
Iets in me dat geeft
dat telkens herleeft.
Dat was iets,
is iets,
blijft…
Wat ik het meest lief had ( P. )
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
721 Het was niet het leven,
noch de dood,
die mij bekoorden
in dit leven van me.
Alles, wat ik eens,
lief had
is verdwenen,
in de diepte
en leegte
der beleving.
Er was,
naast het analyseren
en optekenen,
één grote liefde in mijn ziel
der leven overgebleven.
Ik werd, en word namelijk
stil in de stilte.
Het is het eigen,
dat ik voluit…
Kritisch op kritiek
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
577 Ik scheen enorm kritisch te zijn;
dat is ook zo.
Dat ben ik ook.
Bijna niet te harden.
Maar juist, in deze bescheiden onderkenning
ligt de afbraak met relativeren.
Ik zeg: ik ben en blijf kritisch
op mijn eigen kritiek.
Ter verantwoording.
Bloedserieus. Zoals altijd.
Kun jij het nog volgen?
Ik niet.…
Zuiverste zuiver der zuiverheid
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
591 Het is compleet volledig zuiver
in mij,
wanneer ik toegeef
niet finaal zuiver
te zijn.…
op
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
931 terwijl ik probeer
slapeloze nachten
uit m’ n ogen te wrijven
schuur ik m’ n handen
aan harde stoppels
te hongerig om te eten
te dorstig om te drinken
te gek voor woorden
alles in mij brandt
behalve m’ n lampje
die is uit
[2009]…
De rijpe leeuwin
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
675 Zij schudde haar losse manen
bruin en blond
gekruld en steil
in haar stijl
om haar heen.
Zij keek rond en observeerde
gromde en brulde
maar ze was niet meer te temmen.
Ze was de rijpe leeuwin
die zéér goed
voor haar welpen
zorgen zou.…
Bekentenis
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
598 Al één jaar leef ik zonder jou, met jou.
Al twee jaren beleefde ik avonturen
en mijn dromen, zonder jouw aanwezigheid.
Alle dagen gingen aan mijn voorbij
de seizoenen, het weder.
Er waren dagen dat eufemisme diep borrelde
van onder naar boven.
Maar door dat alles, wat leeg leek
en niet de moeite waard...
rijpte in mij een vrucht die haar kiem…
voor Michaela
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
534 ze trotseert
stoffige woestijnwinden
hagelstenen hameren op
het kleine weerloze lijf
zo vaak verwond
maar niet verslagen
droomt ze van
de dansende fee
trappelend slaat ze
haar krachtige veren uit
moeizaam en vastberaden
ontstijgt ze de zwaartekracht
in de vlucht strijkt
de wind langs
haar vleugels
en doet hen zingen
zwevende…
reizen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
733 het tomeloze water
tilt de jongen op
maakt hem los
van de grond
in de verte ziet hij
zijn slaapkamerraam
in miniatuur
de man kijkt uit
over het rusteloze water
dat hem eens bevrijdde
hij ziet door zijn enige
raam naar de wereld
een zeilboot zo klein
zo ver weg…