Netgedichten over liefde

Lente. Je bent nog in je winterslaap als de eerste lentezon voorzichtig de kamer binnen sluipt. Ze lijkt wat rond te kijken en begint dan langzaam te drinken van de koude duisternis. Dan vertelt de lentezon me van je ontwaken. Ze doet haar traag verhaal, over je haren, een voor een, op het kussen, over je armen, die ze betovert…

Jij bent mijn zonsopkomst het brein van mijn intieme gewoonte boven diepe wateren met vrije vogels op de golven van het meer waar ons zomerkamp, zonder droomverlies daar bij het bospad, droomvrijheid achter een horizon plaatst ons liefhebben is nu samen geworteld jouw seizoenen zijn eilanden rond dromen de oeverlanden zijn het blikveld het…

zacht rinkelen de bellen van het schellekoord nog is de rust niet verstoord dansen stofjes in de middagzon die door het kleine raam de kamer binnen komt haar hand streelt zacht de lijnen van de tafelloper het licht weerkaatst gedempt in levenlang gepoetst roodkoper dan komt de zuster met de thee en neemt wat conversatie…

ze heien stampen nieuwbouw uit de grond waar slechts één generatie het bestaan in een naoorlogs leven vond ze groeiden bloeiden in de tijd van flower power beattles en de rolling stones krakers en het maagdenhuis zijn nu een mooie droom de huizen zijn gesloopt waar eens de muizen op de tafel dansten bij vertrek worden nu de duurste…

ik kan het licht niet buigen wel de fase gaan verschuiven waardoor het breekt de marges zijn bekend na het ongeziene infrarood dansen golven tot ver in het mysterieuze ultraviolet ik kan het licht niet buigen rechtlijnig in getuigen straalt wit tot in oneindigheid de volmaakte kleur van eeuwig zijn…

gestrekt naar hoger herademen twee ranke wenskinderen hun kleur, door een rode silhouet spreken ze open vuur. ze nemen elkander mee zonder aanraking, stijgen boven de horizon tot achter hen een nieuwe diepere verrukking zacht pronkt.…

je balanceerde op de top wereld aan je voeten alle remmen los reikte verder naar de hemel maar het aardse brak je op verloor evenwicht de tijd uit zicht stortte als lawine in het diepste dal zag de hel brandde vingers aan het vuur tot in het laatste uur balancerend op de rand krabbel je omhoog op weg maar nu naar de andere…

Een prisma waar alles doorheen gaat - beelden uit oude tijden, de geur van eucalyptus en de klank van je stem op de muziek in een wit en rustig licht.…

de voordeur klapt het hek slaat dicht ik hoor nog hoe de motor start en weg ben je alleen de sporen op het pad vertonen in twee richtingen dat jij het hebt gehad je geur hangt flauwtjes in de kamer sterker in het bad maar alleen de spiegel heeft gekust wat jij nog op de lippen had…

Zo bijzonder is zij niet althans volgens haar maar als ik haar beschrijf in een winter te Heverlee schudt zij de rood geverfde haren uit rinkelt met ringen om haar middelvingers De borsten in haar trui ajour zich voortzetten zonder genade door het spleetje van haar kin Zij leest het nieuws voor van de morgen in de ochtendkranten zeeft…

met ogen dicht maak ik mijn wereld uit geluid boven alles uit vliegt langzaam dalend de techniek naar thuis zacht zoevende motoren passeren vrij dichtbij in een onafgebroken rij een verdwaalde meeuw doorbreekt het kwetterend vogelkoor met valse schreeuw dat even rust na een claxon met wat decibels teveel bij laad en los kreunen…

Toen zij, net na de nacht als een zacht zwak breekbaar straaltje mijn dag simpel en stil licht lachend tot ontwaken bracht voelde ik dat de God die haar lach speciaal voor mij geschapen had Op die ochtend pas, echt zag dat het goed was wat Hij had bedacht…

ik zag letters dansen op papier de polonaise van het vrije vers gaf veel vertier statig zweefden de sonnetten hun vaste pas door lettergrepen tellen wisten zij wanneer de wende was de limerick en puntgedicht toverden een lach op mijn gezicht krachtig als kastelen zwierden in herhaling de rondelen en in pastel op het witte vel verstilde…

jouw slanke vingers spelen strelen met fluweel de toetsen je tipt in pianissimo het zwart en wit een lach op je gezicht slaat aan om temperamentvol in adagio op te gaan stuurt de klanken van de bron langs beek en waterval laat ze rivieren en meanderen hun melodieën klinken overal uitbundig golft de zee finale als slanke…

De kilte van deze desolate nacht weerspiegelt zich in je woorden. Hoewel ze al enige tijd geleden opgelost werden in je zee van wartaal snijdt hun echo nog diep. Ik kijk machteloos toe hoe je verwikkeld in angst geblinddoekt bent voor alle pracht die je wil verroeren, betoveren en, als je het even toelaat, je zal verlammen, om je zo naar…

heb in grieks profiel kunst en schoonheid van hun leven gezien vorm gegeven met een lach die rond en wulps alles vermag in vrijheid tierelantijnen de wijnen en bokaal speels vindt in arcaden liefde weer genade pas later strakt de macht die de romein hen overweldigend bracht rechter korter marsiaans het speelse is teloor gegaan…

Ik ken je niet, ik droom je maar als ooit de nacht over deze stad zwijgt zal je horen hoe ik me voor jou verlaat. Hoe ik uit mijn twijfels glijd, mijn handen rood tot ridders sla twee onbevlekte paarden vouw en je zo, dwars door alle straten heen naar m’n bed toe streel. Mijn droom is een hoop stil jij - de ochtend vrees ik als een speld…

opgedweept in golven bruisend meebewegen intens verzwolgen in eenheid kozen in het witte schuim niet in ‘t zand bijten alleen het duiken en verfrissend boven zee komen opkijken naar ’t goede. verder vooruitzicht in zichzelf brengt hen als kinderen in de hoogste hemel tot buiten de aarde.…

zacht geeft grijs contouren prijs nog kleurt het licht geen perspectief traag kolkt stoom uit een voorbije droom ze waren weg verdwenen in nevelen van verloren tijd ik was ze kwijt had geen besef van liefde in een troosteloze gelijkvormigheid met blote handen streel ik nu de vormen uit vervlogen tijd voel in warmte weer de kleuren…

voor zich uitstarend prikt ze in een bord waar de avond tevoren een warme maaltijd op geserveerd was haar ogen kijken in 'n wereld die voor anderen niet zichtbaar is waar alleen zij toegang tot heeft kleurrijke vlinders pirouetten dansen bloemen geuren en nooit hun kop laten hangen, bomen hun armen uitstrekken tot in de eeuwigheid vogels…

dag mijn oude leven ben afscheid aan het nemen niet van vrienden en vriendinnen mijn liefste herinneringen ik stop ermee ga niet meer mee naar het land van dromen een gouden zon en volle maan verdwalen tussen sterren die in gedachten treden uit hun baan maar zoek kleinschaligheid de tastbare realiteit van alledag waarin jou raken…

ze lopen een vreemd ritme armen en de pas zijn asynchroon maar in het warmen van hun handen bloeit lente heel gewoon…

wanneer ik de gordijnen open voel ik de ochtend mij wakker kussen een portie vergeten liefde ligt geduldig op de deurmat te wachten thee geurt door het huis en sluit zeker niet uit dat het 'n prachtige dag wordt…

tijd om de struiken te snoeien het lager gewas opnieuw laten bloeien bomen hun uitzicht te geven want uit dood hout zal nooit meer iets groeien het mes gaat er in gekortwiekt en kalend nog koud maar toch samen de nieuwe lente weer halend…

als jij mijn handen vastpakt in een woordloos gesprek houd me dan stevig vast lees me voel me houd van me zoals ik van jou fluistert de wind haar woorden in zijn hart…

ergens zullen wij elkaar ontmoeten begroeten in ons stil moment liefde laten spreken opnieuw geboren worden in een taal zonder gebreken waar raken niet alleen maar maken is jij voelt wat je al wist een levenlang gegist naar waar en eerlijkheid nu is het onze tijd ontmoeten in begroeten samen spreken in een taal zonder gebreken…

Ze kwam en was er plots weer In huppeldraf van buiten op mij af vurige ogen tuiten haar rode ironische lippen die me straal recht aankeken met gloeiende kooltjes die me opvraten In haar woorden school iets onbestaanbaars ze had iets lopen wat er aan viel vast te knopen voor ooit iemand elders mijn tranen welden Ik vlucht zoveel…

als leven hijgt en warme liefde schreeuwt om bloed ogen passie eisen breekt mijn moed ben ik wel goed genoeg dan ga ik weer voor schut met dat erotiserend ondergoed de ruches en het kant de hand langs naadjes geen opening door haakjes ik zucht maar geef de pijp nog niet aan maarten samen klaren we in kus…

mijn handen kunnen beter zien dan mijn ogen mijn vingers voelen meer dan mijn oren kunnen horen mijn zwijgen zegt meer dan al mijn woorden hendrik…

het huist al in warme tuinen struint op beschutte plaatsen in de duinen jaagt met de vogels in lied en gebied bij het zonnig lengen van dagen het cirkelt rond in takjes met vragen hoe krijg ik dit jaar mijn nest van de grond het is mijn lente nog steeds prenataal zij wordt geboren in een totaal onverwacht ochtendgloren…