Netgedichten over haiku

een vleugje voorjaar geeft de treurwilg weer wat kleur het gaat goed komen…

Sneeuwvlokken zweven tussen de appelbomen – als bloesemblaadjes.…

onder donsdeken in een wiegje - smakkend tutgenot…

vanachter het raam tracht de zon mij te warmen van binnen steenkoud. de boom tooit haar tooi schuchter maar nog niet volop dood blad dwarrelt neer. winden waaien flink dreigend zwelt het blazen aan stilte nà de storm…

Een witte trilling, van de bloesems, ik huiver – voor wat komen gaat.…

De wind kent geen rust jaagt en jaagt constant maar door achter wolken aan…

Wolken gekneusd licht bloed stroomt uit gedichten als het doek weer sluit. Dag en dauw laaft zich aan het schemer, duisternis absorbeert schaduwen. Groots en wreed de mens meeslepend grillig lot de grootste dwingeland. Slepend teloorgang volmaakte zinneloosheid van geleende tijd. Het aardse spasme ruist in zilte branding als swingend…

het zonlicht spiegelt zich in een koffielepel - kan het niet pakken…

De straat is vrolijk, hoor, er zingt lente in mij – buitenstebinnen.…

Ik stond te praten en lette niet op de bal – tot hij mij raakte.…

De oceaan ruist eindeloos ver om mij heen -- hier in het beekje.…

varens oud als groen en sint-janskruid langs het pad - los haar paardenstaart…

Ik kijk naar de maan voor troost, maar ze schuift verder – zo troosten manen.…

als ik aan jou denk denk ik aan alle deuren en het schuifgordijn met de deur in huis zo is het ooit begonnen op een mooie plek je had net de deur achter je dicht gegooid en ik kende je niet we zaten boven je wilde overzicht en dat wist ik nog wel de zon scheen ons toe met uitzicht over water de deur op een kier we…

Ik wacht op mijn lief, gelukkig weet niemand dat -- hij de liefste is.…

Champions League wedstrijd - een onzichtbare speler, moet zich gaan douchen…

Versierde waarheid mooier dan realiteit nog net geen leugen…

Lossere banden: mijn contacten groeien uit –– tot verbindingen.…

Rivier vergeten, meandert tussen borsten, haar melk wordt honing. Mijn godin werd uit de golven gedolven, in aarde geworteld. Onder zand en as geslapen, wel duizend jaar, hij stond op, was klaar. Waait stof langs de kust van zielen langs de sterren, licht kust de verten. Maan in ruige zee, voorbestemd voor mens en dier rode…

op mijn pistolet - rist verbrande maanzaadjes, door wrijving dampkring…

In ochtendgrijsheid sluieren slierten mist langs dag nog onzichtbaar…

de krabbenvissers overleven nipt een storm - ze kussen elkaar…

Zon door wolk omlijst zet de flat in vuur en vlam brandgeschilderd glas…

de lucht ruikt naar lucht het water ruikt naar water - een mens is weer mens...…

langzaam trek ik het kleed vol letters van mij af en toon mijn naaktheid de letters vallen snel op de grond en vormen kwetsbare zinnen ik draai mijn hoofd om en zie over mijn blote schouder je ogen…

zoals ooit de tijd van voor en na 't leven zó zal het weer zijn…

Niezend in zijn schnaps, scheurt hij de wintermaanden uit zijn agenda...…

een schoonheid van rust kust de kracht van zonneschijn zijn te koesteren…

Een wasdraad vertelt... Eéns per week droog ik beha's én zie ik de buur...…

aan de waslijn blaast de wind een bolling in de positiejurk…