Netgedichten over overig

In Gilroy verkopen ze knoflook -koffie, -appels, -ijs, en -koekjes In Deventer kleurt alles geel: mosterd, tongen, en baarden het asfalt, rozen, en de zon schilderijen in het museum honden, kleren, overal mosterd -soep, -salade, -bonen, -thee, en -eieren Ze leven ervan, ze zijn wat ze eten, ze zouden Garlic en Mosterd willen heten om…

Een plotse val, Met de neus in de boter, Is als dat wonder geschiedt, Een waarlijk geluk, Maar vaak, Komt het besef Te laat.…

Wat me in de wereld opvalt is belangrijk: ontevreden gezichten op straat behalve de mannen die me onderzoekend bekijken wanneer ik hen iets vraag Zo zag ik blije mensen en veel vrouwen met een kinderwagen mijn gedachten weerspiegelen toen ik zwanger was, en zag ik borden Huis Te Koop toen we gingen trouwen Buiten zie ik beelden uit…

Wat ergens een collega om niet te blijven steken in dilemmas nodig heeft gevraagd of opgemerkt door een ander, regelt het grote hart dat ons voedt in de symbiose van mens en aarde, de samenwerking van bedrijven in de wereld - onze Ubuntu, gericht op ons voortbestaan en een goed leven voor onze kleinkinderen zonder piraterij en kolonialisme…

Volgens ongeschreven regels gedraag ik me voorbeeldig, mag ik mijn man niet tot last zijn, niet wild zijn, en alleen in bed kussen Verder doe ik alsof ik geen lichaam heb terwijl vriendinnen gewoon op een warme kei kunnen gaan liggen, in een nest in het hooi, in het water en in hun kamer waar niemand op hen let en niemand het van belang…

In woeste geluiden van de grote stad reeds opgemerkt door rode oren ontmoeten klanken stemgeluiden woorden en levendige zinnenspinsels er is een nieuwe sound geboren eigen intensiteit, zachte melodieën door opzwepende harmonie vitale intonatie vol herkenning ik kan me bij jou thuis voelen in openstaande tijdelijkheid.…

De grond bewaarde tekens van duizenden jaren oud leven op deze plaats - later, in het jaar duizend, een moerassig gebied met een terp aan de Ame, de Aemestelle zoals overal in Europa vanuit een abdij opgeworpen om het land te ontginnen Er werden huizen gebouwd op huijen, een woud van dunne heipalen als ankers in het veen, en als…

Fantasieën zijn heerlijk om te lezen en te bedenken als verkenning van jezelf en de wereld Daarna moet je eropuit en deuren gaan openen naar je wensen, niet blijven steken in mooie dromen en niet blijven uitstellen omdat je nog niet durft en jezelf wijsmaakt dat je eerst meer zou moeten weten Als je wilt leven, moet je vuile handen…

Ik houd van gerafelde landschappen, waarin je nog van alles ziet, niet te opgeruimd, te Zwitsers zeg maar, waar beheersingsdrang heeft verzuimd. Ik houd van gerafelde stemmen, die het net halen of niet, anders klinken dan anders, met een ondertoon van verdriet. Ik houd van gerafelde mensen, waar iets mee is of niet, die anders zijn…

Ik ben als de dood en ren hard weg maar de angst is sneller en trapt mij op de hielen. Struikelend dender ik voort en gejaagd praat ik mijn mond voorbij met woorden waar niemand op zit te wachten. Het gaat maar door in een niet te stuiten drift rollen ze over elkaar heen Ik vergeet ze een voor een. Onrustig sluit ik me op in mijn…

De wereld is te groot geworden Alleen in het klein zou ik nog iets kunnen veranderen, verder ben ik passief en kan ik me laten vermaken door reproducties die geen concentratie vereisen: pratende stemmen zonder gezicht en lichaamstaal spannende verhalen op platte schermen en reclames voor een snelle tevredenheid commerciële zowel als…

hoe kraaien in dichte bomen krassen watergeesten kronkelen in woeste grond hoe zwarte engelen zich verschuilen achter struiken de buizerd hongerig boven velden zweeft hoe wolven huilen in duistere nachten de grillige wind gestaag bloembedden vlecht hoe de dood in koele watergronden geduldig wordt gewiegd hoe de veerman wacht bespiedt…

Ik krijg te eten, als ik me groot genoeg maak anders tel ik alleen maar mee in de statistieken van het probleem Er brandt licht in het kantoor dat nooit open is Het galmt achter de deur die niet wijkt onder mijn vuisten Dit kan geen kantoor zijn Te hol voor mededogen een dood lichaam met een bol oog en ik ben de niemand die niet kan…

Er wordt gehuild, hoor ik maar dat ben ik zelf en dat klopt niet met mijn leven het goede leven waar zovelen van dromen In de spiegel zie ik hun gezichten in mijn zorgen en betraande ogen Ze bedreigen me niet met afschrikwekkende slangen Ik versteen niet niet van honger noch van gestold bloed Ik kan meer delen en het met eigen…

Je kent het wel: taxiën, de aanloop en omhoog, de wolken met luchtzakken in De gewoonste zaak van de wereld tegenwoordig Juist dan ben ik bereid om te sterven, overzie ik de samenvatting van het leven onder mij, langzaam uit- gewist door de witte wolken- gum, tot een blauwe hemel- leegte met op het eind van de dunne vleugel een…

Op het nieuwsscherm zijn dode mensen niet taboe -- Ze zijn slechts pixels.…

Hoe klein ben ik bereid te leven, in kleine kring met kleine wensen op kleine voet, met een kleine mond en een kleine maag? Niet alles te willen beleven, niet alles willen weten, even vlug, zonder belang of rendement zonder aandacht voor mijn omgeving? Zijn het wel offers om zo te leven, of zijn het gewoon stappen naar tevredenheid…

Ik heb geen kwaad in de zin, kijk maar ik lach je toe Niet zo uitbundig, nee Blijf nog even kijken Uit nieuwsgierigheid wat ik je te bieden heb met mijn aanzet tot een lach, tot contact ja, van verre, maar op het scherm dichtbij waar je ook bent En jij lacht terug, al jaren lang, de oude fotos heb je er op aangepast…

In den beginne was stilte, Toen kwam het geluid, Maakte een einde aan de stilte, Was voorgoed verbruid. Eerst was er slechts leegte, Toen werd het vol, Was ’t gedaan met de leegte, Werd je hoorndol. Alleen heimwee resteert, ’n Nostalgisch déjà vu, Want eens was nooit keert, Nu is alles vol met geluid, Nergens een plekje, Waar je…

Als de ouders op de crèche naar je kijken en smoezen dat de man die jou ophaalt je vader is, weer je dan Recht je schouders en je ogen Durf schaamteloos zijn zoon te zijn Als mensen jou zien en gniffelen omdat je een andere naam hebt dan je vader, je tante en je oma weer je dan met de waarheid van hun daden, die groter is dan wat er in…

Een verlichte eet niet alleen Een plus een is meer dan twee Samenzijn is kijken naar de mooist denkbare poort naar een leven dat je wilt leiden Sta op en ga binnen Elke dag opnieuw bij het wakker worden uit je droom van een leven dat er echt toe doet Een verlichte drinkt water plus water is water Wat er gebeurt, gebeurt gezien of ongezien…

ik dacht dat loslaten een handeling was, een besluit met moed eronder. maar het kwam als regen, zonder vragen, zonder uitleg. ik stond met lege handen, noemde dat falen — terwijl het misschien ruimte was. alles wat mij droeg liet mij vallen — niet om te breken, maar om te leren hoe vallen voelt. ik wist niet wie ik was zonder…

ik draag mijn leeftijd los alsof hij niet past mij nooit heeft vastgegrepen altijd een kind zijn in hoe ik val en opsta in de wind danst zacht de droom tijd raakt mij niet aan glijdt langs me heen en de droom waait mee…

Maak je bloed wakker en spring de dag in, elk jaar -- heeft er honderden.…

Het waarneembare verklaren met het onwaarneembare het aftasten met fantasie en micro en macro zintuigen om ook onszelf te begrijpen wij die het midden zijn van wat we ervaren de invloeden en wisselwerkingen die we willen ont-dekken door ze natuurkundig te ontdoen van magie, romantiek, heiligheid en ander bijgeloof dat ons tegenhoudt te…

Ik schrijf mijn levens- boek niet op papier In vele hoofden leg ik vast wie ik ben en wat ik ervaar, net als jij vergeet ik de toekomst Er is geen dood in mij Hormonen rennen af en aan Celgroeiers vernieuwen me Ik ruik niet naar verval Alleen naar vrolijkheid en mijn verlangen onbekommerd te leven in een huis zonder zorgen met…

zij probeerde het grote binnenin de randen van miniaturen schilderend te vangen houd je pas één tel in als je me over het hoofd zal zien lees dan de poëet die met penselen-pen een ingeraamde queeste naar zinnen biedt de onpeilbare diepte van haar ziel niet vinden kan…

Ze gooien stenen, zwaaien met stokken en maken kabaal Het dier rent weg, joelend gaan ze er achteraan door de velden langs omheiningen Over de sloot rust het even, en vlucht, opnieuw opgeschrikt, zigzaggend het bos in waar het nog nooit geweest is en, in het diepst geen kant meer op kan Hijgend gaat het liggen warm in de koude nacht…

Wie spreekt over het leven en de dood moet de taal van liefde spreken schrijven op het scherp van het potlood zwijgen met het hart als wiekend teken. Wie het overkomt: de dood of het leven moet in het zicht van het licht naar het pad van de wolken zweven vuren laten branden als in een heldendicht. Wie bloemen ziet groeien op gebroken grond…

Ik ridderde mijzelf en ging uit huis om het onbekende tot het mijne te maken Beducht voor gevaren trok ik steeds verder hopend op een hand en op de geruststelling: Blijf, hier ben je veilig hier is een plek voor jou een eigen plek geen nis in een van de portalen waar je een vreemde blijft voor de gezanten en de raadgevers Je hoeft…