Alle inzendingen over liefde

Als een wolk verregent en de zon tegelijkertijd brandt, dan cirkelen druppels rood, oranje, geel en groen. Vervloeien blauw en indigo tot sprekend violet. Dan regent het kleur hand-in-hand. Het is die natuur, Het is het groen dat dan groeit, Het is het leven dat dan bloeit. Het is, dat alles, in zijn verband. Het is, wij zijn…

schrijvend met letters vol liefde beschilder ik jouw hart waar kleuren vermengen lekken naar daar waar je nog niet geliefd werd op handen gedragen varen we op hoge golven onze vrijheid tegemoet met liefde als onze leidraad…

Meisje daar spelend in de zon vrolijk huppelend nog zo jong elke dag is voor haar een feest ooit ben ik zo klein als zij geweest. Herken mezelf in dat lieve kind haren waaien in de wind, donkere ogen kijken me vrolijk aan, als ze vraagt, Oma ga je met me spelen? Sla mijn armen om haar heen, denk daarbij, kleine meid blijf nog lang…

Chagrijnig naar binnen, weinig zin in feest. Oud en nieuw moet nog beginnen, al zovaak geweest. Gedachten zo saai, geen doel in mijn hoofd. Zowaar ik hier kraai, geen voornemens beloofd. Het doelloos denken is plots voorbij. Ik sta oog in oog met de liefde voor mij. Mijn hart slaat sneller, ik zeg niets meer. Geef een handkusje, zoals 'n echte…

terwijl de zon nog straalt kruipen schaduwen langzaam uit hoeken verkort een lichte nevel het zicht op de horizon gaan staren en doelloosheid de dag vullen na nachten vergetelheid gebogen vingers plukken aan het kleed in bezig zijn dat gisteren en morgen niet meer weet nog is er licht de hand zwaait goedendag maar op herkenning…

Het is vloed in onze liefdesharten, de stromingen vermengen zich in talloze omarmingen waar beschermengelen zijn neergestreken het boze geen vat op ons heeft daar de Godin in onze harten leeft Ik wandel met Maria Magdalena langs de lentebloemen en de vrolijke vogels, wij zijn helemaal in ons element als gezworen krijgers, met de liefde van…

Ik zweeg toen ik haar schrijden zag en ik staarde haar bewonderend aan Het werd een fantastische zomerdag omdat ik dit moois voorbij zag gaan Zij zweeg doordat ze mijn ogen zag haar ogen blauw en haar haar blond Ze toonde mij die verrukkelijke lach welke ik bij geen enkel meisje vond Ik zweeg doordat ik haar benen zag de gratie; bijna zonde…

ik had jou mijn antwoord al geschreven met de letters van de wind weet niet waar ze zijn gebleven want ze gingen zeer gezwind kus jouw wangen middels druppels die ik zorgvuldig plannen zou streel met zonlicht zacht jouw haren daar ik zoveel van je hou…

Over het bospad kom jij aldoor naar mijn huis voor de ontmoeting.…

het is niet de eerste viool die sterren aan de hemel doet dansen winter in lente verandert door de warmte van haar toon jij bestrijkt vergeten snaren tot melodieën uit ongekend talent met een liefde die ieder mens vanaf zijn geboorte al heeft gewenst…

Laten we het ondenkbare doen. Jij en ik. Ik beloof het, voor wanneer je komt. Dan ga ik het ondenkbare met je doen. Tot die tijd, doe ik het denkbare. Maar wacht niet te lang. Jij wil toch ook het ondenkbare doen?…

Hartstochtelijke liefde, voor altijd samen, nooit weggeweest. Alles doorleefd, zeven jaren, nog altijd verliefd. Innig houden van, elkaar aanvullen, de heuvels op en af. Dichterbij gekomen, steeds een verdere stap, nooit meer uit elkaar.…

heb je boeket als bloemen in de vaas gezet de groendecoratie maar eens achterwege gelaten uniek in vorm geschikt op grote en kleur in een magisch moment vond ik jouw hart in de geur zag de lach in je ogen de rankheid van lijf jij bent mijn boeket nooit hebben we samen de bloemen zo buiten gezet…

Nog voel ik soms uw borst tegen mij aan, Uw knieën aan mijn knieën, schoot aan schoot; Een vlinder die zijn vleugels samensloot, Kan met zichzelf niet nauwer samengaan. En als wij na de eenheid der voltooiing De leden lieten zinken uit elkaar, Dan was er niets van scheiding in 't gebaar, Dan was 't als van een vlinder de ontplooiing.…

Nu zorgen zand en de kust voor overpeinzing en tweestrijd zieners tussen liefde en gevoelens wanneer men sloft in mulheid op het meest onjuiste moment als voetstappen uit elkaar gaan armen niet weten van omhelzen zand in ogen waait zout van aanstormende tranen vermengen zich met de woeste zee die geen toegang geeft tot wegebben verdwijnt…

Iedereen zou ik een engeltje willen sturen, aan jou, omdat je klaarstaat, aan hem omdat ie me vreugde schenkt, aan haar, omdat ze zo alleen is, aan die man daar, die optornt tegen de wind. Aan iedereen zou ik een engel willen sturen, aan het kind wat zo lief zit te spelen, aan de oude man, die zijn hond een aai geeft,…

Vandaag gebeurt het, over het bospad gaan zij aldoor naar hun lief.…

we hebben ze genomen de voetangels en klemmen van het dagelijks bestaan voorzichtig zijn we verder gegaan naar de wereld van onze geest de onneembare torens kerkers en catacomben waar eonenlang niemand is geweest voelden schuld en berouw in een ijskoude tocht langs generaties hoop en gebeden maar overweldigend was de tunnel…

Ik heb iedere nacht gebeden, de tranen zijn opgezogen door mijn kussen, mijn bestaan is zo onzeker als het wirwarleven van een rode mier in een hoop ellende. Ik ken de wegen van de armoede maar al te goed, ook al doe ik het als populaire schrijver niet slecht en zijn er vele fans, die me graag eens willen knuffelen. Ik weet dat het elk moment…

Nu reageer ik op duizenden geliefden en dus ook op jou. Even verlaat ik dictators, democrators, word animator. De stervelingen zijn tevens levelingen, zelfs lievelingen. Ik wil je geluk, dit eigenste momentje, zoals ook voor mij. En zo in toekomst, dus in alle momenten door lief te hebben.…

zag je arm opgestoken in de menigte een hand die wenkte of zwaaide ik kwam er niet uit wilde bij jou zijn drong langs de mensen trapte op tenen vloekte de schaduw voorbij want jij een open plek in de eerbied van stilte jij was gegaan zag nog je arm vingers en hand alleen ik kende je naam…

tranen aan de binnenkant mijn ziel gekerfd mijn hart getatoeëerd ik leef alleen voor jou een witte streep die het asfalt verteert de gek zijn goud pyriet is nep,niets voor ons één handicap wij gaan voor het echte goud nooit voor brons in een tijd van onzekerheid tover ik toch een vage glimlach op mijn mond de klok is mijn…

hij kijkt hoe adem stroef voortbeweegt over pijpen in ijzeren handgrepen oude lege stoelen stoft en nog steeds de tafel dekt voor twee hem naar beneden roept met koude koffie in haar hand dat hij triest wenst dat zij niet alleen de tijd vergeet maar ook hun uren samen…

Als de bloemen verwelken zonder reden denk dan aan mij. Denk dan aan mijn ogen, die glanzen van geluk als ze jou zien. Als je hart huilt, en je weet niet waarom denk dan aan mij. Denk aan mijn lippen die van geen ophouden weten als ze jou kussen. Als je eenzaam bent, en je kan er niets aan doen denk dan aan…

Wanneer we samen met andere partijen werken, komt het goed. Alle partijen hebben iets goeds in de zin, laten we samen. Wat is het goede, dat jij ons hebt te melden, laten we samen. Niet de dictator, noch de democrator, maar de animator. Laten we samen de wereld verbeteren op hoop van samen.…

heb je de schoonheid van glas laten zien breekbaar fragiel blinkend en transparant als je ziel geleerd kleur en pigmenten te mengen in compositie warmte en hart tot leven te brengen mag ik je houwen uit het eeuwenoude graniet zal dit stuk rots jouw trotse leven ooit willen prijsgeven…

Natuurlijk moet ik rustig aan doen, want ik ben zo licht ontvlambaar, onstuimig en gepassioneerd! Nu de liefde zich aandient, ben ik als een vulkaan ontwaakt, als een wild paard op hol geslagen, zie ik mijn Spaanse natuur weer opbloeien, waardoor ik overigens ook mijn literatuur bedrijf, maar goed, ik zal wat meer valeriaan slikken en me hullen…

mijn liefde is een bloem constant evoluerend die bloeit voor u zult u mij water geven? ziet u mij op de vensterbank van de minuscule witte kamer staan waar zij u hebben aangebracht ? - mijn bladeren in de wind zwaaien voor u en fluisteren: ik houd van u...…

Wilde golven beukten op de rotsblokken maakten ons met de zeeschuim nat Een flesgroene baai omarmde haar Slavische heupen Onophoudelijke mistral kamde eeuwig in de war zittende haren Zilte wind bracht het klokgelui en lokkende sirenenzang…

jij bespeelt mij als een gitaar legt jouw warme hand om mijn ranke hals plukt mijn snaren waardoor je ritmisch ten gehore brengt hoe jij mij liefhebt…