Alle inzendingen over maatschappij

Soms sta ik even stil. Gewoon, om om me heen te kijken, om het geraas de baas te blijven, mijn medemens te hand te reiken en niet te worden meegevoerd, in die zelf opgelegde snelheid in al die haast en al die felheid soms pas even op mijn plaats. Dan denk ik na. Ik zie mijn medemensen knokken, ik zie ze omgaan met hun brokken. Hun overweldigend…

als je niet teveel verwacht van een ander zullen de meeste verrassingen aangenaam zijn…

Op het asfalt Naar het werk Aan het werk Tussen CO2 en stress Nòg een afspraak Meer verdienen Nooit eens denken "More is less" Thuis gekomen Aan het eten Onderworpen Aan de haast Gerijpt met giffen In plaats van seizoenen En over ziektes Zijn we verbaasd Dan ontspannen Achter een beeldscherm Onze hersens Langzaam dood Lijken…

Iemand schreef: *Morgen is het dankdag. *Dan mogen wij weer danken. *Dan gaan wij weer voedsel inkopen voor arme mensen in Roemenië, Oekraïne, enz. *Dat God zo goed voor ons is toch wel een wonder. *En nog meer over het oude testament, overvloed, en het buikje rond hebben. Ik vind: Dankdag? Zou er een God bestaan, ik zou…

er zit niets anders op dan maar naar de haaien en aapjes kijken binnenblijven tot het zonnetje schijnt te ondergaan bekken trekken met de vissen meegaan in de stroom bidden met de beren het wordt gewoon op den duur niet naar buiten te treden ingesloten als gekooiden door media omringd blijven tekenen en kleuren binnen de lijnen…

Ik lees mensen Ze zijn gemakkelijk Zo eenvoudig te doorzien Herkenbaar en doorzichtig Voorspelbaar bovendien Ik lees mensen Ik leer ze kennen Ik ben zo vaak naief geweest Goedgelovig van vertrouwen Een open boek dat lekker leest Ik lees mensen Puur uit noodzaak Graag zou ik het anders zien Ik schat ze in Bepaal hun waarde Op een schaal…

In vele e-mails komt een bericht, denk over papier niet al te licht, wacht voor u de printer gebruikt, want teveel is overbodig en ik denk besmuikt: er sneuvelen bomen om aan de nood te voldoen, maar als ik die gewraakte rechters zie met al die bundels papier, dan meen ik toch: er ligt echt wel een boompje hier.…

Gevangen in een eenrichtings gang van de kringloop aller dingen, in de herfst van mijn bestaan; verstand langzaam de overhand krijgt over de - primitieve emotie, die zonder natuurlijk onderhoud verstek laat gaan; ik m’n herfstig lijf besla om winterhard ‘n levens winter te doorstaan; - besef ik dat de werkvloermens onderweg…

de storm rukt het vale herfstblad rolt over hobbelige keien tussen de hongerige honden hun valse tanden in gescheurde lompen likken ze etter en bloed uit wonden van de bedelaar zittend aan de hemelpoort de zon houdt zich schuil achter sinistere grijze wolken terwijl hemeltranen het land teisteren…

Vroeger sloot men mensen zoals ik op, achter stevige, wrede sloten van een griezelig gekkenhuis vol martelingen door barbaarse instrumenten. Het verschil is minimaal nu ik beweer Rimbaud te zijn en hem ook werkelijk ben, zie ik ze kijken, met argwaan en angst in hun benauwde ogen, de ijzeren sloten van vroeger. Maar niet in staat om mijn witte…

De wereld is niet altijd mooi maar heb daar nooit om zitten treuren Heb altijd positief gedacht, hem zelf mooier te kleuren. Altijd vrolijk tekenen en bijkleuren. Er altijd weer wat van maken om de boel op te fleuren Tot ik er ineens genoeg van had, om de kar te moeten trekken Ineens te beseffen dat niemand anders ook die wil heeft Genoeg…

Boze inborst Klaag’lijk zweeft het geluid door de ruimte; rillingen lopen over de rug, een nachtmerrie verdwenen, zoekgeraakt een kind, zoon, dochter gekeurd en weggehaald, meegenomen en kwijtgeraakt Een algemeen gevoel van ontsteltenis neemt plaats verdwenen, de veilige rust een onvolmaakte wereld.…

Zwart - wit, waarom geen grijs? Mooi - lelijk, waarom niet gewoon? Goed - slecht, waarom niet 'n beetje van beide? Vrolijk - sjacherijnig, waarom niet gewoon goed gemutst? Tegenstellingen, er is ook een tussenweg! Waarom de beste zijn, de mooiste, het gezelligste mens, Wees jezelf dat is goed genoeg!…

Als de zon schijnt is iedereen vergeten dat het gisteren regende! Maar als het regent, weet niemand meer dat gisteren: de zon scheen!…

Ik zie, ik hoor zwarte hemden of zijn ze bruin vuig vals gegiechel een gemene lach, de triomf van een troebele dag Ik zie, ik hoor trompetgeschal tromgeroffel, een hamer een cikkel, of was het een troffel wie ziet zich zelf nog aan in de spiegel na deze stem in de nacht O mijn lieve God: wat heeft onze twijfel ons nu weer…

Chaos was hem vreemd Onrecht maakte hem kwaad Niets of niemand Steeds opnieuw Telkens weer Altijd Nietszeggende Tegendraadse IJsschotsen Nihilistisch Kruipend Aan d'oever Hij was dichter Diplomaat. Geleerde en componist Vereerde de muze Altijd Een tacticus Spelend het spel Muzikaal Vol van inzicht Slim. Kien Geen snoever…

Voor de psychopaat is lijden van een ander goed te verdragen- wat hij zelf niet ondervindt dat bestaat namelijk niet. Psychopaten zijn bij een crisis de laatste graaiende wezens- schaamtelozen schuwen niets golfbanen zien er zwart van.…

De zomer kan me gestolen worden. De ramen open op het gekkenhuis Der wereld. Het knarsend etsgeluid Van het geschreven woord. Een nagel krast Het marmer tot wit stof. Het gouden kalf Verdrinkt in schuimend biest van de profeet. 'Gij zult geen andere goden!' Kalm nou maar De sleet zit in de baard van kemelhaar. Een korte broek geeft brandnetels…

Jeugd maakt de toekomst Niemand wordt daar vrolijk van Wij kijken niet goed; Die jeugd zien we niet, die werkt en studeert, de toekomst maakt.…

Wat mensen zoal bezighoudt aan tijd kauwen op een dag denkt zich aan me voorbij vermeit me in stille triomf. Zo iets al een bedoeling had zijn zij het niet geweest. Zo iemand nog idealen schept zullen zij het niet worden. Dus reizen zij volvet verder laait naijver in ijdel bloed happen muilen in het slijk hongerig van steedse nood.…

Mensen op werkvloeren maken dingen die ze zelf veelal niet kunnen betalen; land’s streven blijkt geen welzijn maar materiële welvaart van vooral de elite, geen ‘horige’ die gemotiveerd raakt Als de baas de ‘onderkant’ van de samenleving met zijn criminaliteit…

De grutter die op de kleintjes let, maakt ‘t niet uit of we dikker worden, vandaar dat er in alle winkels al volop, pepernoten worden verkocht, maar: 't is nog steeds zomer!…

Diverse politici maken zich sterk de knip te sluiten voor ontwikkelingswerk al wordt men getroffen door de ergste rampen, heeft met epidemische ziektes te kampen, voor het leven getekend door angst en oorlogen, het moet uit zijn met het Nederlands mededogen Immuniteit van renteaftrek hypotheken is toch veel belangrijker vergeleken met het bieden…

De zwakke mens, zonder natuurlijke wapen, bouwt met taal als communicatie aan een samenleving, om als soort te overleven, en werd als terravormer pachter der aarde. Onze taal is jong; onze oudste taal is nog…

Alle moordenaars, zijn eens geboren Alle moordenaars kregen de fles Alle moordenaars kregen misschien wel de borst Alle moordenaars werden gedragen Alle moordenaars gingen naar de kleuterschool Alle moordenaars kregen lager onderwijs Alle moordenaars kregen opvoeding Alle moordenaars zaten op sport Alle moordenaars…

Alles lijkt zo snel te gaan Ik kan er niet aan wennen Vroeger bleef ik overal staan Tegenwoordig moet ik rennen Jagen om op tijd te komen Haasten om op tijd te gaan Waar is toch die tijd gebleven Toen we nog in eenvoud leefden Zonder stress er tegenaan Tegenwoordig word je meegezogen In die golf van onze tijd Die jou zonder mededogen Leegzuigt…

Wanneer de vijand sterker is, heeft een gevecht bij voorbaat geen zin!…

Hoor toe, hemel, geef gehoor, aarde, nu wolken als schapen langs ons razen en de wereld in haar draai gevangen lijkt. Als de grijze man, op breekbaar fruitkistje, de zonden in woorden weet te vangen, en terrasstoel na terrasstoel met rugleuning zijn kant gedraaid op ziet. Een rund herkent zijn meester, een ezel kent zijn voederbak, maar…

Ben ik een stadsmens omdat ik een stad woon? Een tramkaart heb & abonnementen & bewijzen van lidmaatschap. Dagelijks een glazen chaos aangaap, knetter als een gek met mijn knalpot door de bocht van het enige leven. Behangen met krantenpapier, de beelden van een journaal dat haar elektroniese trekken thuis krijgt & wegdrijft over het netvlies…

Zijn wij niet altijd maar opzoek naar onze vrijheid? Bekend staan we om de onszelf verplichte gehaastheid Hoe we daarmee onze medemens geen stukje aarde gunnen Ik, ik, ik Me, myself and I Hoe een clochard zichzelf heeft bevrijd Van de razernij, van de maatschappij Dat jij van hem mag gaan en staan waar jij wil Jij, zij, wij Och,…