5397 resultaten.
Overstijgen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
441 Moet ik je dankbaar zijn liefde,
dat je mijn ogen leent
praat en mijn tong vervreemdt
met zachte balsem naar gelieve
dat ik verder reik en vingertoppen
kunnen tasten aan het fluwelen van dingen
me overlevert en een morgenzoen laat zingen,
verwachtingen wekt zonder avondlijke donderkoppen?
Stil gevoel dat je exploderen doet.
Onsterfelijke…
Nog vragen?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
429 Het antwoord op het laatste waarom,
vernietigt en verpulvert daarom.
De keten wordt gespleten door zinloze vragen,
die enkel stevige schakels bevragen
in bedrieglijke schijn van komen en gaan.
Wat is bestaan? Een energetische flux
die leidt naar een oceaan, spiegeling van lux,
schittering van Lucifer, Prometheus en anderen?
Wanneer zal je…
Het verste vers
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
687 Voorbij dit vers kan ik niet lezen.
Ik leef terug naar het begin.
De eerste en de laatste zin.
Ik weef mijn eigen exegese.…
uit er waarde
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
508 in het koude licht van een zonloze dag
verraadt de vaart toch glans
geen vogel, die de lucht verplaatst
slechts een zuchtje oude wind dat niet
verjongt, maar korte windsels spint
rond ’t vroegste en
het laatste
maar aan de waterkant vergroeit
het riet met onze metaforen, van
te voren al gespiegeld aan een blauw
vergeet-me-niet
van…
Spielerei
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
496 Woorden dansen op een slap koord,
in de nok van een circusoord,
uitgespuwd en verguist door publiek
belust op kijkgenot in rampgebied.
Waarom nog zoveel vragen
als paarden snuivend de dagen “ver-dragen”,
hijgend en schuimend in de piste lopen:
verkrotte wijken door tijd verzopen?
Zal ik rusten gaan in nooit
of blijf ik dralen in ooit?…
omzien (voor Sri)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
534 op een droge dag zie
ik in het ochtendlicht
een glinsterend spinnenweb
die dag win ik
water in de woestijn
op een lege dichte dag
open ik mijn handen
ik vang regen zoveel ik kan
ik maak de zeilen kleiner
als de storm komt
een heldere klaarlichte
dag breekt aan als ik
een vergrootglas vind
en ik leer om van buiten
naar binnen te…
analyses
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
452 Er zijn
veel analyses
maar 'het zijn' was er
rijkelijk voor die tijd
dus hoe knap ook geanalyseerd
het is wellicht toch en hoe jammer
iets tijdelijks
zeker handig om te berekenen
ook mooie formules
waarvoor je flauw wilt vallen
in de ruimtetijd
denk je aan je dood
dank je wel ruimtetijd
day after day
alone on a hill…
Vergiffenis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
447 Vergeven is het “ver-leden”:
het leed ontnemen in het leven.
Hij die vergeeft, verkrijgt een grootse zegen.
De verloste kan nog een toekomst betreden.
Het is een schip dat de woeste baren
inruilt voor het zacht wiegende water,
in de avondzon van later
en waarop het de haven kan binnenvaren.
Wat is het wonderbaarlijk dat beiden
opgelucht…
deuren
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
535 een deur
een dichtgeklapte val
een ondoordringbare bunker
een uitgesloten ontsnapping
een deur
de afzondering
de opening
om te schuilen
een deur
op een kier
bestaat zo nu en dan
uit droomweefsel
een deur
ontsluit de wereld
verbindt me
met jou en jou…
nieuwe dagen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
468 wie nieuwe dagen
wil scheppen
zet de zakken met
oude ideeën op straat
gezichten die je
niet kunt zien
zijn altijd vol
van mogelijkheden
wie voortdurend
in en uitzoomt
zoekt naar het
mooiste perspectief
harten die in
slowmotion kloppen
vinden een mooi moment
om op te houden…
verbinding
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
494 ik reisde dagen om
met jou te praten
je wilde niets zeggen
je dwaalde met me
langs de oever van
de meanderende rivier
toen het duister daalde
hoefde ik niet meer
om woorden te vragen…
bewegen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 het springt van
de schommel af
het kind
een fractie van een tel
in het luchtledige
ze veegt de
dagen bij elkaar
de vrouw
met de bezem over
de uitgesleten straat
de man schrikt
van de donkere
schaduw van de glorie
zonder los
te laten
hoe kom je
in beweging
zonder te weten
waarheen je gaat
of je aan zult komen?…
langzaam haasten
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
485 het was in een
vlinderloze tijd dat
een onafzienbare woordenvloed
zich vastklonk aan de
werkelijkheid en onze
wereld vastliep tussen
twee traagstromende
haperende wateren
het was in de tijd
dat we te elfder ure de
kracht van de zachtheid
van de verbeelding vonden
het was in deze tijd dat
vlinders tussen palmvarens
fladderden…
zijden draden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
432 de zinnen komen
lichtvoetig voorbij
de stilte hangt
aan weerhaakjes
de stilte waarin we
ooit ontstonden
ontsnapte als de geest
uit de fles
als waterverf vervloeiden
de opgeraapte verhalen
van toen nu en ooit
vlekkeloos met elkaar
de broze hechting
aan doorzichtige vleugels
verstrikt in zijden draden
van toeval en noodlot…
gedachte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
479 ten eerste moet je
en dan ten tweede
zeg iets wat hout snijdt
je staat met een mes bij
een stam die heel oud is
en je snijdt met je mes
in het hout
de splinters zet je
tegen elkaar en je geeft
een vuurtje
dat brandt
terwijl je
je handen warmt
aan de eeuwen
oude vlammen…
horen vallen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
506 kan een hard
woord zacht
vallen als het
in steen
gebeiteld staat
kan men
harde woorden
bezweren met
wierook
totempaal of amulet
hoe vallen
woorden als
men door
een onbekend
landschap reist
kun je
de zachtheid
horen als ze
aarzelend sluimeren
in het harde woord…
broos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
479 hart en handen gemaakt
van dunne huid
met tijdelijkheid gevuld
bang soms
bedroefd soms
beide tegelijk soms
overrompeld soms
door een mooi uur
een broos moment van evenwicht
met zachte voeten
tasten naar mogelijk
misschien en wellicht
omhels haar
de broze alledaagsheid
het is alles wat je beleeft…
Wat blijft
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 De moed bij elkaar geraapt voor een tocht langs de barre kust.
Beukende zee en bijtende wind houden de wereld buiten.
De stilte van het diepe ik verbergt zich in de duisternis.
We wachten op een leeg gemoed.
Elke vezel van het lichaam door het zand gevonden.
We verlangen te kennen wat zich niet laat kennen.
Wat blijft als woorden ons verlaten…
korenveld in onweerslucht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
430 tussen geboorte en
dood oefenen we
de luchtdans een
pas de deux voor
die vederlichte
vertraging van de val
wacht in de schaduw
op het verlangen en
de verwondering in
een lege tussentijd
voel de immense stilte
van het korenveld in
onweerslucht…
een streep licht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
412 de horizon kleurt vaal
oranje in het licht van
de ondergaande zon
aan de hemel
verschijnt een donkere
dreigende wolk
we wachten op het
langverwachte kind
het vervlogen
weemoedige lied
de laatste adem in
het schaarse licht
kan eenzaamheid
zonder kloppen
binnenkomen
kan verdriet uitbotten
tot schoonheid in
de schaduw…
Verheven droom,
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
513 Wat is het heerlijk onder vrienden te toeven
in de schaduw van de moerbeiboom,
te genieten van kostbare rijkdom:
elkaar in gesprek te ontmoeten
en toch de wrange smaak doorstaan
van onrustwekkend wereldgebeuren,
die mijn ziel verscheuren.
Verschrikkingen die eenzame broeders ondergaan,
ver van liefde, een onmogelijk leven,
wat medelijden…
verre echo's (1)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
479 de mensheid
moet boven
de aarde
uitstijgen
zo sprak Socrates
voorbij de top
van de atmosfeer
en verder nog
alleen dan
kunnen we de
wereld begrijpen
ik weet dat ik niets
weet zei hij
het zijn de verre
echo's van wijze
oude doch nooit
vervlogen woorden…
de einder nabij
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
561 als verlaten natuur
haar kille kim vertoont
dan verdwijnt hoop
en taant vaak innerlijk vuur
verte groeit onzichtbaar groot
stof verwordt tot koude steen
maar legt het in en uitademen
wel steeds meer bloot; dat
nabijheid het enige doel blijkt
en als je je ogen verder opent
valt vaak het ware gevoel in je schoot;
dat wat je nodig hebt…
De brief
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
460 Tussen vandaag en morgen, een brief naar de hemel verzonden
met stille witte inkt, zonder tekens, zonder zin
voorbij gedachten en gevoelens, zoektocht naar ieder begin
maagdelijk verweven tussen het sneeuwtapijt ongeschonden.
Waarom is hier de hel en waart de dood
rijkdom en armoede, slavernij en macht,
ongelijke kansen, festijn van bloed en…
De brief
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
589 Tussen vandaag en morgen, een brief naar de hemel verzonden
met stille witte inkt, zonder tekens, zonder zin
voorbij gedachten en gevoelens, zoektocht naar ieder begin
maagdelijk verweven tussen het sneeuwtapijt ongeschonden.
Waarom is hier de hel en waart de dood
rijkdom en armoede, slavernij en macht,
ongelijke kansen, festijn van bloed en…
nescio
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
495 vergeet je iemand
als je zijn naam
vervalst
verzwijgt of
verscheurt?
denk je aan iemand
als je hem
verwisselt
verwacht of
veracht?
is iemand weg
als je hem
verliest
verlaat of
vervloekt?
is iemand er
als je hem
verbergt
verdraagt of
verandert?…
in het gouden voetspoor
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
516 nadat we
tafel en stoel
verschoven
de feiten naar
fabels verdraaiden
de serviezen in
de kast veschikten
de waarheid naar
details verzetten
dachten we
dat alles wat we
aanraakten in iets
beters veranderen zou
maar onze harten werden
grauw en grijs als graniet
we verkeken ons op
het glanzende goud
zoals Midas…
rede
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
496 Voor Aristoteles…
Wanneer filosoferen naar de diepgang van meren
peilt en gevoelens beheersen wil,
sterft langzaam en tergend stil,
een kinderziel zonder zich te verweren.
Orpheus staakt zijn tocht en zoeken,
Geen Euridike kan hem nog verzoeken.…
ik ben als mens geweest
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.658 ik voelde hoe
het landschap mij verliet
de aarde zo genadig was
me terug te geven aan de
ruimte die ik in me had
de lucht werd ijler in
het ademen van mijn geest
handen kenden geen verlangen
mijn lichaam voelde
hoe ik vroeger was geweest
materie loste op
in stilte die zacht
fluisterde van eeuwigheid
aan randen van de tijd
ik was…
het paradijs is nooit gevonden
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
823 ik ben de schepping niet nabij
lach om jullie stormen
orkanen en de eeuwen averij
niet ik stuur meer de zeeën
dat doen jullie buiten mij
de aarde kraakt
in al haar voegen, jullie
zwoegen gaat aan mij voorbij
het tijdelijke leven is voor jou
vermenigvuldig je en gauw
zie de sterren, maak de maan
raak haar aan, overschrijd eens
het…