Alle inzendingen over liefde

je bent de weg wat kwijt in deze laatste uren een woord je hand de oogopslag dat in de verte turen de ferme stappen zijn vergeten net als drinken en het eten verbazing en verwondering als je weer even bij ons komt in herkenning om je mond we weten dat je los moet laten om alleen te gaan maar met onze handen vast kun jij die…

Tranen zijn vertrokken jij ben gegaan en mij hier alleen laten staan het leven gaat door maar het mijne is voorbij gegaan het leven heeft zin zolang je de letters ziet maar schat kom terug want zonder jou leef ik niet ben ik een steen zonder zorg en gebrek maar leef ik niet echt tot mijn spijt ben ik je toch kwijt je woorden je…

ik bouw een droomkasteel op hen die mij zijn voorgegaan hun graven zijn mijn fundament ik heb ze allemaal gekend mannen kinderen en vrouwen hun handen geven mij vertrouwen zij helpen met het bouwen als de werelden zijn stilgezet zij beeldhouwen de lucht uit godvergeten dagen de slotgracht wordt gegraven en in de heuvels groeit het bos…

Ik ben nog nooit zo geweest: na een en dertig jaar zo klein als een schelp en zo moe als een oud huis, waarin spoken tekeer gaan, onvermoeibaar, Géén schelp, geen huis. Wel het vluchtend omhulsel van het sidderende dier, levensgroot verschrikt, dat mijn naam draagt. Maar de naam liefde? Zo dikwijls die naam en zo zelden die stilte. Ik heb…

Toen de geest levendigheid gaf, herinnering vormbaar gebroken was, toen stilte onstoffelijk rondzwierf, liefhebbende scheppende levenskracht. Toen betekenis opgaf, zonder de gloed van jouw vergeving ruimtelijk gecreëerde gedachten, geen levensmoed meer vonden en buiten jouw liefde stonden toen je ogen mij in stilte vonden.. toen herinneringen…

Kent u de gang van de liefde? van vlinders die u hoofd hebben bereikt en zo de lucht weer gaan verkennen? ik niet- of misschien een beetje. Want weet u, ik houd het liever bij mezelf en mijn eigen ik heb ik nog altijd het meeste lief.…

voor even toch die mond hervonden en de warmte was weer daar wij blijken nog innig verbonden al verblijven we niet bij elkaar jij bent een nieuw bestaan begonnen en op afstand kijk ik mee wij hebben aan ruimte gewonnen want we leven nu verder als twee gemis was slechts een donker denken en de knop is omgezet je gaf wat je mij had te schenken…

de mooiste woorden uit mijn schat fluister ik naar de sterren als het vuur van de dag kopje onder gaat aan het zwart fluweel mijn knipogen kushandjes naar jouw oorverdovende schoonheid…

een groene fles tussen het wrakhout van de oceaan nog niet kapot gegaan op hoge golven heb haar opgevist en wist de brief die rustte op haar ziel heb de letters niet gelezen haar zinnen nooit gezien mijn brief erbij gedaan ons lot verbonden de fles weer teruggeworpen in de oceaan…

Verwacht niet dat hij je aankijkt Of toenadering zoekt zoals een ieder dat herkend Verwacht geen sociale wedervraag Als je met hem in ‘gesprek’ bent Vergeef hem zijn drukke gedrag En zijn sociale onhandigheid Als hij weer een ‘dankjewel’ vergeet Of geobsedeerd blijft doorvragen naar de tijd En verbaas je niet als hij wegkruipt…

Vol liefde leg ik mijn handen weer in jouw geopende handen want niet alles is verloren gegaan. Hoop hoort bij het leven van nu af aan zullen wij ze samen vouwen in een diep eindeloos vertrouwen.…

In jouw ogen schijnt de zon vormeloos en machtig Ik verstevig mijn greep op jouw hand en neem je mee naar de zachtere kant van je gezichtsvermogen...…

Ik zou er nog maar eens over nadenken, als ik jou was over mijn aanbod, zo vorstelijk en genereus Het omhelst een kompleet nieuwe toekomst, met einders die we kunnen aanraken in de eerste schemering Met Blauwe gaaien, die in hun lavendelkleed boven ons in de lucht wervelen En onder de Paardenkastanjes zullen we de kievitsbloemen…

Je legt je benen op mijn schoot je bent ook deze keer weer bloot je lacht, je schatert van genot waar ben je mee bezig, ik schrik me rot hier had ik niet op gerekend ik dacht, ik word alleen getekend eerst aquarel en nu pastel wat dacht je met je potlood wel de tekening is voor mijn man bestemd ik wil, dat je je driften temt haal weg je…

ik zie je na de lange nacht het leven scheppen jij geeft groen aan gras en boom schemert blauw de lucht laat in wit de wolken komen dromend op hun vlucht opent bloemen in de kleur van het seizoen ontsluit het donkere van toen jij schenkt ziel aan alles om je heen zonder jou ben ik in kou alleen jij bent de godin die leven schept…

Je nadert me meer en meer, je betovert me meer en meer, je borsten wippen bijna uit je BH als je me ziet, ik spring bijna met mijn mond open op jouw open mond, onze aura's verkleven met elkaar als parende slakken, je oppert zinspelingen die er niet om liegen, het is zelfs God duidelijk dat we met elkaar willen vrijen, maar er liggen praktische…

Al pratend weef ik je tranen tot een geheel begeleid door jouw meesprekende ogen de gedachte hieraan brengt mijn twijfelen danig tot bedaren jouw tranen zorgen voor een speels schimmenspel adembenemend wat ik voor je voel jouw puurzijn ongelogen zo,n dierbaar gebaar sleept mij erdoor…

je puntig schrift deed pijn verloren zijn de ronde krullen voelbaar het venijn woorden sisten afgekort in zwarte zinnen eilanden op eenzaam wit de koude woordenstroom verpakt in envelop mijn naam er op vernietigde een droom…

ogen breien knus als een warm zittende trui liefde om ons heen…

Heel vaag komen herinneringen boven aan een ander leven, toekomst of verleden waar duidelijk de strijd aanvangt naar geestelijk verrijkt leven doordringend kijken spiegelbeelden neer weerkaatsen de boodschappen in slierten mist uitstraling is geen ijdelheid maar verwarmende heerlijkheid de ontvanger staat stil in niet begrijpen probeert…

Altijd weer die verrekte vlinders in de buik het ligt aan de kleur van de ogen het opflakkeren van het blonde haar raar maar waar aan breekbaarheid herkennen van dezelfde eenzaamheid Alsof eens de goden ons kloofden uit een gevoel van jaloerzigheid met onbegrip voor menselijk geluk Op volmaaktheid lopen mensen stuk…

heb je de hand gedrukt voelde warmte en geluk van mensenliefde een tikje masculien misschien de speelse ondeugd in je ogen heb ik zonder onderscheid genoten jij raakt alle snaren in aantrekkelijk zijn zonder te lopen op de vrouwelijke lijn herken mezelf in jou zie alle vlinders vliegen aan man en vrouw geef jij je mensenliefde…

Gitzwarte haren met wat grijs Ogen, erg bruin, soms ook wijs. Lachend zeg ik:je komt met uit een film, acteren kan je ook Je blijft nederig en doet niet uit de hoogte, al héb je de ' look '. Vriendelijk voor ieder maar je laat niet over je lopen Plichtsbewust, wel op tijd ontspanning, hobby's met hopen. Als echte levensgenieter zie je mooie…

Je Lach als blikseminslag je gezicht het zonlicht je vormen als visuele woorden je ogen als een pad naar mijn hart mijn woorden zonder effect geen woord genoeg impact de omschrijving slechts een omlijsting als een deken zo warmt de gedachte aan haar armen voor haar dit verlangen oneindig het gevoel als ik haar in mij oproep ik…

Tranen rollen over mijn gezicht ik kan er niet meer tegen doe mijn ogen dicht was jij maar hier en niet bij haar waren we maar samen, alleen met elkaar dan zou ik zeggen hoeveel ik van je hou en hoe gek ik ben op jou achter mijn ogen prikkelt weer een traan waarom mag deze liefde niet bestaan…

Een klein signaal van mij naar jou slechts kort duurt bij jou verbazing Je begreep al gauw mijn liefdesnood zag in mijn ogen die verglazing Voegde jij je snel en lenig aan mijn zij en onze daad werkelijk bij je woord Wat zou ik toch zonder jou mijn lief was ik vast in mezelf al lang vermoord…

het marmerwit gezicht kleurt langzaam rood de kruisiging en dood ontheven de zon schijnt door het glas in lood brengt zijne heiligheid tot leven met vinger wijzend in het groen het testament onder de arm geklemd in geel en bruin bewegen in orgelspel en korenzang ziet hij de generaties gaan op zijn voetstuk is hij blijven staan…

ik ben geen vuurzee maar fonkelende vlammetjes dicht bij het water een rode gloed waar de passanten in de nacht zich warmen kunnen…

De vlinder spreidt z'n vleugels in de zon vliegt langs struiken en ik geloof weer even in de liefde, als een licht en kleurrijk en vrolijk cirkelend en de lichte wind en de zon! O, hoe hij daalt en klimt en niet in een spinnenweb terechtkomt, en dit moment op- genomen in mijn hart en hoofd....voor even. Dan komt mijn lief weer stampvoetend…

Wanneer je mij met je ogen raakt, word ik licht, vloeibare bovenaardse regenbogen, zo volkomen waarbij de laatste zilveren druppels stromen in de palmen van het hart, met tederheid bespeeld het smachtend water, waaruit de lichamen van de wereld zijn gedeeld, weerspiegeld verlangen hemelsbreed, toch aarzelen je lippen te drinken…