2904 resultaten.
tot méér dan stilte valt
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
834 terwijl alles waait
en een stem de woorden
laat verdwijnen
nooit aanbeden zoals
uit eigen bloed met blauw bewijs
op twee gezichten
sijpelt moedermelk zonder blindheid
of juist met
op tongen vol van glorie en op iedere
dag om minder te
praten
en eens te meer en opnieuw
verhuis ik naar de stilte
ingewijd
net boven de dood…
Rood
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.319 Wanneer zij de trap opgaat
vangt vroeg morgenlicht
haar spaans rode haren
voorzichtig
maar verbeten neemt
zij de laatste trede
alsof de zolder
gevuld met haar
stralende lach
alles kan wissen
dozen, gestapeld
met vergeten jaren
verbergen niet
maar weten
muren verdwijnen
uit het zicht
alleen haar diploma
hangt nog aan de muur…
Getij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
573 Schijn me binnenste buiten
vloei druppelsgewijs
terug naar de zee
verdwijn in de golf
wees wassend gelaat
mijn gedachten
zijn vrij
strooi ze af en terug
getooid met schelpen
het geluid van de baren
brengt ze fluisterend
dichter bij
© Rudi J.P. Lejaeghere
Opgedragen aan Iris Van de Casteele
Juni 2008…
rozeblaadje
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
781 De lavendel bloeit niet meer
en overal
liggen rozeblaadjes verdwaald
door de wind
die met mijn haren speelt
mijn huid streelt
als duizend zachte vingers
in herinnering
aan de zomer die laat verscheen
in gekleurde vensters
wensen in vervulling nam
van de donkerzwarte nacht
waarin ik wacht
tot de monsters verdwijnen
rozen weer verschijnen…
Blonde november haren
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
602 Mijn lijf schokt van de kou
Maar in mij brandt die smacht
Opdat ze mij zal zien staan
Reeds wachtend op haar blik
Laat de kou mij niet rillen
Maar de warmte uit mijn hart
Zo mag ze mij niet zien voorbijgaan
Ze stapt in de verwarmde bus
Ik snap mezelf niet en voel me leeg
Konden haar ogen me maar verwarmen
Opdat ik haar kan laten verdwijnen…
Het lot in pure eenzaamheid
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
680 Laat mij verdwijnen in het dieploze van afwezigheid,
smachtend naar omarming van het blanke Zijn
waarin de gevoeligheid van opkomende stormen
de reden neerdondert -
het willen weten waarom een brug te slaan
wanneer slechts willloosheid heerst,
verslagen door de macht der gewoonten,
de wijze waarop het leven tot nu toe beloonde
het lot in pure…
Verleden.
hartenkreet
3.2 met 20 stemmen
1.800 Waar eerst het verleden
een hoofdrol speelde
trok jij een streep
door het donker
het lijkt net of de dood
door jou werd verdreven
zomaar ergens tussen
tijd en ruimte
waar mijn gedachten
ook heengaan
ik verdwijn niet meer
op de golven van eenzaamheid
jouw ogen brachten mij terug
_in een stralende diepe rust_…
Merk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
479 als wind de nevels van ideeën open jaagt
lijken die plots op herinneringen
die sterven in de kou van een vroege morgen
het onzichtbare heeft geen naam meer
dwaalt verder op zoek
naar zijn eigen echo
het snoerloze denken gaat over
in fladderende intenties
die weer verdwijnen
tot wrakhout onder een zandlaken
zand onder zand onder zand…
Stuur me de wind.
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
1.034 Zou zo graag nog even
met je praten misschien
kan jij mijn angsten voor
altijd laten verdwijnen.
Ben jij gelukkig in het licht
nu je bent terug gegaan naar
de bron van ons bestaan
laat het me weten.
Stuur me de wind laat hem
zachtjes strelen mijn wang
dan ben ik niet meer bang
ik mis je nu al zo lang.…
VADER
hartenkreet
3.1 met 12 stemmen
2.050 Het later stadium van zijn ontstaan
zal de symbolen doen begrijpen
die overgoten door de godendrank
het inzicht zo verscherpen doet
dat dan balans hervonden wordt
met als gevolg, het samengaan
tot aan de dood
de energie der zon
de voortbewegingskracht der wind
een piramidaal gegeven zijn
de vork der strijd verdwijnen zal
in eeuwig leven…
Vakantie
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
863 Elkaar dan nu niet zien of spreken
geen praatje,knik of een lach
al zal dit denk ik eens verdwijnen
jou zal en kan ik nooit vergeten
een persoon, die ik echt graag mag
een vakantie maar zonder ons beiden…
Kleine dingen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
541 het waren kleine dingen
die ieder
voor een eigen leven gingen
losgeslagen uit verband
in vrijheid
keuze voor een andere kant
waar structuren
in voorzichtigheid
de dagen lijken te besturen
komt chaos om de hoek
maakt troep
zonder verdwijnen
moet de tolerantie groter
alle neuzen naar één kant of
geeft groot ook klein de hand…
Een zwaar gevoel
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.005 Ze verdwijnen, rennen weg voor wat is,
Waar is nu die arm, die knuffel die ik zo mis?…
Op
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
793 Ik kijk de seconden na
Één voor één verdwijnen ze
zo snel als ze gekomen zijn
De klokt die blijft maar tikken
Toch doet me dat geen pijn
Ik kijk de uren na
Ze komen en ze gaan
maar ik zal ze niet stoppen
Ondanks mijn goed verstand
Blijft de tijd me foppen
Ik kijk de dagen na
En de dagen worden weken
Maar ik zie geen verschil
Ik…
Het laatste shot
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
875 ga met mij mee
in het laatste shot
mijn aderen zijn al kapot
een snelle ronde bloedsomloop
maakt kankercellen dood
of doet ze snel verdwijnen
naar plaatsen waar
het gif niet makkelijk in
eerste rondgang kan verschijnen
geen wanhoop
zij kunnen slechts leven
van wat het bloed kan geven
mijn lichaam is gesloopt
maar het laatste…
In Memoriam Sonja Pronk
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
500 jouw voetstappen zijn allang
onder de voet gelopen
het beeld redelijk helder
tanen afdrukken in het zand
welke de zee dagelijks
schoon wast
toch raak je me
niet meer iedere dag
maar op gezette tijden
verdwijnen zul je pas
wanneer 'n ieder die jou liefheeft
dit leven verruilt
voor eentje in Zomerland
of toch…
Ik teken
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
589 Littekens zijn er achter gebleven
die nooit helemaal verdwijnen.
Teken daar ook mijn bruine ogen
levenservaring is erin te lezen..
Een zelfportret van een geleefd
gezicht met liefde door mij gedragen.…
Raak me als een vlinder aan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
663 Ze verbleken niet, verdwijnen slechts –
één moment, een eeuwigheid.
Dus raak me zachtjes aan,
raak me aan alsof ik hier niet was,
alsof de schaduw van je vingers
me zou verjagen.
Alsof je me in een droom zag
die je je probeert te herinneren.
Als je je ogen opendoet
ben ik er niet,
maar je zult niets vergeten.…
De nacht is een spiegel
netgedicht
4.3 met 39 stemmen
1.136 Laat mij niet
de laatste zijn
keer terug waar
ik verdwijn, luister
de wind fluistert,ik leef
waar een bloem verdrinkt
in het water dat ik geef
droomt het donker
de dingen licht
de nacht is een spiegel
zonder gezicht
een verloren verleden
vaarwel gekust
breek de dag als een
scherf in mijn hand
waar de zon op rust.…
Ergens zomaar
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
889 De littekens, de hunker,
verdwijnen niet.
Maar in de tranen aan het snoer
weerkaatsen regenboogkleuren!
Ergens zomaar...…
de laatste tijd
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
560 rond haar oude hoofd kleurt licht in witte aureolen
ze strijdt en houdt haar tere handen op
er loopt wat hoop in zwakke levenslijnen
maar de dood verschijnt al, onder lakens
de dekens ademen slechts kou
“ik hou van jou”
zegt mijn gevoel
zij beeft en laat heel stil
haar tranen naar mijn hart verdwijnen…
Goddelijk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
530 Als het goddelijke tegen me praat
zomaar plotseling
iets verschijnen laat
zonder uit mijn ziel te verdwijnen,
dan ben ik blij en voel intens geluk
en in één ruk
vlieg ik even boven de aarde,
los van lichaam en geest,
en dan voel ik vervulling
in mijn diepste, grote wezen,
zelfs in mijn kern van de ziel
net totdat ik weer op aarde…
Meer speciaal
gedicht
4.0 met 1 stemmen
6.843 Wie heb ik immers nog dan mij tot er
te vallen in die grote hand van jou, waarin
ik altijd al me nooit en graag verdwijnen zou?
-----------------------------
uit: 'Tirade', 29, 1985.…
Ontwaken
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.037 Het hart nog ontbloot
stromen beelden snel terug
in verdwijnende dromen.
Vóór mij
de dag
nog leeg,
nog zonder pijn.
Wie ben ik
voor jou vandaag,
mijn bloed?
Nog voel ik
je eerste adem
op mijn buik,
mijn huid nog druipend
van verse liefde.
Nu jouw woede
mes op mijn keel,
geen geruststellende gedachte.
Of toch?…
één
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
552 Soms maak je me wit
en kleur je mij
alles binnen de lijnen – zacht
Soms maak je me zwart
en kras je scherp
alles buiten de lijnen – hard
Soms schets jij me als schaduw
en licht alles in mij op
wanneer mijn stem – zingt
de hokjes verdwijnen
totdat er geen rechte lijn meer bestaat
dan enkel jij – ik – wij – samen – zijn…
Herman Vader
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
635 De bootjes dobberen weer,
het anker gelicht, golvend
de koers zeewaarts aangehouden,
verdwijnen ze samen met de zon
in de nacht.
Goede vangst!…
geluk
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
493 ik neem jouw hand
en weet
hoe ‘samen’ nimmer meer vergeet
dat liefde, waar dan ook
de weelde kent
van welkom thuis
ons huis,
jouw stoel de mijne
en ons bed, ons warme bed
om rustig in te verdwijnen
na een overvolle dag
ik tel jouw vingers
jij die van mij
hoe blij verwijst geluk
naar de oorsprong van ons
allebei…
En als
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
526 Troepen wolven op zoek
naar de einden van de dageraden
zwerven hongerig
door bodemloze velden
huilend tegen de winterzon
En als de wind
de sneeuwlawine doet verwaaien
verdwijnen zij
in het binnenste van het witte
waar de koude heerst
Ik knipper met droomogen
in verschillende werelden
buiten schijnt een winterzon
terwijl mijn geest…
waar het licht gloeit
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
657 en als ik dan even met mijn hoofd
schud
de zee zie
die zoveel te dragen heeft
wanneer de zon met pompoenoranje ogen
haar schouders naar de nacht richt
vogels nog een laatste keer opstijgen
in de weemoed van mijn gedachten
om daarna spoorloos te verdwijnen
de hele nacht lang
dan weet ik
dat, hoe naamloos ook, ik op de donkere golven…
moedig leven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
555 Kaminsky van
de stomerij
wist alles van
inkt van kleuren
van magische
verdwijningen van
onuitwisbare vlekken
Kaminsky van
het verzet
wist alles van
het minutieus zwoegen
om inkt op te lossen
namen en datums
te veranderen
Kaminsky van
stomerij naar verzet
magiër van het
eerste uur
dag en nacht gebogen
om levens te redden…