Netgedichten over psychologie

Ik sluip in 't diepst geheim, met kakelend genoegen tussen de argeloze verzen rond om er mijn negatieve ster aan toe te voegen al is mijn oordeel slechts op wrok gegrond Het ligt in mijn natuur de zaken te verzieken vooral wanneer ik dodelijk ben gekrenkt als ik fantoompijn voel van hagel in mijn wieken al ben ik ook de enige die dat denkt…

grootmoeder rende met de poppenwagen rond de tafel het kind uit het gehavend huis kraaide ogen vol licht het was zo eenvoudig 's avonds kropen ze in het hooi en zij gaf antwoorden, de ene wereld los van de andere ze sliepen tussen de bladeren 't geblaat van schapen en alles wat op dat moment vergeten werd het was zo eenvoudig…

Doorgaans knechten mij De banden van het donkere Verleden, tot de rand gevuld Met wangedachten tegen de Menselijkheid - En anders zijn het De tentakels van de toekomst Die mij beet pakken Nog voor ik hen gespot heb - Laat ze los, toekomst en verleden, Laat ze los, mens, Leef hier, leef nu, Leef!…

Kuilbalen, Staat er eenvoudig Zwart op wit In het halfhoge gras Voor de boerderij Waar mensen wonen Die we nog nooit Hebben gezien - Achter de gevel Woont een raadsel - Deze dag, Elke dag…

Waar is hij nu? Ik twijfel in hoever ‘k Me ‘t heb verbeeld. Ben ‘k gek? Ben ‘k een fantast? Maar ‘k draag nog steeds die zwarte jas als ’n klerk! Die me beknelt: ik voel me erdoor betast Voorzichtig voel ‘k de grond, waar her en der ‘k Nog glas en veren vind; ‘k ben niet verrast Dat dit gebeurt: de molen van Tietjerk Staat in de rouwstand: dit…

Totaal ontspannen In het zicht van Nirwana In schaap gevallen…

U bent er slecht Aan toe, zegt ze, De psychotherapeut Die me in behandeling neemt - Dat u zichzelf al een tijd Niet meer verzorgt, En weken in dezelfde Ongewassen kleren loopt Noemen we hier een Verlies aan decorum, Maar het ergste is Dat u stilaan ook Uzelf bent verloren…

Op blote voeten Schuifel ik door Deze ruimte waar Ik zo vaak al Geweest ben En die me toch Onbekend voorkomt - Mijn ogen zien Niets vertrouwds, Het zijn mijn Voeten die me vertellen Dat dit de plek Is waar ik woon, Waar ik leef…

Wat speelt het licht Op onvermoede plaatsen - Waar het donker Hoort te zijn Omdat de zon er Niet kan komen Is er toch het Vreugdevolle licht In de donkerste hoekjes Van het huis Omdat het zuiverste licht Weerkaatst wordt Door glas dat alleen In zomer en voorjaar In alle vroegte Het licht ontvangen kan…

Dochters willen met hun vader huwen; Voor zonen moet het de moeder zijn, Waarmee zij zich willen identificeren Zolang zij nog kleuter zijn. Jonge kinderen worden door hun driften Gedreven; voelen zich aangetrokken tot De ouder van het andere gelacht. Zij Moeten in een huwelijksband zo een Splijtzwam wezen, omdat het Oedipuscomplex Hen…

zo vaak schreef ik over de dood bij het vele leven, het vele sterven om in het hart 't vervloekte rood als vreemde pijn te kerven vragen vonden steeds weer gaten nog luider schreeuwend dan het kind dat in regen en rebelse wind oog in oog stond met het achterlaten ik liet geen enkel beeld onbeheerd of dat wat zich met schaduw voedde magie…

Van buiten stil zijn om te horen wat je Ziel je wil vertellen...…

Toen jeugd onmerkbaar In toekomst vergleden was, De ergste uitstulpingen Als molshopen vermomd, Waren deze bij terugblik Niet meer dan rimpelingen Op een verder glad oppervlak, Met hier en daar een flauwe bocht - Ik zie nu wat mijn leven Geweest is, het was niet meer Dan een zucht, Hooguit een ademtocht…

Om de zoveel jaren wordt mijn woning door een helikopter met zoeklichten beschenen en verbrijzelen enge militairen mijn ramen om mij nogmaals om een lang geleden incident hardhandig te vermanen. Een hoge ome, die ik ooit beledigde, heeft destijds besloten om de special forces in te schakelen, een geheime dienst, die over lijken gaat en die…

Tijd die Stil staat om Wat er is gebeurd - Die alles voorgoed verandert, Onherroepelijk, Een seconde die Eeuwen duren zal…

huid en neus ben ik en oog en oor zuig alles in me op ben een met de natuur enkel leven, beleven, even  en weer even ik dan, sprakeloos van dichter en dichter bij ervaren, ben, o zó schizo, ook nog díchter die in de drang om zich te uiten in hoge nood zijn woordenprakje neerkladt op een vliegtuigkótszakje dan is het maar naar buiten…

Wie er het eerst was, Vraag je mij, De angst Of De dood, Welnu, geen van beiden, Kan ik je zeggen, Want de angst voor de dood Heeft ze op de eindstreep Ruimschoots verslagen…

Van kleins af aan Had hij al geweten Dat de ziekte Die hij onzichtbaar Bij zich droeg Schuw was, Verlegen zoals Hijzelf kon zijn, Hij leek immers Op zijn ouders, Aandoening die Alleen kon worden Uitgelokt door spanning Die zich merkbaar opbouwde In de mens die hij was, Zodra het eerste kuchje Zich aandiende, wist hij…

Achter elk zintuig: oog, oor, huid, mond, neus; zit jij sssttt, de Waar Nemer…

De marathons van New York, Rotterdam En Tokyo Had hij moeiteloos Uitgelopen - Op de laatste Parkeerplaats Voor thuiskomst Laat hij zijn Afval midden Op de carpool staan, Die extra 25 meter Tot aan de afvalbak Waren voor hem Echt niet meer Te belopen, Hij zou eens Een blessure Kunnen oplopen…

Hoeveel we ook Om je geven, Hoeveel aandacht En liefde we je ook Schenken - Het is nooit goed, Het is nooit genoeg, Het is gewoon Nooit goed genoeg…

Waarom is het Stil in mij Terwijl buiten De storm woedt, Wind die bomen En mensen de baas is - Niet voor of na, Maar stilte in De storm, zo Is het, zo is Het helemaal, Daarom is het Stil in mij…

Sir Isaac Newton was een zeer geleerde Heer die zocht en vond Universele wetten hij had een grote hekel aan opinies en wilde weten of God zelf Principes heeft Die in zijn Huis, het Universum, geldig zijn waar niets en niemand zich aan kan onttrekken want, dacht hij, Isaac, anders blijf ik zweven en heb ik nooit een fundament onder mijn kont…

golven van geluid door mijn kamer peilloos is mijn afkeer slaan helpt nou niet meer schuldig zijn zij ik weet wie ze zijn horen kan ik ze maar niet zien schreeuwend maak ik mij los tierend op de zondebok het is niet aflatend aanzwellend tot afgrijsen oordoppen begin ik te proppen nu wordt het snel minder verward kijk ik om mij heen helpen…

Waarom is het Licht daar buiten Terwijl het binnen Zo somber is, Het donker rust Op de hoofden Van mensen hier, Buiten de deur Staat het stralend Licht te wachten, Het kleurt daar Alles licht en groen - Het weifelt nog Of het naar ons Toe zal komen…

Tienduizend nachten Heb je hier geslapen, Tienduizend dagen Hier geleefd, Je hebt ze hier In vrede doorgebracht - Nu je deze plek Gaat verlaten Lijkt alles anders Dan het ooit geweest is, En zal het zijn Alsof je hier Nooit geweest bent, De plek zal jou vergeten, Voor haar ben je hier Nooit geweest…

Schrijven is een uitlaatklep schrijven is een must Schrijven is een ander iets vertellen, schrijven is een lust Schrijven is een dag wegdromen, met pen Schrijven is, wat ik in persoon gewoon ben. Schrijven is gevoel, emotie soms boosheid op papier Schrijven is soms verdrietig, jolig of juist heel vrolijk hier Schrijven is, mijn…

Ik ben – zo sprak de haan - een varken op twee poten da’s lekker, dacht de kat - die een leeuw was - ik zal mijn jachtterrein vergroten. Een zwijn, een haan konijnen in een wip verslind ik jullie allemaal tot aan de laatste rib.…

Mediteren is jezelf compleet leegmaken van je verleden…

Die altijd alom Aanwezig bent, Ons volgt op Al onze schreden Zonder dat wij Het zelfs maar weten, Ons steun geeft Bij verdriet, Het geluk met Ons deelt, Levert soms onverwacht Een bewijs van je bestaan - Op de schone Keukenvloer, Gelukkig, je bestaat!, En wij kunnen Je niet vergeten…