Alle inzendingen over liefde

Het is al jaren geleden, maar ik ruik nog je Chanel-parfum, de heerlijke dampen van je okselzweet, de tomatensoepgeur, die ik rook, wanneer ik thuiskwam van een lange dag geploeter bij de commando's. Als officier had ik extra verantwoordelijkheden, die ik maar amper kon dragen. Ik geef het toe, ik greep te veel naar de sterke drank en mijn cocaïneverslaving…

De wereld staat in vreemde gloed, jaloezieën schakeren de geborgen liefde dat eerder zo rijk en grenzeloos licht het gebrandschilderd raam bescheen.. een verstrooid licht overschaduwt 't schijnsel van in zilver gedoopt verlangen, het vooruitzicht dat niet langer de verbeelding aan banden legt, maar een fonkelnieuw…

jij wees naar de hoge kerselaar vannacht nog toen hij zijn wilde vruchten vallen liet glimlachte je ‘kom je terug morgen’ en zie nu hoe, naakt in het gras, de dag fladdert in kringetjes rond roze en wit ‘ja’, roep ik ‘ja’ ik hoef niet verder te gaan dan de verwondering die jij me geeft de zomer in het is als licht, pas…

sta stil en ga voorbij maar pluk haar niet geen gouden, met diamant beladen kooi zal zij overleven, gelijk de vogel in de lucht niet stil kan staan huil maar maar laat haar staan want nimmer zal zij de jouwe kunnen zijn laat het verdriet je kneden de Liefde in je hart doen gisten om de stilte van het zijn in het voorbijgaan…

je lachte toen flarden muziek van de straatmuzikant je pakten rechtte je rug draaide om danste terug op schoenen met hogere hakken je sjaalde wiegde als bloem blauw in zijn koren dans en muziek trokken zoveel publiek een nieuwe act was geboren…

Mijn porselein, interessant ooh zo breekbaar fragiel .. wit doorschijnend, klinkt helder fijn verbrijzeld je bittere lach ... poreus...en smakeloos van klei de voornaamste ziel, ik voel wat ik wil zo onaantastbaar vervaardigt, de exclusieve waardigheid gebleven, gebrand en toch verheven.. in zuiverheid, stond je naam op mijn smeltende…

kende je gezicht in je ogen was de wereld ontwricht pakte je hand maar kon jouw gevoel niet bereiken sprak onze woorden de zinnen gingen als wind langs je heen zag je verstijven paniek in kramp de overhand krijgen jij gaat verliezen mijn klein hoopje mens alleen op een wereld die jij niet kent…

ik wil de bal en alle ogen aandacht overal met schijnbewegen passeer ik spelers die met lege handen staan plotseling leg ik aan maar zie de bal ver overgaan dit schot had niet gemogen ik ben de foute egoïst koppen kranten naar alle ogen…

je hebt je met schaduw gevoed geleefd van contrast tussen donker en licht bent de strijd aangegaan op het schemeringslagveld grijze glinsters gehaald uit zwart en het wit maar ze doofden in donker verkoolden in zwart pas toen jij wit overwon kwam licht van de zon in je hart…

leven zonder liefde Is leven met verdriet leven zonder liefde is het leven niet leven zonder liefde is leven zonder jou Dat kan ik niet ..., omdat ik van je hou!…

Woesteling kom tot bedaren in onze branding van de zee breek de golven van gevaren gewaarschuwd tellen wij voor twee onderduikend in de stromen van onze wilde waterval voor geen meter in te tomen zijn wij het beste paard van stal laat ons voortaan reddend zwemmen in alle poelen van verderf liefdesleven zonder klemmen jij bent de rust…

Mijn hart is als een zomertuin waar alles volop groeit en bloeit. Het onkruid en de verwelkte bloemen zijn verwijderd. De regen heeft alles verfrist en de zon schijnt volop. De grond is in de lente goed bemest en overal ontspruit nieuwe leven. Vooral langs het beekje dat door de tuin stroomt. is de grond duidelijk heel…

je zomert zacht tot rijke oogst na volle lentebloei de vruchten rank en groen veranderend in rood na rijpingsgroei je toont het vuur van zon in blossen op je huid maar achteraan hangt toch mijn lievelingsfruit een strijdster die pas langzaam lijkt te kleuren de schaduwpeer die in haar laatbloei het lekkerste zal geuren…

min de geuren verf de kleuren geniet de bloemen van het samenspel tot honing aan toe ik slinger wel…

Eén zijn is niet alleen zijn is in een cirkel wonen van wit licht Aan de buitenkant is een liefdesband die naar binnen rinkelt, als men moe is bedroefd, be-roerd is Het oog opent bij een stille trom Aan de koningslach herkent men bewaarkracht Want één zijn is niet alleen zijn is in een cirkel wonen van wit licht Wanneer de…

Opgedragen aan I. Mijn hart klopt zonder dat ik het doorheb Mijn longen ademen zonder dat ik er iets voor hoef te doen Mijn liefde voor jou bloeit zonder dat het mij moeite kost…

Bij elke aanraking Ze zeggen dat planten niet kunnen voelen. Toch tuiniert mijn geliefde met heel veel aandacht en grote zorgvuldigheid. Bij elke aanraking van de groene blaadjes is hartstocht aanwezig en elke beweging van haar is een dans van genegenheid en zorgzaamheid. Zelfs als ze doornige struiken verzorgt maakt ze…

Ik zit in een bubbelbad en ik drink champagne en door al die bubbeltjes denk ik plotseling "an je" Ik medelij met wat je doet daarginds op kantoor want jij weet niet wat ik nu voel...of heb je het door? Jij bent bezig met veel cijfers en ik heb plezier, maar door al die bubbeltjes heb ik je liever hier!…

jij bent de hoge boom der liefde vang wind mijn kind en spreid je takken uit bent al voorbij de schaduw van de hoogste struik reikt als eerste naar het ochtendlicht met je nog maagdelijk gezicht ontvouw het prille groen laat de oogst maar komen van bloembevruchte dromen…

ik heb je nodig met je warme lijf je zacht gesnurk kan mij niet storen ik wil je adem naast me horen ga nu niet weg. Ik vraag je:"blijf" want voor alleen zijn zijn we niet geboren…

Ik zit hier rillend in de kilte Bijna bezwijkend van de kou Iedere morgen, in de stilte Wacht ik hier, alleen voor jou…

Ik weet altijd al je zachte Verborgen achter wenkbrauwen scherpe huid glim in je ogen Je gepijnigde hart verzacht lacht De horizon kantelt Ik zie je nieuwe diepten Ik wist ze.…

Zet ons in vuur en vlam en eindigt als waakvlam LIEFDE Hij wil niet haar vriendschap, is daar niet klaar voor VERLIEFD In een flow onbewust van tijd alleen op de wereld VERLIEFDEN Ze smelten als twee druppels leven samen tot een persoon LIEFDESSPEL…

je speelde in je gouden kooi het luchtballonnenspel frivool blies je gedachten op en kleurde ze heel fel hield de touwtjes losjes in de hand ook al sprongen vormen uit de band liet ze gaan op het moment suprême ze knalden zonder gêne in je gouden kooi…

We komen elkaar vaak zo hier en daar tegen, we liggen op niveau, we delen dezelfde humor, hetzelfde inzicht aangaande kunst en intellect, ze zeggen dat ik verliefd ben op jou en dat zou zomaar kunnen, want je bent een hele lieve vrouw! Ik kocht een schilderijtje van je en jij toonde mij je door hennepkunst versierde borsten, ai, dat was niet…

gelijk de golven van een zomerzee zo blijft jouw liefde in me stromen zoals een schelp het strand bemint leg ik jou in mijn dromen ‘k vraag de zilvermeeuw zich naar mijn koers te keren stuur zuchtjes tederheid naar zijn donzige veren vleugellicht tekent goudstreepjes tegen het hemelsblauw duinroosjes kleuren in het zand een hart…

er dwarrelen schaduwen langs de zon handen die ik niet kan grijpen ogen die me mijden in neergeslagen blik of afgewend gezicht helder waren wegen kleurrijk de contacten en warm de harten totdat schaduw viel de zon verbleekte en de kou opkroop ik had mezelf bloot gegeven in het licht van een verboden leven wil melker 27/…

Geef mij heden nog te leven vele dagen mijn liefde te bewijzen samen kennis te vergaren om na al dit aardse te weten dat zeker niets is vergeten wat onze liefde nog beperken kan de toekomst tegemoet…

heb de hitte gedragen van lange dagen zonder schaduwwind nog ploert de zon roodkoper in het ondergaan hangt warmte nachten aan pas in schemerkenteren is er het ogenblik dat hitte zwicht voor de nieuwe dag de eerste frisse lach van het ontwaken de ramen open maken tot de explosie licht intenser wordt het zonnevuur je lijf en lendenen…

Wandelwegen leiden door de regendagen, wou dat ik dit mysterie kon gaan...alleen onherroepelijk kwetsbaar hoor ik je stem zie jouw gezicht ..in mij ik hou broosheid vast tussen mijn handen, zoek op alle wandelwegen..de regendagen. Ik voel je hart, te laat het melancholisch drama moeras, slaat modder tranen van onbreekbare ruiten doorstromen…