21881 resultaten.
Jeugdvriend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
866 "De straat" is dood nu
en praat niet meer
als in vroeger dagen
de straatlantaarns
wijzen als lichtende vingers
de hemel
tussen huizenblokken
straalt niet meer
zoals toen
de ijzeren putdeksels
klinken na in mijn oren
waar op de straathoek
onze stemmen vervlogen
in het nu van onze dromen
hangen daar misschien nog
ergens vervaagde beelden…
Ik mag sterven
gedicht
4.3 met 3 stemmen
10.714 Ik mag sterven als ik niet eindigen wilde zo----
Het hoofd op een graspolkussen.
De blik op het juttemisblauw.
Wolkenherders de eerste hominiden.
En dat voorbij moge komen
de honingkwijler gonzende.
Zo'n door de schorre kraai vanaf een boomtak genieuwsleesde,
boterbloemeeuwige cumulusdag.
------------------------------------------…
Kleine Sonatine
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.657 En na het laatste en zoetst gehoorde
Vangt er het lange zwijgen aan
Waarin, als lied'ren zonder woorden,
Wij nog het best elkaar verstaan.…
Aan Anne
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
555 Jouw leed en pijn
zijn geld geworden
jouw dromen
worden uitgebuit
diegenen die
jou exploiteren
verrijken zich
met jouw verdriet
een commercieel circus
ben jij geworden
en Anne
dat verdien jij niet.…
Rust
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.267 De lucht wordt ijler, de eindeloosheid schijnt
Door 't eindig huis, waarin wij, aardsen, wonen.
Uit een ver dorp rijzen de stille tonen
Van de avondklok, hoog in de lucht verreind.
Zie: voor mijn blijde blikken baadt nu heind'
En ver de wereld in de glans van 't schone,
Hier: bomen met de zilvren bloesem-kronen,
Aan d'einder 't scheem'rend…
Onontbeerlijk.
poëzie
4.0 met 5 stemmen
949 Mij kan geen donker leed genaken,
Mij kan geen lichte vreugde ontvliên
Zolang gij over mij blijft waken
En ik naar U, naar U mag zien.
Gij zijt als brood mijn leven nodig,
Wat regens zijn voor 't dorstig land;
En, wordt mij alles overbodig,
O, nooit de handdruk van úw hand!
O! nooit de gloed der stralende ogen,
Die in des Levens hooggetij…
Dat Jaar.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.869 Dat jaar, dat onvergeetlijke
Kan nimmer keren,
Dat gaf de ziel haar zo onmeetlijke
Vreugd na begeren...
Kus mij nog eens, geef 't onuitspreeklijke
In één Vaarwel...
Dan breke, wat scheen 't onverbreeklijke,
... En 't breke snel.…
koopmansland
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
636 In deze niet-zo-ver-van-ons-bed show
stromen rivieren van krokodillentranen
traag door oneindig koopmansland.
De meer dan droefgeestige beelden,
uitgemolken door de media,
worden net zo makkelijk verruild
voor misselijk makende reclames,
primetime is money you know.
Raketten, bommen, tanks en wapen-tuig
Gaza, Oekraïne, Syrië, Congo etc…
Massaslachting
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
593 Hoogbejaarden, kleine kinderen
in een rolstoel of op een fiets
kleuterscholen ziekenhuizen
zullen wij van aarde vegen
wie verhindert ons nou iets?
land en leven, lucht en water
alles jatten wij al jaren mee
voor Gazanen is er geen later
met de hulp van fascisten
en de zegen van jhwh.…
Als die daarboven
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.296 Wij allen zijn als die daarboven:
Wij leven zelden hier beneên;
Wij zien de volle korenschoven,
Geblakerd bouwland om ons heen; -
De blauwe lichtpracht van rivieren,
De gele bloemen aan de kant,
De vlucht van reigers en plevieren
Langs drassig moer en zandig strand; -
De meeuwen op de brede wieken,
Boven de duinpan, verontrust,…
nederland opstelten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
549 Nederland wees op uw hoede
fascisme stampt weer in het rond
slaan u onverhoeds tot bloede
grondwetten worden ongegrond
weer met grof geweld getreden
door besmette overheden
a.i.v.d.ers slaan je uit je huis
terreur moet worden bestreden
kleine kinderen incluis?
heldhaftig? moedig? vast beraden!!!
nederland geeft weer niet thuis
het gevolg…
Voltooid verleden tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
545 Ik loop niet meer
door het park
of over straat
op blote voeten
kortzichtig lang haar
werd minder en grijs
er is niet zoveel
meer om te moeten
levende voort is er
wel wat uitgewist
en ook toegevoegd
vaak zo ongevraagd
werden stiltes soms
dieper dan gedacht
lijsten van vergeten
namen dwalen ergens
doelloos scherpe randen
verzachten langzaam…
EN GELOVEN?
gedicht
3.0 met 1 stemmen
3.618 EN GELOVEN? In het gave gebit,
de angels en de tentakels
van de beesten en beestjes velerlei geloof ik,
in de uitwissing der sporen
en de wenteling van de tekens,
in het luchtkasteel dat het lijf is
en in de mens die de moed heeft.
-------------------------------
uit: Molwerk (2014)…
Mijn ziel was éens gelijk aan de' opgesprongen krater
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.616 Mijn ziel was éens gelijk aan de' opgesprongen krater,
Die steden zet in gloed met nooit-vermoede brand,
Dan terugkeert tot de rust, maar voeden blijft voor later,
Diep, het inwendig vuur onder geteisterd land.
Waar éens de vlammenbrand deed daavren 't zwaar gevaarte,
Gapen met brede wond de bergwand in zijn flank
Ligt thans het rustig…
Route
gedicht
3.1 met 10 stemmen
10.690 Ik herkende je achter Luik, toen je in de TGV
zorgvuldig mijn kaartje bekeek. Aller et retour?
vroeg je met een knipoog. Of het ons goed ging,
hoorde ik je denken. En ik: geen ontkenning bij je vraag,
keek opzij, rails af en aan die een richting wezen.
In de ramen spiegelden we allemaal, denderend
door de nacht, steden door, en nooit een eindstation…
Melancholia.
poëzie
4.2 met 5 stemmen
1.979 Toen zong er, zonder zorgen,
Daar in de vroege morgen
- En dat klonk zo jong, zo blij -
Een boer die was aan 't ploegen;
Hij zong voor zijn genoegen
Een klein, oud lied daarbij.
En altijd weer van voren
Af aan trok hij de voren
Tot in de verte van licht,
Met de beide willige paarden
Door de rulle wolkige aarde
Naar het zilverig…
Aan het eind van hun latijn...
gedicht
4.7 met 3 stemmen
3.786 Aan het eind van hun latijn, van alle taal
en stilte zijn velen gekomen.
In gedachten, nagereisd vaak ben ik u,
die verder ging dan het einde.
Dit is een koud gedicht. Het is beïnvloed door
het valavondsgrauw boven de daken. Het zegt
dat ieder alleen is. Het zegt
Vlieg dan het raam uit, vogel.
Baan je schietend,
snijdend of spuitend…
De dans der bladeren.
poëzie
3.0 met 3 stemmen
2.032 ‘Dans nu in de ronde ring,
Ronde ring van rode bladeren,
Dans nu in de ronde ring!
Zomer werd herinnering’....
‘Dans nu in de ronde ring’
Zingt de wind, ‘wanneer ik zing’
En de rode ronde bladeren
Dansen in de wijde kring,
Zingend: ‘winter zal nu naderen,
Laat ons gaan waar zomer ging!’
't Rode ronde beukenlover
Van de tak en…
Mijn moederke
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
632 Nooit heb ik nog die rust gevoeld,
die warmte, die geborgenheid
die jij mij gaf, mijn moederke.
Nooit nog, als in mijn kindertijd.
Nee, nooit als in mijn kindertijd.
Jij was mijn troost, mijn toeverlaat
als heel de wereld donker leek.
Jij was het die bij koorts en pijn
geen stonde van mijn zijde week.
Nee, niet van mijne zijde week.
Jij…
Dementie in een spiegel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
633 Traag krabt hij aan zijn rechterwang,
ik aan mijn linker, doch niet voor lang
want plots draait hij zich peinzend om.
Ik doe net eender en fluister: Kom.…
Ome Joop
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
729 Ik ken mijn oom van vroeger
van sporthal zuid en van Ookmeer
daar speelde ik als kind handbal
die tijd komt nimmer weer
Hij groette met een grote zwaai
als altijd enthousiast
speelde het liefst nog
met ons mee
de graag geziene gast
Nu is hij in zijn hemel
kijkend op ons neer
vertelt ons
het is goed geweest
al doet het afscheid zeer…
Iemands stem stapt door mijn hoofd
gedicht
3.2 met 26 stemmen
13.007 Iemands stem stapt door mijn hoofd,
begint te vragen uw schoenen uit.
Het is waar dat men hier zo nadert,
de dag sluit, het glas van tafel, mij
mijn kleren af. Wie ruikt hier zo
naar ziekenzalen, bed na bed
het lopen van de koffie, belangrijk
kleiner de resten van een sigaret, krulletjes
ergens afgevallen, o wee, rusten zacht.
Zo de dunst…
Als ik rust....
poëzie
3.0 met 5 stemmen
1.517 Laat mij zonder taal of teken,
Schoonheid, nimmer van U zijn;
Laat mijn lied ten einde klinken,
Kan 't in vreugde, als 't moet in pijn;
Laat de beker nimmer breken
Andre mensen lang doen drinken
Teugen van mijn levenswijn.…
Haar Antwoord
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.258 Wanneer zal de ure zijn, dat gij als bruid
Met mij zult staan in wit-satijnen kleren?
"Wanneer de stromen naar hun bronnen keren,
De raaf het lied der nachtegalen fluit."
Had gij mij dan niet lief in vroeger tijd,
Was dan Uw hart niet naar mijn hart genegen?
"Mijn hart was vól van U, maar heeft verkregen
Tot loon alleen leed, leed in eeuwigheid…
Bij de waterval
gedicht
3.8 met 5 stemmen
3.113 Wie voedt hier de witgouden waterval
met klatergeluiden, strijkt met hemels licht
over de achtergrond, sluit schaduw in en uit,
voert met volharding het heldere water
van grote hoogte af? Er speelt wind door
het gordijn, alsof een hand de bron zoekt.
Witter kan water niet vallen, in alle puurheid
opengaan. Zomerlicht stuift spetterend uiteen…
Zomer
poëzie
4.8 met 4 stemmen
2.024 De schuwe vissen, in 't koeldonker diep,
Verschoten snel, of stonden lang op wacht,
Waar d'aarde zich, in beeld, nog schoner schiep,
Dromend de zomerdroom van eigen pracht.…
TEN AANVANG.
poëzie
3.2 met 6 stemmen
987 De lucht was vol van zilverglansen,
Vol rode tulpen 't groenend gras;
De aloude dom liet vrolijk dansen
Zijn klokken, daar 't de Meimaand was.
En waar ik ieder blad zag groenen,
Ontbloeid der bloemen blij gezicht,
En later achter de plantsoenen
Met elke dag het avondlicht;
De stad met feestlijke…
Vlammend marmer
gedicht
4.8 met 4 stemmen
4.034 In galop de vlakte door. Vuur:
strobrand trekt de nacht
omhoog. Melkwitte vulva
Veldman, het brandt in uw slaap
Rook waait in, waait uit
Bloedeigen damp, sintels
Wie bewaakt uw stallen
hakt het overjarig stro?
Hartenzeer of zadelpijn
De teugels blijven achter
Geen beugel verwacht een voet
die in marmer reizen moet.
--------…
In Zwitserland.
poëzie
4.8 met 4 stemmen
2.603 De hartstocht van een bergbeek
Die uit koele kloven bruist,
En de rust van een eindeloos pijnbos
Dat langs de hellingen ruist;
Het morgenzonlicht drinken
Dat de zilveren spitsen verguldt,
Naar het blanke sneeuwvlak stijgen
Met de vreugde van het geduld,
En, boven de hoge toppen
De allerhoogste nabij
Te zien, voor dat de avondschemer
Daalt…
Holland.
poëzie
4.2 met 5 stemmen
1.400 O, niet de eerste,
Want ik weet wel: met ogen die beminden,
U eeuwen lang der mensen ziel bezag,
Maar toch gevoel ik me onder de allerteerste
Van al Uw Liefde' en, sinds 'k U zó mocht vinden,
Denk ik: heil hem, die daarvan zingen mag.…