Inloggen
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 68391):

X

Ik wil op de zachte veren van
de zwanen mee, maar ik besluit
ze brood te geven. Als een vogel
met uitgetrokken veren poog ik
terug te vliegen naar mijn jeugd,
waar ik huilde om de mieren, die
ik per ongeluk vertrapte, toen
ik zelf gebrandmerkt was en
vriendschap angsten en verstikking
uitademde. Beter niet terug gaan

als dat al kon, maar huilen tot
je een ons weegt, je vingers weg
krabben tegen de kille muren
rondom het verschrompelde hart,
als een bange wezel door de
eenzame bossen rennen,
uitgestoten en onzichtbaar,
maar in de veilige kringen van
engelen. Daar beter blijven.

Zij boog haar lichaam als een
hoer, maar dat zag ik niet,
ik zag een regen van diamanten
en Schotse whisky, verdronken
in een huid van meel en
eekhoorntjesbrood, mos en
liefheersbeestjes op haar
zelfbewuste billen, maar onder
de kaboutervrouwtjes met
opgetilde rokjes vermoedde ik
de slangenkuilen, belladonna
donker.

Zij leek een lichtekooi in
lichter laaie en ik een
spiedende struikrover die
tuk op buit versplinterde
door haar Mona Lisa glimlach
en even later gromde ik
als een wild everzwijn

X

Schrijver: Joanan Rutgers, 24-09-2018


Geplaatst in de categorie: psychologie

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 36 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)