229 resultaten.
JAREN DIE VOORBIJ GAAN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
798 Van het eerste tot aan het tiende jaar
gaat het tijdloos en een tikkeltje traag
Je wilt gauw groot worden, echt waar
en eigenlijk wil je dat zelfs dolgraag
Van het tiende tot het twintigste jaar
duurt het dertig jaar of zelfs nog meer
Flarden leven blijken nog onvindbaar
tussen brokstukken seksueel verkeer
Van je twintigste tot ‘t dertigste…
SÉRAPHINE DE SENLIS (2)
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
561 (1864-1942)
Opgevoed met Maagd en non
Achtervolgd door hellevegen
Liep zij door de smalle stegen
In een witte bruidsjapon
Toen ze bijna niet meer kon
Kwam ze de gendarmes tegen
Die hebben haar kleingekregen
Juist voordat God zich bezon
Jezus had het haar beloofd
Maar vergat zijn trouwste bruid
Die van haar verstand beroofd
Verder…
BEGIFTIGD (3)
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
499 Ze was pas achttien toen ze trouwde
De man die haar de zijne maakte
- En als de beste haring kaakte -
Zag hoe ze in de ander schouwde
Hij zag hoe haar dat zeer benauwde
En dat ze naar alleen zijn haakte
Hoe ze steeds meer gevangen raakte
Ze zich als mensenschuw ontvouwde
Met op haar schouders alle last
Van wereld en van dorpsgenoten
-…
BEGIFTIGD (4)
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
554 Om niet aan anderen te bezwijken
Was het dat zij haar huis verliet
Terecht kwam in het soort gebied
Waar vonken op zoet water prijken
Ze leerde hoe zich in te dijken
Er lag nog veel in het verschiet
Maar telkens als zij zich verried
Wilde de dood niet van haar wijken
Gebood haar te reïncarneren
Totdat ze eindelijk ging beseffen
Dat alleen…
BEGIFTIGD (5)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
476 Ze hunkerde naar schelpen rapen
De winters duurden eeuwenlang
Het voorjaar kwam maar niet op gang
Ze wilde in een duinpan slapen
Ze wenste lammerende schapen
Het najaar, eeuwenlang in zwang
Verloor het van de sterke drang
Om warmte bij elkaar te schrapen
Ze was haar ware aard vergeten
Daar was het om te doen geweest
Een engel kan niet…
BEGIFTIGD (6)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
446 Ze leerde hoe zich op te laden
Van jutter, Triton, Jan- van- Gent
Ze raakte aan haar taak gewend
En dichtte kieren, scheuren, naden
Zoals ze door het leven waadde
Een Zeeuwse oester, vaak absent
Somtijds geopend en attent
Een werf voor averij en schade
Het werd haar allerlaatste reis
Vertelden haar de lichtsignalen
Van vuurtoren en hemelzalen…
Volgorde
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
523 Ik heb mijn zinnen gezeefd
ik hoef niet te keren
ik heb geleefd.…
Autobiografie van de Status Quo (essay)
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
506 soms schrijf ik een gedicht
over mijzelf, zo mij dat lukt,
en besef dat ik mijn dan richt
op een verleden gewelf
het gaat dan over wat is geweest
immers over het nu, het heden
schijnt nog niet het verklarend licht
nu moet gezegd, zo stel ik vast,
als ik alles zou vertellen
is mijn toekomst tekort
ik kan natuurlijk de film versnellen…
Het telhuis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
405 Er sijpelen druppels hartstocht
door het telhuis, de tijd
om te leven, maar hoe?
Zal ik op reis gaan
naar een mooi verhaal
en die plek veroveren?
Zal ik uitvaren over de zeeën
van gevoelens of er overheen
vliegen en me bezinnen
waar ik wil landen
waar een taak ligt
voor mijn wensen
en daar een ruimte scheppen
die ik nu nog niet…
[ Mijn hele leven ]
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
488 Mijn hele leven
groeien de bomen van thuis --
verder in mijn hart.…
De seizoenen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
441 De gracht is groen vandaag
grauw in de avondschemering
de voorkleur van de winter
Draaiende motoren, winterjassen en
warmtelampen, kleine rode vlekken
op de huid van de stad
We willen blijven bruisen
niet bij de voorraden rusten
We halen licht en groen in huis
in de binnenkanten
van ons bestaan
een gretig gevoel
geen verveling, geen…
[ Een valse start is ]
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
404 Een valse start is
niet erg, maar verschrikkelijk --
is een vals einde.…
Andere gedachten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
388 Ik wil andere gedachten
ik wil niet alleen zijn
met die meningen
over wat ik doe
Dus zet ik de muziek hard
en werk ik hard, met een taart
op feestdagen, een hele taart
helemaal voor mij
En dan word ik misselijk
en moet ik overgeven
Weer zo'n herinnering
die ik niet kwijtraak
die rustig wacht op twijfels
en dan in de rij gaat staan…
[ We zijn onderweg ]
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
467 We zijn onderweg,
en we weten: niet één weg --
leidt naar een eindpunt.…
Vlinders…
hartenkreet
2.8 met 12 stemmen
1.791 Als ik aan een vlinder denk,
denk ik aan zijn levensloop;
de harde tijde uit ieders leven
zichtbaar in een simpele vlinder.…
50 jaar
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.288 je het in het begin niet leuk
maar leeftijd ach wat zegt dat nu
dat is verschillend per individu
het is je gezondheid die telt
ik vind wel dat de tijd steeds sneller gaat
voor je het weet is het jaar al weer om
daarom geniet ik van elk moment
de toekomst wat zal het je brengen
gelukkig kan niemand zich daar in mengen
het hoort bij je levensloop…
Het magnifieke vergezicht
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
584 ik wist het vlakke land
zee en openheid
polders en het eindeloze strand
ontdekte heuvels
en rustieke dalen op mijn
levensloop in jaren
botste tegen rotsen
bergen die met scherpe kammen
wolken snijden aan de horizon
zag ravijnen die het kleine
van de mens vergrootten door
de angst van het begraven zijn
ken het magnifieke vergezicht…
De anonimiteit gedeeld
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
833 Ik zie de beelden van het hier en nu
en waar in het heel recent verleden,
iemands levensloop de jouwe heeft gekruist,
daar waar twee aparte maten
vlak naast elkaar hebben gestaan.
Twee individuen die gezamenlijk
de anonimiteit hebben gedeeld,
zijn zonder het te merken
aan elkaar voorbij gegaan.…
Klaaglied van een gevangene.
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
1.422 Wee mij, nu de poorten sluiten,
genadeloos als een mokerslag,
nu de tijd in lange slierten
langs mijn levensloop zal kruipen,
nu de tralies mij omsingelen
als een stalen spinnenrag,
nu dat wanhoop en illusie
als demonen binnensluipen.…
Onderweg
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
609 Achter het stervend licht
- hinkend tussen losse sporen -
dwaalt een levensloop van
aangespoelde eenzaamheid.
Onuitgesproken woorden
waaien langs de einder
mee met golven, meeuwen
en een eeuwigheid in gedachten.…
LAIS CCXC
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 In Onterecht woon ik, en Nergens ga
ik ’s zondags heen: die ene dag van licht
telt de weken duisternis en week na
week vergroot in mij ’t gruwelijk inzicht
dat ik ontbonden word en zonder zicht
op toekomst, bij ontstentenis van hoop
vernauwt aldus mijn nare levensloop.…
LAIS CCXC
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
441 In Onterecht woon ik, en Nergens ga
ik ’s zondags heen: die ene dag van licht
telt de weken duisternis en week na
week vergroot in mij ’t gruwelijk inzicht
dat ik ontbonden word en zonder zicht
op toekomst, bij ontstentenis van hoop
vernauwt aldus mijn nare levensloop.…
Niet uitgegeven verhalen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
169 Hun glans verloren
Steeds meer vallen
ze uit elkaar, zo klein
zijn de vaste verhalen geworden
die, eenmaal uit de dagelijkse
gebeurtenissen gezeefd
mijn leven en identiteit
vertegenwoordigden
En steeds minder mensen
kennen nog details die
een echt mens van me maken
Gelukkig ben ik niet die verhalen
van mijn leven geworden en
beter…
De berg van mijn leven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
299 Boeken en foto's op papier
zijn een fijne manier van bewaren
en mijn leven compleet houden -
wie ik van jongs af aan ben
geworden, herinneringen
aan mijn familie, beelden
van hun aanwezigheid
hun bezigheden en de plaatsen
die daarbij horen, tezamen
een alsmaar groeiende berg
met haarfijne dendrieten:
de berg van mijn leven…
Aan boord is alles okee
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
263 Je kent het wel:
taxiën, de aanloop
en omhoog, de wolken
met luchtzakken in
De gewoonste zaak
van de wereld tegenwoordig
Juist dan ben ik bereid
om te sterven, overzie ik
de samenvatting van het leven
onder mij, langzaam uit-
gewist door de witte wolken-
gum, tot een blauwe hemel-
leegte met op het eind
van de dunne vleugel
een…
Keerpunt
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
164 De ontdekking door de dokter
en mijn toestand vielen
met alle uitleg en redelijke aannames
toch niet te begrijpen
Ik ben teruggeworpen
in de zorg en de aandacht
waarmee mijn leven begon
en moet mijn zinnen verzetten
dieet houden en laten
wat ik niet meer kan -
wat ik ken anders
begrijpen…
1/86e
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
129 Jij zegt: alweer een week voorbij,
alsof de dagen ons voorbij lopen
in plaats van wij hen.
Ik denk aan de eerste keer
dat ik alleen fietste,
hoelang die zomer duurde,
hoe elke straat toen
nog iets te melden had.
Nu ken ik de straten uit mijn hoofd.
Ze zwijgen als ik langskom,
en zonder hun stem
telt de klok niet meer voor mij…
Hoop.
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
942 Ook al zie en voel je het soms niet,
Door alle ellende en verdriet
Steeds komt er toch weer een straaltje hoop
Zodat je weer verder gaat met je levensloop!
Dus laten we nooit de hoop verliezen,
En nooit ons gevoel laten bevriezen,
Je kunt het ook aan anderen geven,
Want een beetje Hoop doet toch weer leven.…
DE KLEINE BIJ
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
826 Er danst van bloem tot bloem
geen stamper laat het onberoerd
een volijverig bijenkind
het doet zijn werk
in weer en wind
natuurgetrouw
zijn levensloop bepaald
ten dienste van de koningin
wipt bloemen in en uit
de honing is een onderdeel
bevruchten
dat is toch de plicht
en in het late zonnelicht
bloeit volgend jaar
een jonge plant…
Anoniem?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
507 haar natuur, haar
verloren
blik verzonken
in spiegeldelen
tussen geest
en haar frêle gestalte
in een wit geklede
wattendeken
verpakt in de kwaal
van het geleefde leven
de mond gesloten
geen zinnen zonder
eenzaamheid, toen
ik de ontmoeting
verbrak, begreep
ik de diepgang
van alle woorden
die zij niet sprak in
haar levensloop…