Netgedichten over haiku

de rijpe vruchten geperst en gebotteld - appeltje voor de dorst…

mijn handen zijn leeg wat jou verwondt, raakt ook mij angst draagt onze slaap…

wintertijd - een uur langer wakker liggen…

De zon is onder. Zit de schoonheid ook binnen? Licht verraadt het niet.…

Losgeraakt lover daalt neer op houten banken: zachte zitplaatsen?…

een noot in het grind wie hoort wat nooit heeft geklonken de boom in zichzelf…

Dat grauwe herfstgras weg doen: oranje hoedjes komen tevoorschijn.…

Muren doorbroken Innerlijk weer verbonden Zal ik herstellen?…

Wie zich bewust is van zijn nietigheid als mens, zal dan des te meer als geliefd kind van de Heer, Diens Koninkrijk ontvangen.…

weifel kent geen einde twijfel zonder beginpunt de verte in het vizier…

rood koraal in het licht een oude glans raakt mijn handen rood vliegt vlinderend…

De appelboom wuift met zijn hoge, wijde kruin vol kleine vruchten: de zakenboer verdwijnt snel; de kunstschilder treedt graag aan.…

voor het inslapen kijk ik naar baby Janne die zo ontspannen in haar woonbootbedje ligt zij lijkt vederlicht op weg naar het ochtendlicht…

Het reekalfje rust op een kleine, open plaats binnen struikgewas; met een wijde boog lopen boswerkers, eerbiedig en zacht.…

een koperkleurige dag licht zo teer beroert de wind het lindeboom blad een laagje bladgoud partituur van een hymne schrijf in witte inkt wie draagt de hemel het wemelen van de dag de dansende lucht als schemering valt de dingen van overdag tussen de ceders het gesloten boek het zinderen van woorden vlinders achter glas…

Onder de beuken vangt een dunne stam het licht wind beweegt het blad…

Late avondglans: purperen weefgetouwen dalen langzaam neer.…

Vroege morgendauw ligt stil op het groene gras de zon komt op, nu…

De shuttle vliegt hoog Mijn racket raakt hem krachtig De winst komt dichtbij…

de dichter is dood ieders dood komt dichterbij dan is het boek dicht…

Wit lijnenspel siert het tegelpad van de tuin: slakken kropen wild.…

Op het tuinpaadje beleeft een slakkenechtpaar zijn liefdesleven. Gauw die diertjes oppakken, tussen planten neerzetten!…

rond het middaguur strijkt neer op een jonge wilg in heldergroen en oranjerood kleed gehuld de exotische rododendroncicade…

Maan boven het veld wilde ganzen verdwijnen nacht blijft nog even…

Een kleine klaproos vol vuur en niet te blussen ademt toch vrede…

Tussen licht en nacht een vlinder wordt bijna blad de stilte beweegt…

in dit koninkrijk der stilte zijn jouw ogen de diamanten…

Opstaan, ontbijten, lijfbehoefte doen, werken en weer naar bed gaan: 't kleine daagse doen: grootste zegening voor het leven.…

na die steekpartij niets meer gehoord van die bloeddorstige mug…

in de ochtendzon jaagt vanaf een lage tak van de lijsterbes in virtuoze vluchten een groene libel op nachtvlinders en vliegjes…