Alle inzendingen over liefde

Schrijven van mijn hand zoekt bevend de lijnen die ik zou lopen door schaduw van lommerrijke lanen beschenen door maanlicht omfloerst door kransen van kleuren besprenkeld met sterrenlicht fonkelend door tere lover inspirerend tot gedicht en in heldere beken sprankelende weerschijn van nachtelijke romantiek spiegel uit “Duizend en één…

De zon van de liefde beschijnt het duin, waar wij de platgetreden paden mijden en van lichaam maar niet van geest gescheiden verliefd de weg vinden van kruin tot kruin. Heerste het koudste van de jaargetijden kil over deze woeste doornentuin, met de Zomer is het dat ik hier struin, terwijl fietsers schel bellend langs ons rijden. Verschrikt…

zag stilte in je oogopslag hoewel die vragend was je handen speelden in zacht raken mij het antwoord toe zonder woorden streken warme vingers door mijn haar de scheiding van naturen aangelegd bood slechts tijdelijk verzet door dit gebeuren viel alles op zijn plaats alleen de stilte galmde na…

Je ogen schitteren in het licht van de pub ik loop voorbij ik zie je glimlachen je geniet van het bier ik geniet van je mooie gezicht het moment is voorbij als ik langs de pub loop in een richting die naar huis wijst In gedachte drijf je verder Ik zag je staan in fleurige kleuren Het enige wat ik kon zeggen is hallo Ik zie je overal…

Ik veegde het pad voor je verliefde voeten en de parkeerplaats. Nu kun je komen om samen te genieten van nu en van dan. Het terras is schoon tussen de wilde bloemen die hoog oprijzen. Ik zend mijn geest uit naar jou en ieder ander om te genieten.…

was de golven zat wilde dat ik vaste grond onder de voeten had meedrijven op de stroom ontspannen zonder denken was niet mijn droom stuwde water op worstelde en kwam boven ontkomen aan de kolk van geloven heb eindelijk mijn voet op eigen bodem neergezet standvastigheid heeft mij gered…

De goede god is beter dan een slechte, maar toch een raadsel. Al die ellende is moeilijk te rijmen met een goede god. Soms denk ik: dood zijn is beter dan te leven in die ellende. Er zijn momenten van zalige verrukking, dus het bestaat echt. Maar of dit nu echt god is, of een liefhebbende mens?…

ik streel je rimpels tot ontspanning vlak scherpe plooien af strijk het karakteristieke zachter geef ruimte aan je lach de stilte is verbroken je ogen zijn al in gesprek je stem bezingt met warm geluid de eigen plek jouw geluk komt onderhuids tot leven groeit weer naar buiten uit…

Twee zielen twee gedachten maar beide hetzelfde doel delen veel samen en vooral veel gevoel Twee harten smolten en werden samen één blijf altijd bij me en laat me niet alleen Twee levens werden één samen delen voor altijd Dit is hoe het bedoeld is ik wil je nooit meer kwijt…

jij gooide plotseling een handvol vlinders op een wolk van kleuren dartelde uiteen wist niet welke ik moest volgen zij fladderden verleidelijk dicht langs mij heen heb toen je hand gepakt wij zijn gaan lopen het zonlicht tegemoet vlinders dansten mee in liefdesgroet…

Zijn we te blind te vol van ijdelheden om ademloos de zon te zien verdwijnend in een roze wolk Kom dans met mij door wilde nachten met maanverlichte achtergrond dan laten we de ochtend wachten dansen we de cirkel rond Kom dans met mij naar hoge toppen waar de bron ontspringt het wilde water nooit zal stoppen de liefde het leven bezingt…

Haar glimlach maakt haar tot de zon maar voor haar ben ik de maan wou dat ik in haar glimlach verdrinken kon maar mij ziet zij niet staan Haar ogen, glinsterend als zuiver goud lood is wat ik ben als ze naar mij kijkt een twinkeling, weet dat ik van haar houd maar niets is waar ze mij mee vergelijkt Eén levenslust van een draak die…

De diepe gronden van onze liefde verbonden haar en mij tot in de dood, dacht ik, tot zij mij plots overbriefde geraakt te zijn door ijzer en oud lood. Opnieuw beginnen als het haar bliefte, was wat mij in wanhoop te binnenschoot. want de pijl die mijn hart zo doorkliefde, deed mij haar zien als kostbaarste kleinood. Hoe trefzeker het allemaal…

ingehaakte vingers heupen naast elkaar verbazing over even raken de tinteling die ik ervaar ogen die gesluierd dieper kijken in de ziel jouw lach die steeds intenser voelt al sinds ik voor je viel nog gaan in samen stappen schaduwen met ons mee maar als ik je kussen mag vervloeien zij intiem tot één…

ik draag voor in een ‘acte solitaire’ getuig met heel mijn lijf van groen, van gras van de lach, ginds , zo dromerig ver in een gastvrij verblijf mijn uitgestrekte handen schilderen luchtcirkels vol zover ik maar kan reiken sluit velden daarbij in en bosranden als kantelen van burchten opgetrokken in eiken waarachter mijn…

smeulend danst hij zich door elke regel elke strofe heen dat sprankje hem tussen mijn woorden laat zich niet verdringen letters blijven stoeien ik schrijf hem nog specialer dan hij is vormend tot mijn held dicht ik hem een beetje dichterbij…

het doet er niet toe maar het klinkt als water zei je toen je mijn gedicht vasthield jouw vingers lispelden golven over me heen reikend tot aan de zee, met de nacht vertrouwd en op dat moment terwijl jij voet zette, wind werd onder vleugels dreven we mee naar het land dat in ons was buiten adem, in alles wat er wel toe doet .…

gedachten belijnen het beeld in hakken boren en slijpen handen voeren het uit vingers verstaan intuïtief de intenties die ik ze stuur in creatie steen is weerbarstig maar alleen met mij in relatie ik dicht het mijn zinnen toe beziel het met vorm en glans hij heeft mijn emoties gevoeld geweten wat ik met hem bedoel beeldschoon…

als de kostbare lente zweef jij telkens weer mijn wereld binnen jouw bloesemlieve woorden wijzen een weg van minnen ik waan mij in een laan vol voorbeeldige roze bomen in een historie, een vooruitzicht van vrije, doch wijze dromen om in teerheid van de tijd weer opnieuw te ontwaken het is als een delend doel harten die in ontroering…

De visioenen zijn beelden die we maken in onze geesten. Ze zijn verbeelding van de onzichtbare god, beetje waan zinnig. Hallucinaties van goddelijk verlangen naar hoogste geluk. Naar de geliefden, het eeuwige ontmoeten en het samen zijn. Het einde van ellende, van lijden en van sterven.…

heb de kuil gegraven die ik al jaren wilde maken op het warme strand het huis waar ik kan schuilen een plaats voor mij alleen maar het zand is koud en kil ik wil er niet verblijven kijk over de rand want voel dat daar beneden voor mij geen vrede is…

resonantie klinkt door in vibrerend woord en daad het liefst zing ik voor jou, in de maat lief wil ik je zingen en fluks vergeten maar dat gaat niet zo gaan de dingen het staat geschreven en iedereen moet weten, het moet er in gewreven het liefst zing ik jou…

hier staar ik mij omlaag naar verdronken werelden waar in 't hart van de stilte mijn spiegelbeeld verdwijnt in het jouwe zoals takken van bomen in zacht golvend water omgekeerd leven fluisteren zo lief en tederdicht vallen wij oneindig samen…

Ze komt jouw leven binnengevlogen ineens, plots als een eenvoudig gegeven zo fraai, zo mooi zo liefdevol en zo teder zo licht, lichtgevend en lichtbrengend verdwijnt ook weer als een veder.…

Traan voor traan, vol verdriet voor jou. Tranen namen iets mee recht vanuit een gelovend, open hart. Dit hart werd zwak, week 't brak en bezweek kwetsbaar als het was voelde het iedere steek. Verlangend naar al wat onmogelijk bleek. Omringd door onbegrip hierom heen. Voelde het steeds meer verlaten en alleen. Van jou heeft dit hart eens…

Een bloemenhart hoe mooi rood ook kan giftig zijn. Dus wees voorzichtig met bloemen plukken in het diepe bos. En ook de kelk van een bloem kan giftig zijn . Gevuld met gif voor jou ook al is haar plantenhuid zacht, sappig en groen. En ook al druppelt ze een etherische olie voor jou onder verre vreemde onbekende sterren Die zij alleen kent maar…

een gedecideerde pas de zonnebril die jij op had trok alle aandacht donker onder zon doorschoten haar dat goudblond krulde je zwaai was ingetogen maar vol verborgen kracht zag verlangen in je lach woorden bloeiden zomers zacht in tal van warme kleuren tot jij die bril afnam en ik verdronk in jouw intense blauwe ogen heb het…

Voor alles wat vloeit Is niemand meer bij geboeid Op intrige na, warmte, liefde en intimiteit Ontplooit zich niet binnen de muren van vasthoudendheid Gevoelens om in te verliezen zijn verloren gebleken Zoveel misstappen geleden allen zijn gebreken Reeds aangemeten in de schuur gelegen Naar de achterdeur verwezen, Wreken zal het wezen.…

je woorden stromen als lieflijke beekjes bloemen begroetend langs zonnekant ingetogen bij eb vloeiend terugglijdend van het zacht glooiend strand striemend tegen rotsen met storm in je stem bulderend breken de golven ongetemd ik hoor je wel laat het water ongestoord stromen wacht op het spatten van jouw kleurige bel…

Wat overbleef is de liefde die ik voor je voel en ik realiseer me dat ik daarmee veel bedoel.…